به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح شفت، مصطفی صحراپیما در یادداشتی نوشت:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح شفت,تغییر از موارد جدایی ناپذیر جوامع است. جوامع بشری از زمان گذشته خود تا کنون، سعی در تغییر وضع موجود و رسیدن به اهدافی که برای خود ترسیم کرده اند داشته اند. با اینکه تغییرات را می توان در دسته ها و طبقه بندی های مختلفی بیان کرد اما بهترین طبقه در اینجا، با توجه به موضوع مورد بحث می تواند تقسیم تغییرات به دو دسته ی اختیاری و اجباری باشد.
,هنگامی که از تغییرات اختیاری صحبت به میان می آید بدین معنی است، که افراد و یا جوامع، برای رسیدن به اهداف مطلوب خود سعی در ایجاد تغییراتی در خود می کنند.
,این تغییر بدین جهت اختیاری خوانده می شود که بدون اجبار و تحمیل از خارج به آن عمل می شود. در مقابل این تغییر، تغییر اجباری قرار دارد.
,طی این تغییر افراد و یا جوامع باید اجبارا تغییرات و تحوالتی در خود بوجود آوردند. این تغییرات، بر عکس حالت قبل اغلب با فشاری از خارج و گاها از داخل کشور همراه است.
,موضوعی که در اینجا با اشاره به آن می توان از مقدمه وارد اصل مطلب شد، نامحسوس بودن بسیاری از تغییرات اجباری است.
,یعنی افراد و یا جوامع بشری، تحت تأثیر رهبری نا ملموس نیروهایی، دست به انجام تغییراتی از درون می زنند که نتیجه ی آن بر آورده شدن خواسته های افراد، گروه ها و یا کشورهایی است که این تغییرات تحمیلی را طراحی کرده اند.
,تمام کشورها خواسته یا ناخواسته سعی در ایجاد تغییراتی دارند که آنها را به حداکثر سود ممکن) مطلق و یا نسبی( برساند. در این بین کشور های توسعه یافته ای که دارای قدرت تأثیر گذاری در عرصه ی بین المللی هستند، سعی دارند تا در داخل کشور خود تغییراتی از نوع اختیاری را عملیاتی کنند.
,در حالیکه کشورهای جهان سوم و یا در حال توسعه اغلب از ایجاد تغییرات درونی اختیاری ناتوان بوده و در بسیاری از موارد تغییراتی که از ناحیه ی کشورهای دیگر به آنها عرضه می شود را پذیرا می شوند.
,ایران به عنوان کشوری در حال توسعه که با توجه به اهداف بلند مدت خود برای تبدیل به کشوری توسعه یافته تالش و برنامه ریزی می کند، از این تغییرات مستثنی نمی باشد. عدم برنامه ریزی و مدیریت صحیح در اجرای طرح ها در بسیاری از موارد، باعث ناقص و یا ناتمام ماندن تغییرات مثبت در کشور شده است و بدتر از این موارد، مواردی است که تغییراتی برای رسیدن به هدفی مثبت طراحی میشوند، اما به دلیل عملکرد نامناسب در اجرا و راهبری و مدیریت آن، نه تنها به شکست می انجامد، بلکه در مواقعی حتی باعث ایجاد تغییراتی منفی و ناخواسته و مخرب در سطح جامعه می شود.
,در کشور در حال توسعه ای مانند ایران مدیریت تغییری که شاید مهمتر از مدیریت تغییر اختیاری می باشد، مدیریت تغییر اجباری است. متاسفانه مسؤالن بسیاری در جمهوری اسالمی ایران، به دلیل عدم شناخت صحیح تغییرات اجباری، راهکار مدیریتی صحیحی برای آن نمی توانند ارائه دهند. مدیریت تغییرات اجباری زمانی مهمتر می شود، که تغییری با اینکه از نظر قانون، شرع و یا منطق سالم نامطلوب و حتی مضر شناخته می شود، از لحاظ عرفی در بین عامه ی مردم منفی تلقی نگردد.
,تحت این شرایط، ارائه ی راه حلی ناشی از دانش کافی و تجربه از جانب مسؤالن ذی ربط میتواند راه گشای تغییر وضع موجود باشد. یعنی بتوان با تبیین راهکارهایی معقوالنه تغییرات اجباری را در جهتی مدیریت کرد که دیگر خواسته ی تحمیل کنندگان آن را برآورده نکند.
,مدیریت تغییر هنری است که مسؤالن باید بیش از هر چیز به آن توجه ویژه ای داشته باشند.
,این تغییر در تمامی عرصه های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی باید جریان داشته باشد.
,اگر مدیریت تغییر به گونه ای حساب شده، با برنامه ای مدون، لحاظ کردن تمام موارد و سنجیدن خطا و نتایج احتمالی صورت پذیرد، کمترین مخالفت را در سطح جامعه به همراه خواهد داشت. برخی از مسؤلین به دلیل عدم درایت کافی و اینکه ممکن است برخی از اقدامات در راه مدیریت تغییر، موجب این شود که قشر و یا اقشاری از جامعه در مقابل او و یا جناحی که بدان منسوب است و یا داعیه ی پیروی از آن را دارد موضع گیری کنند، دست به انجام آن نمیزنند. این در حالی است که نداشتن شهامت در کنار عدم داشتن دانش صحیح مدیریت تغییر، و همچنین تصمیمات آنی و غیر کارشناسانه و عمیق، از عواملی هستند که در بلند مدت می توانند خسارات جبران ناپذیری را به کشور وارد کنند.
]
ارسال دیدگاه