آوار برجام بر سر دولت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نسیم زنجان، سید حامد امیری از فعالین سیاسی شهر زنجان، در یادداشتی با عنوان "آوار برجام بر سر دولت"، نوشت:

این روزها حال و روز دولت تعریفی نداشته و پاستور نشینان یازدهم در پسا برجام در باتلاق خود ساخته ای گرفتار شده اند. برجامی که قرار بود بعنوان ناجی به داد اقتصاد و مملکت و در راس آن به داد دولت بی برنامه یازدهم برسد ، حال خود شده وبال گردن دولت و برای رهایی از آن باید برنامه ای عریض و طویل ارائه کرد.
سخنان رییس کل بانک مرکزی اگرچه یک اعتراف دیر هنگام بود اما بار دیگر ذات خبیث آمریکائیان را نمایان کرد و متاسفانه این را به جامعه القا کرد که با عرض تاسف در برابر برداشت دولت و ارائه ترجمه دولت از برجام آنچه که دشمن درباره ی برجام و امتیازهایی که از ایران گرفته اند و هیچ نداده اند می گوید درست است و حقیقت برجام زیر خروارها تبلیغ و همایش مدفون شده است وحاصل برجام برای ما این شده که تبدیل شویم به بازار مصرف کالاهای غربی و چنان محتاج و بینوا شویم که موشک هایمان را در برابر غذا و نفس کشیدن معاوضه کنیم.
اگر تا دیروز دولت همه چیز را بر گردن تحریم های هسته ای و قهر با دنیا و دیپلماسی اشتباه دولت نهم و دهم می انداخت ، امروز دیگر چه بهانه ای می تواند ساز کند تا از زیر فشاری به نام پسا برجام رهایی یابد؟
رهبر معظم انقلاب بارها در سخنرانی ها و جلسات عمومی و خصوصی به دولتمردان و صاحبنظران و حتی مردم ایران گوشزد کردند که دشمن در صدد اینست که مسئولین و توده ی مردم را دچار اشتباه محاسباتی کرده تا بتواند برنامه های از پیش تعیین شده ی خود را به پیش ببرد.  که این اشتباه محاسباتی را می توان از دو منظر بررسی کرد:
1. اگر مردم از آرمان های انقلاب و عدالتخواهی انقلابی فاصله بگیرند، دچار روزمرگی و بحران هویت سیاسی خواهند شد ودر انتخاب خود دچار اشتباه  شده و مسئولی را بر خود حاکم خواهند کرد که خواسته یا ناخواسته در زمین دشمن بازی خواهد کرد.و مملکت را به محاق خواهد برد.
2.طرف دیگر این داستان نیز مسئولین و خواص هستند که دشمن با اتخاذ تاکتیک های متفاوت و سر در گم کننده سعی بر این خواهد داشت که مسئولین را در اتخاذ تصمیمات مهم و استراتژیک دچار تردید و ابهام کند که امروز در برجام ، پسا برجام ، صنعت موشکی، دیپلماسی خنده و... شاهد آن هستیم.
علی ای حال دولت اگر تاریخ را تورق می کرد به یقین می دید آن زمان که دولت ها و حکومت ها چشم بر توان مردم خود و ظرفیت های بومی خود بستند و به جای صداقت با مردم و پیگیری مشکلات توده ی مردم و بودن با آنها، به دنبال استکباریان و دشمنان دوست نما رفتند و بهشت خود را نه با مردم بلکه در خفا و باج دهی به بیگانگان جست و جو کردند، چنان قافیه را به دشمن باختند که هم مردم را از دست دادند و هم اریکه ی قدرت را به ثمن بخس فروختند.
اگر امروز می بینیم رییس جمهور ما برجام را فتح الفتوح می خواند و آنرا دوای همه ی مشکلات حتی آب خوردن ملت می خواند و  وزیرامور خارجه ی ما ملتمسانه به دوستان خود اشاره می کند که اگر ما را با تمام وعده و وعیدهایمان رها کنید قدرت را از دست خواهیم داد و این به ضرر شما خواهد بود.اگر این را پشت به مردم و رو به دشمن نخوانیم چه می توانیم به نامیم؟
اگر تا دیروز دشمنان ایران سر و دست می شکستند تا با ما به مذاکره بنشینند برای این بود که پیشرفت ایران در صنعت هسته ای و صنایع وابسته ی آن به حدی شتابان بود که آنها را به دستپاچگی انداخته بود ولی امروز این دولتمردانِ نشانِ قهرمان گرفته ی ما هستند که باید به دنبال کدخدای خود ساخته بیوفتند و نوچه های دست چندم آنان را با هزار التماس و امتیاز برای میانجگری به سراغ کدخدا بفرستند تا شاید از خر شیطان پایین آمده و فکری به حال دولت در باتلاق فرو رفته ی یازدهم بیاندازد. اما افسوس که دیگر ما قلب خود را با بتن پر کرده ایم و دیگر تیغی نداریم تا دست دشمن را زیر آن بگذاریم.

انتهای پیام/