تازیانه بی فرهنگی بر پیکر فرهنگ غنی کُردستان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، در زمان های گذشته قلیان جز لاینفک زندگی خانانه در کردستانات بوده و بجز افراد غنی و خان زاده ها هیچ کس اجازه استفاده از قلیان را نداشت، در حقیقت قلیان جزء کالاهای تجملی بود که به راحتی هم یافت نمی شد.

این تفریح اعیانی که تنها در بین خان ها رواج داشت تبدیل به بدنه و فرهنگ مردمان این استان شده در نهایت تاریخ کهن و اعیانی استان را به رخ می کشد.

چون این تفریح اعیانی بود و کمتر در دسترس، خان و خانزاده ها تنها در مراسم ها و مهمانی های مجلل خود و فقط برای مهمانان خاص در طول سال در دوره های مقطعی استفاده می کردند و تنها مزه آن هم دود زغال و آب درون مخزن آن بود که در حقیقت به دلیل استفاده کم و کوتاهی که در مقاطع مختلف از آن استفاده می شد، خطر و ضرر آن به مراتب کمتر بود.

اما کمتر از ده سال اخیر در استان کردستان به پیرو سایر استان های کشور قلیان تبدیل به جزء لاینفک تفریحات و برنامه های جوانان چه دختر و چه پسر شده است.

دختران و پسران کردستانی هم به پیروی از دیگر هم سن و سالان خود در مکان های عمومی و یا در قلیان سراها حاضر شده و کاخ فرهنگ کردستان را با دود قلیان خود نابود می کنند.

آغاز حرکت های زیبا همواره از کردستان، خطه فرهنگ و اصالت برخواسته است، همانگونه که سال قبل در یکی از روستاهای مریوان آزاد مردی با نام آزادی و بخشیدن زندگی به پرندگان تفنگ شکاری خود را به همراه قفس هایش درهم شکسته و پرندگان را آزاد کرد.

همین اقدام جرقه ای بر آغازی در شروع زندگی نو در استان و حتی کشور بود، و منجر به آغاز موج قفس و اسلحه شکستن به نفع پرندگان دربند شد.

اما تاکنون هیچ اقدام وسیع و گسترده، فراگیری به منظور از بین بردن قلیان ها و پلمپ قلیان سراها انجام نشده است، چرا که برخی قلیان را جز فرهنگ این استان می دانند و نابودی آن را همراه با نابودی بخشی از فرهنگ و تاریخ استان می خوانند.

همزمان با آغاز هفته بدون دخانیات و شروع حرکت تبدیل قلیان به گلدان در برخی از استان ها، کاش از نو موجی دیگر برای ساماندهی فرهنگ تخریب شده استان شکل بگیرد و دیگر جوانان سراغ این دود به عنوان تنها تفریح موجود نروند.

هر چند نباید جوانان را منع کرد، چرا که هر کس دیگری هم باشد اگر اول به سراغ ورزش برود و تمام هزینه یک ورزش ساده از لباس و وسایل اولیه تا ثبت نام و غیره کمتر از 200 تومان هزینه داشته باشد، از ورزش به نفع دخانیات انصراف می دهد.

هزینه یک مسافرت ساده اگر وسیله نقلیه در اختیار باشد، نزدیک به 500 تومان خواهد شد، هزینه شرکت در کلاس موسیقی، کلاس هنر و هزاران کلاس دیگر به کمتر از 700، 800 تومان نخواهد رسید، هزینه رفتن به یک مکان فرهنگی و تفریحی که در استان برای جوانان کمتر جایی در نظر گرفته شده است به 40 تومان می رسد.

حتی بلیط سینما هم 6 هزار تومان است، در حالی که قلیان با 4 هزار تومان پول ناقابل به راحتی در بهترین نقطه استان در اختیار فرد قرار می گیرد، اگر مدیران و مسئولان هم به جای جوانان بودند، کدام گزینه را انتخاب می کردند؟

انتهای پیام/م