روایتی از تلاش‌های معلم زحمتکش آملی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سفیر هراز، معلمی شغل نیست؛ معلمی عشق است و اگر به‌عنوان شغل انتخابش کردی، رهایش کن و اگر عشق تو است مبارکت باد. (کلام شهید رجائی)

دغدغه معلم همیشه این است که حیات بشر، بر مدار ارزش‌ها و کرامت انسانی بچرخد و شناخت خدا و مکتب و دین، همت اساسی آدمی باشد و هیچ بیگانه‌ای را مجال تجاوز به فرهنگ ارزشی دین و میهن فراهم نیاید.

در این مسیر خطیر، بزرگانی گام نهادند که نامشان بر تارک زمان می‌درخشد؛ علامه شهید استاد مرتضی مطهری (رحمه الله) از همین طایفه مقدس است که در سنگر تعلیم و تعلم، به قله‌های رفیعی دست یافت.

عذرا فلاح‌زاده متولد آمل معلمی سخت کوش و پر تلاش که بعد از دریافت مدرک دیپلم از مدرسه ملک شاه دخت، برای تدریس راهی سپاه دانش گرگان شد تا برای رسیدن به شغل مورد علاقه‌اش که همان معلمی بود راه سخت و پر تلاشی را بگذراند.

این بانو در طول خدمت سپاه دانش خود جزو معدود سربازانی بود که از لحاظ انظباط و پوشش و اخلاق مورد تایید همه افسران قرار گرفت و رتبه بالایی را در این دوره زمانی کسب کرد.

وی شروع کار معلمی خود را از یک روستا در آمل شروع کرد و در همان ابتدای تدریس خود در مدرسه مورد توجه مدیران قرار گرفت و به سرعت جزو معلمین رتبه اول شهر شد و در دبستان طالقانی، مقطع سوم ابتدایی مشغول تدریس شد.

فلاح‌زاده نه تنها حس مسئولیت قوی در تدریس و یادگیری شاگردانش داشت بلکه در مورد خصوصیات درونی شاگردانش چنان حساسیتی به خرج می‌داد که اولیای شاگردان، وی را به‌عنوان مشاور زندگی خود قرار می‌دادند.

برای این معلم فداکار بسیار مهم بود که چرا شاگردش یا بهتر بگویم فرزندش در خود فرو رفته و مدتی است از درس فاصله دارد.

از خصوصیت‌های اخلاقی این بانو فرهیخته می‌توان به این مورد اشاره کرد که پس از فوت مادر یکی از شاگردانش تا مدت‌ها درس مادر از کتاب فارسی را در کلاس تدریس نمی‌کرد و وقتی بعد از یک ماه با اعتراض شاگردانش مواجه شد که "چرا این قسمت از درس را نمی‌خوانیم" سکوت می‌کرد.

این بانو حتی زمانی که تعداد محدودی از شاگردانش در یادگیری ریاضی دچار مشکل بودند به طور خصوصی به آنها تدریس می‌کرد و  حتی یک ریال هم بابت تدریس از اولیا نمی‌گرفت و تمام دغدغه فکریش یادگیری شاگردانش بود.

هر سال بیشترین تعداد شاگردان مدرسه متعلق به این معلم زحمتکش بود و همه اولیا دوست داشتند در کلاس فرزندانشان خانم فلاح‌زاده تدریس کند.

این معلم زحمتکش در اواسط سابقه کاری خود در مدرسه لاله مشغول تدریس شد و آنجا نیز حس مادرانه عمیقی نثار شاگردانش کرد.

یکی از شاگردانش که از لحاظ هوشی کمی دچار اختلال بود چنان مورد توجه قرار داد و رابطه عمیقی میان خانواده آن شاگرد و این بانو دلسوز ایجاد شد و شاگرد به واسطه مهر این بانو پله‌های ترقی خود را با در دست نهادن دستان کوچکش در دستان پرمهر این معلم مهربان سپری کرد.

معلم زحمتکش آملی با 30 سال سابقه کار، پرونده‌ای نیک از دوران معلمی خود به جا گذاشته به طوری که بسیاری از شاگردانش بعد از گذشت 20 سال وقتی او را می‌بینند با اشک او را در آغوش می‌گیرند و یاد و خاطره آن روزها را تداعی می‌کنند.