هنوز هم کارگران زیر خط فقرند/از حقوق کم تا تعدیل نیرو

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از شاخه طوبی؛ باز هم روز جهانی کارگر و گرامیداشت مقام کارگری که پیامبر گرامی اسلام 14 قرن پیش بر دستان وی بوسه زد و گفت که مزد کارگر را تا زمانی که عرقش خشک نشده است به وی بدهید.

امروز در جامعه ما به جای این که قانون احترام اسلامی به کارگر برقرار باشد قانون احترام غربی که از زبان یک انسان بیرون آمده برقرار می باشد.

 به جای این که کارگر مقام و قربی داشته باشد و مزایایی را برای احترام به او بدهیم؛ صدقه ای برای رفع تکلیف در دست کارگران می گذاریم.

ممنونیم که در جامعه مساوات را برقرار کردید! امروز کارگر با مدرک یا بی مدرک تفاوتی ندارد همه کارگرند فرقی نمی کند که کارگراداره ای با مدرک بالا یا کارخانه و بازار با مدرک سیکل و بی سواد باشید. البته گاهی دیده شده که تبعیض قرار دادند و مدیر کارخانه ای مزایایی را در اختیار کارگر بی سواد خود قرار داده که مدیر اداره نداده است.

اطمینان شغلی موج هم می زند، سه ماه سه ماه قراردادها به صلاح دید مدیران تمدید می شود. دلهره کارگران بیهوده است چرا که  یا بیرونشان می کنند و یا می مانند. آخرش این است که بیکار می شود و زندگی اش را بر اثر فشارها از دست می دهد.

راحت بخواب کسی که تو را انتخاب کرده اند برای سمتی تا مدافع مردم باشی اما مدافع جیبت هستی و هر ماه جیبت پر از پول می شود و درد کارگری که بعضی از شب ها را با نان خشکی سیر می کند تا سر وقت حقوق بگیرد و کمی مواد غذایی بخرد را درک نمی کنی.

بخواب مسئولی که نمی دانی با دیر دادن حقوقت، سرِ کارگری که باید اول برج کرایه خانه را بدهد در نزد صاحبخانه خم می شود و قسط هایش دیرکرد می خورد و آن کمی از حقوق هم که می ماند باید دیر کرد بانک ها را بدهد و گشنه تر بخوابد.

بخواب مسئولی که زنان بی سرپرست برای در آوردن خرجی زندگی خود به اجباربه کارگری روی می آورند و با حقوق کم از او کار می کشند و مرد جوانی که کار ندارد باید پیش خانواده اش سر شکسته شود.

بخواب مسئولی که ارزش کارگر را از او گرفتی و شرمساری را به او هدیه دادی.

صدای درد و دل یک کارگرهم نمی تواند تو را بیدار کند تا بفهمی که قرارداد سه ماهه یعنی چه؟ گرسنگی یعنی چه؟ شرمساری یعنی چه؟

تو نمی فهمی که انگیزه کسب تحصیل برای رشد کشور را در جوان ایرانی خشکاندی؛ او درس خواند  زمان صرف کرد تا در کسب و کار خود بهترین باشد اما امروز به این نتیجه رسیده است که عمر خود را هدر داده است چرا که با همان بی سوادی هم می توانست یک کارگر در یک کارخانه با مزایایی بهتر از یک کارگر اداره باشد و در آن پیشرفت خوبی هم داشته باشد.

کارگر ارزشش بیشتر از سالی یک بار تقدیرکردن از آنان با یک هدیه ناچیز و تعطیل کردن است. وی که حقوقش به سقف 1 میلیون تومان که کف یک جامعه است هم نمی رسد، خویشتن داری می کند و خدا را به سبب بیکار نبودن و آب باریکه ای که دیگر قطره ای شده است شکر می کند، کاری که خیلی از میلیاردی ها نمی کنند.

دولت محترم می گوید که کارفرمایان باید حقوق کارگران را زیاد کند، همه خوشحال از این تصمیمند که خدا رو شکر حقوق ها بالا می رود اما پایان این دعوا و مرافعه ها می شود یا تعدیل نیرو یا ناچیز بالا بردن حقوق کارگر که بازهم به کف نمی رسد و بازهم زیر خط فقر می ماند.

انتهای پیام/