به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از چشم برخوار، اعتیاد برای خود فرد یک مسئله است و برای خانواده او مسئله دیگر. او نتها وجود خود را که سرمایه ای عظیم برای جامعه می تواند باشد به خطر می اندازد، بلکه روزگار همسر و فرزندان را به تباهی می کشاند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, چشم برخوار,خانه معتاد خانه ای سرد و بی رونق است و گرمی و حرارتی در آن به چشم نمی خورد. زن و شوهر نسبت به هم احساس بیگانگی دارند هم بدان خاطرکه معتاد فقط متوجه خود و دنیای خویش و از دیگران بیگانه می باشد و هم بدان علت که عمل او مورد اعتراض همسر و مورد درگیری و انتقاد است. این سردی از جهت دیگری هم به چشم می خورد و آن ضعف اقتصادی خانواده به علت از میان رفتن توان و کار و تلاش است. هر چه تولید می شود صرف تهیه مواد می گردد؛ در نتیجه هزینه های ضروری خانواده فرو می ماند.
,از سوی دیگر توجه به آینده چنین زندگی ای، شادابی و نشاط را از افراد می ستاند و خشونت و خوی حیوانی وارد عرصه حیات می گردد. معتاد نه در زندگی خانوادگی و نه در حیات اجتماعی پذیرای مسئولیت و تعهدی نیست. او نمی تواند مسئولیت اداره همسر و تربیت فرزندان را بپذیرد و یا در رابطه با تأمین اقتصادی آنها تعهدی را در خود احساس کند و این امر خود یکی از عواملی ویرانی خانواده و فرزندان است. فرزندان افراد معتاد امکان تربیت و رشد ندارند مگر به میزانی که توسط مادر یا پدر غیر معتاد درباره شان اعمال شود یا به اندازه ای که خود مدیر خود شوند یا بتوانند اوضاع خویش را سرو سامان دهند.
,اعتیاد به افراد معتاد فرصت نمی دهد که امکانات تربیتی را در اختیار فرزندان قرار دهند و یا گامی را در راه پرورش آنها بردارند؛ چراکه اصولا کسانی می توانند در راه سازندگی یک نسل گام بردارند که خود ساخته و نسبتا پرورده باشند. بنابراین آن کسی که گرفتار انحطاط و تنزل اخلاقی است همه چیز را فدای اعتیاد می کند در این شرایط چه توقع و انتظاری می توانیم از او داشته باشیم؟ اگر هم بنا شود که آنان در امر تربیت فرزندان گام بر دارند چه تربیتی را می توانند به آنها بدهند؟ و با چه شیوه ای می توانند به پیش روند؟ به فرزندان خود چه بگویند؟ آیا آنها می توانند به فرزندان خود بگویند که شریف و پاکدامن باشید؟ می توانند به آنها بگویند که تن به آلودگی ها و اعتیاد ندهید؟ اگر هم بگویند آیا واقعا در فرزند خود اثر خواهد کرد؟ آیا فرزند خود نخواهد پرسید که اگر چنین رفتارهایی انحراف آلوده است پس چرا خود تن داده ای؟
,یک فرد معتاد حداقل به دو علت در روابط عاطفی با فرزندان دچار سستی است: یکی به خاطر نفس اعتیاد که حالت بی تفاوتی به افراد می دهد و به اصطلاح روانشناسان آنها را گرفتار حالت پسیکوپاتی می کند و این امر درباره آنها که به مواد مخدری چون هرویین گرفتارند، بیشتر صادق است و دیگر آن که بدان خاطر که سرگرمی و اشتغال به مواد مخدر یا الکل حالت نئشه ای به آنها می دهد – که آن ها را از داشتن رابطه عاطفی با فرزندان بی نیاز می کند – رابطه عاطفی با همسر و فرزند آنچنان سست است که حتی اگر برای او خبر آورند که همسرش دچار آلودگی شده حس غیرتش نمی جنبد، به همین ترتیب پیوند ازدواج سست می شود، به خوی مهرورزی جای خود را به خشونت می دهد، قلب همسر و فرزندان را می شکند و از این بابت خود را درخور سرزنش نمی داند و این امری است که در رابطه با معتادان سابقه دار بیشتر به چشم می خورد.
,خطر مهمتری که دامنگیر فرزندان معتادان است، خطر افتادان آنها به دام و وادی لغزش و ارتکاب جرم است. اصولا تن دادن به یک لغزش یا جرم انگیزه می خواهد و کار پدر یا مادر معتاد نه تنها انگیزه ساز است بلکه جهت دهنده فرزندان به سوی جرم و انحراف است.
,
روانشناسان معتقدند، حدود ۲۵در صد بزهکاران از والدین معتاد بوده اند، والدینی که مراقبت و نظارت کافی در امر تربیت فرزندان نداشته اند و یا با روش غلط خود موجبات انحراف و تبهکاری آنان را فراهم آورده اند. فرزندان افراد معتاد مستعد ارتکاب جرمند زیرا فروافتادگی در اخلاق و انحطاط معنوی به علت الگو گیری از والدین در آنها بسیار است. آنها از پدر و مادر خود درس شرافت و اخلاق نگرفته اند که آن را در زندگی به کار بگیرند و به آنچه دیده و شنیده اند عمل می کنند؛ در نتیجه می توان گفت کلید خوش بختی و بدبختی و پیشرفت فرزندان، در دست والدین است.
________________
,
محسن اسکندری
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه