مروری بر جنایات وحشیانه ساواک/شکنجه هایی که به عقل جن هم نمی آید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز؛ چشم‌هایشان که بسته بود، دست و پاهایشان را به تخت می بستند و شلاق می ­زدند. از صداها معلوم بود چند نفر هستند. در دوران محمد رضا پهلوی این زندان ها از سوی سازمان ها مختلف امنیتی و انتظامی خصوصاً ساواک و کمیته مشترک ضد خرابکاری جهت بازداشت و شکنجه زندانیان سیاسی مورد استفاده قرار می‌گرفت.

آویزان کردن از سقف، دستبند قپانی، آویزان کردن صلیبی، شوک الکتریکی، آپولو، سوزاندن نقاط حساس بدن با فندک و شعله شمع،قفس هیتردار، صندلی هیتر دار، باتوم برقی، شلاق با کابل برقی از متداولترین شکنجه‌های ماموران شکنجه زندان ها بودند. اعضای حزب ملل اسلامی بجنوردی، ابوالقاسم سرحدی‌زاده، محمدی، کیوان، محمد میرمحمد صادقی و ابن رضا به عنوان اولین دسته زندانی های سیاسی به این زندان ها منتقل شدند.

شکنجه ها با سیلی و توهین و به تدریج با شلاق و باتوم و فحاشی جان فرسا شروع شد. دست و پایشان را به صندلی بستند و مهار می کردند و کلاهی آهنی یا مسی بر سرشان گذاشته و بعد جریان الکتریسیته با ولتاژهای متفاوت به بدن آن ها وارد می کردند که موجب رعشه و تکان های تند پیکر می شد. شلاق و باتوم، کار متداول و هر روز بود که گاهی به شکل عادی و گاهی حرفه ای صورت می گرفت. در مواقع حرفه ای آنقدر شلاق بر کف پاهایشان می زدند که از هوش می رفتند. بعد با پاشیدن آب شخص را هوشیار کرده مجبور می کردند تا راه برود که پاهایم ورم نکند،  دردی که بر وجود بود  در اثر این کار مستولی می شد، طاقت فرسا و جانکاه بود.

یک شکنجه بسیار سختی وجود داشت که در میان زندانیان “ساواک” به “آپولو” معروف بود و زندانی را درون این دستگاه قرار می دادند و یک کلاه “کاسکت” بر سر زندانی گذاشته می شد تا فریاد های طبیعی زندانی بر اثر شکنجه چندین برابر بازتاب داشته باشد تا اعصاب زندانی به هم بریزد و دست ها و پاهای زندانی بسته می شد و با کابل های ۸ لایه که از قطر زیادی درست شده بودند و درد استخوانی ایجاد می کرد بر بدن زندانی و کف پاها ضربه زده می شد.

در برخی موارد علاوه بر شلاق زندانی را با شوک الکتریکی شکنجه می کردند ، قابل ذکر است که در تمام زمان انجام شوک نیز این دستگاه سر و صورت شخص زندانی را در بر می گرفت. زندانیانی که شکنجه این دستگاه را تجربه کرده اند ، هنگام شکنجه دست و پا ها به قدری محکم بسته می شد که علاوه بر تشدید صدای شخص و ضرب و شتم وی ، هنگامی که زندانی دست و پا می زد ، به شدت پوست دست و پای وی کنده شده و آسیب می دید.

اتاق های شکنجه و بازجویی را طوری درست می کردند که سراسر اضطراب باشد. عکس‌هایی که از اسکلت و سر و صورت بر روی دیوار می چسباندند و انواع کابل‌ها، همه و همه ترس و اضطراب شدیدی به آدمی وارد می‌کردند.

از دیگر شکنجه هایی که در زندان ساواک معمولی بود شکستن پای زندانی بود. در این روش با قرار دادن پا و یا دست زندای لای درب ، اقدام به شکستن دست و پای وی می کردند. نوع شکستن به این شکل بود که دست و پای شخص را بین چهار چوب قرار داده و در را به شدت به هم می کوبیدند. ضربه به وجود امده از شدت این ضربه علاوه بر شکستی دست و پا و درد استخوان ، درد شدید عضلات را همراه داشت.

برای کسانی که مختصر آشنائی با ساختمان داخلی بدن دارند، به خوبی روشن است که چنین حالتی، تنها می تواند بر اثر ضربات شدید وارده بر شکم و پشت و دیگر نقاط حساس بدن، به وجود آید.

زندانیان برای بازجویی و شکنجه بدین بخش که دستگاههای مختلف شکنجه در آن قرار داشت بدان منتقل می‌شدند. شکنجه گران معروف ساواک پهلوی شامل محمد علی شعبانی معروف به حسینی، بهمن نادری پور معروف به تهرانی، منوچهر وظیفه خواه معروف به دکتر منوچهری ،هوشنگ ازغندی معروف به منوچهری، فریدون توانگری معروف به آرش بودند.

انتهای پیام/