حکایتی از آیین های قدیمی عید نوروز بشرویه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از پیام بشرویه ,از آن‌جا که عید نوروز، عید ملّی ما ایرانیان می‌باشد، مردم این شهرستان نیز جهت استقبال از این عید باستانی مانند دیگر هم‌وطنان خود آماده می‌شوند.

در شهرستان بشرویه نیز از قدیم‌الایّام رسم بوده است که قبل از فرارسیدن سال جدید و ایّام نوروز، مردم به نظافت و تمیز کردن خانه(خانه تکانی) می‌پرداختند. یکی دیگر از مقدّمات عید نوروز، تهیه لباس نو برای افراد خانواده بود که به همین منظور خانواده‌ها لباس یا پارچه‌هایی را خریداری می‌نمودند و برای تهیه‌ی کفش و لباس عید، اقدام می‌نمودند، به‌طوری‌که در روزهای پایانی سال حضور مردم در بازارها، خیابان‌ها و کوچه‌های این شهر بسیار پر رنگ است.

حنا بستن دست و پا و موی سر

یکی دیگر از رسومات که در قدیم مرسوم بود، حنا کردن دست‌ها و ناخن‌ها و موی سر و کف پاها بود که این امر در بین زنان و مردان متداول بود، ولی امروزه از رونق افتاده است و فقط در بین افراد مسن‌تر تا حدودی رواج دارد.

هم‌چنین قبل از رسیدن عید، مادر خانواده تعدادی تخم‌مرغ را آب‌پز می‌کند و پس از پختن آن‌ها را با رنگ‌های شاد رنگ می‌کند.

کاشت سبزه به سلامتی امام زمان (عج)

دیگر این‌که ده تا پانزده روز مانده به عید اقدام به کاشت سبزه از نوع گندم، عدس، تره تیزک، ماش، نخود و یا خاکشیر می‌نمایند. برای این کار از ظرفی استفاده می‌کنند که از جنس مس یا روی باشد، سپس مقداری دانه ابتدا به سلامتی امام زمان(عج) می‌ریزند و به ترتیب بعد از آن، نام اعضای خانواده را می‌آورند و تا سرزدن دانه‌ها دستمال سفید مرطوبی را روی آن قرار می‌دهند.

هنگام تحویل سال، هر خانواده در یکی از اتاق‌های خانه سفره‌ای را پهن می‌کند و قبل از هر چیز، آیینه و قرآن را روی سفره می‌گذارد، سپس در مراحل بعدی وسایل هفت سین را که از قبل آماده نموده روی سفره با سلیقه‌ی خاصّی قرار می‌دهد که می‌تواند شامل: سماق، سیر، سنجد، سمنو، سکه، سرکه و سبزه باشد.

تخم مرغ‌های رنگ کرده نیز در ظروفی زیبا با تزیین خاصّ خود روی سفره قرار می‌گیرد و یک دسته گل بنفشه(گل بِنگو) که توسط کودکان خانه از صحرا چیده شده، در گلدانی گذاشته روی سفره قرار می‌دهند.

تلاوت آیات قران کریم توسط بزرگ خانواده

تنگ ماهی نیز که معمولاً دو ماهی قرمز در آن بالا و پایین می‌پرند از ملزومات سفره‌ی هفت‌سین است و شمع نیز در بعضی موارد روشن می‌کردند. موقع تحویل سال همه‌ی خانه لباس نو بر تن دارند و سر سفره نشسته‌اند. اسپند دود می‌شود و پدر خانواده آیاتی را از قرآن تلاوت می‌کند. به محض تحویل سال اعضای خانواده با یکدیگر روبوسی کرده عید را به همدیگر تبریک می‌گویند و بزرگ​ترها به کوچک‌ترها عیدی می‌دهند.

بعد از تحویل سال، عقیده دارند که نباید شمع‌ها را با فوت خاموش کرد، بلکه باید گذاشت تا آخر بسوزد و یا با نقل خاموش می‌کرده‌اند.

یکی دیگر از رسومات هنگام تحویل سال این است که مادر خانواده مقداری سکه(پول فلزی) را در داخل ظرف آبی ریخته و روی اجاق می‌گذارد تا در هنگام تحویل سال این سکّه‌ها در حال جوشیدن باشند و معتقدند که با این کار، در آن سال وضع مالی خانواده بسیار خوب خواهد بود و از نظر مالی، درآمد خوبی به دست خواهند آورد.

پخت شیرینی های سنتی

از دیگر سنّت‌های استقبال از عید نوروز، پختن شیرینی و نان‌های مخصوصی است که در این شهرستان معمول می‌باشد. انواع شیرینی‌های محلّی، کلوچه، رو وَر کرده، تفتون، پنجه‌کش، قِنیچه، نان شکری و... در روزهای آخر سال پخت می‌شود تا در ایّام عید از آن‌ها استفاده گردد.

از بامداد نوروز، دید و بازدیدها آغاز می‌شود. در ابتدا بازدید از خانواده‌های داغ‌دار و نیز بیماران و رفتن به زیارت اهل قبور که از آداب پسندیده‌ی اهالی این منطقه است و تأکید بیشتر برای دیدار از خانواده‌های داغداری است که مرحومی در سال گذشته داشته‌اند و اکنون به اصطلاح مردم «عید اوّل» اوست.

در همه‌ی خانواده‌ها رسم است که ابتدا به دیدار کسی که از نظر سن و شخصیت بر دیگران مزیّت دارد بروند و دست او را ببوسند و تبریک بگویند. در حین دید و بازدید،بزرگ​ترها به کوچکترها عیدی می‌دهند که شامل سکه یا پول است و کوچک‌ترها نیز احترام به بزرگ​ترها را می‌آموزند.

هم‌چنین در بهار که باران فراوان می‌بارد، گوسفند اناز علف‌های صحرا بیشتر استفاده کرده و زاد و ولد دربین گوسفندان بیشتر است و هرچه بر تعداد دام‌ها افزوده می‌شده، مقدار پشم آن‌ها بیشتر بوده است. بنابراین «تخته شانه» که وسیله‌ای برای جدا کردن کرک از پشم بوده است فراوان بوده و این شعر در این زمان قرائت می‌شده است:

بادِ بهارِ نوروزَ

تختَه شَنِها فَهواریزَه

بادِ بهارِ نوروزَ

تختَه شَنِها فَهواریزَه

بادِ بهارِ نوروزَ

بادِ بهارِ نوروزَ

تختَه شَنِها فَهواریزَه

تختَه شَنِها فَهواریزَه

و نیز زمانی که نوروز فرا می‌رسد کسی که شوهردار است غم زیادی دارد و باید کارهای زیادی را از قبیل خانه‌تکانی، تهیه‌ی وسایل پذیرایی، مهمانی و ... انجام دهد. امّا زنی که شوهری ندارد گرفتاری‌هایش به مراتب کمتر است و بر همین مبنا این شعر قرائت می‌شده است:

زُهای شودار

به غم گرفتار

زُهایِ بیوَه

چِلَّه بِه دَر شُدْ

زُهای شودار

به غم گرفتار

زُهای شودار

زُهای شودار

به غم گرفتار

به غم گرفتار

زُهایِ بیوَه

چِلَّه بِه دَر شُدْ

زُهایِ بیوَه

زُهایِ بیوَه

چِلَّه بِه دَر شُدْ

چِلَّه بِه دَر شُدْ