به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، همه می‌دانند که برای انجام هر کاری، تخصص لازم است. البته قبل از آن باید شرط تعهد هم در نظر گرفته شود، اما به طور کلی پس از آنکه شخصی تعهد خود را به یک مجموعه به اثبات رساند، باید برای فعالیت در قسمتی که مد نظر دارد، متخصص باشد. مثلا رئیس‌جمهور در میان نخبگان متعهد و دلسوز، آن کسی را که در زمینه‌ی سیاست خارجی تخصص دارد به عنوان وزیر امور خارجه و آن کسی که در مدیریت صنایع و معادن متخصص است، به عنوان وزیر صنعت به مجلس معرفی می‌کند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,در مجلس نیز همین‌گونه است. مثلا نمایندگانی که در زمینه‌ی آموزش، امنیت، کشاورزی، صنعت و یا فرهنگ تخصص و تجربه دارند، برای حضور در کمیسیون مربوطه اعلام آمادگی می‌کنند. در واقع نمایندگان، با انتخاب کمیسیون دلخواه، دغدغه‌ی اصلی و تخصص و مهارت‌های خود را اعلام می‌دارند. به عبارت دیگر بعید است نماینده‌ای که مثلا در سیاست خارجی تخصص ندارد و دیپلماسی را به خوبی نمی‌فهمد، در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی ثبت‌نام کند.
در همین رابطه شانزدهم خردادماه بود که فهرست بدوی اعضای کمیسیون‌های تخصصی در مجلس دهم منتشر شد که سهم برخی کمیسیون‌ها بیشتر از حد مجاز و برخی نیز کمتر از آن بود. این در حالی بود که 38 نفر برای کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی نام نوشتند و فقط 4 نفر برای کمیسیون فرهنگی اعلام آمادگی کردند. چهار نفری که سه نفر از آنها نماینده‌ی پیشین مجلس و عضو سابق همین کمیسیون در مجلس نهم بودند و فقط یک نفر از نمایندگان کنونی، متقاضی حضور در کمیسیون فرهنگی شد.
آنچه تلخی و تأسف این اتفاق را دوچندان نمود، وقوع آن تنها چند ساعت پس از سخنان مقام معظم رهبری در خصوص حاکمیت «ولنگاری فرهنگی» بر دستگاه‌های دولتی و غیر دولتی بود که در جمع نمایندگان مجلس فرمودند: «در مسئله‌ی فرهنگ، بنده احساس یک ولنگاری می‌کنم؛ در دستگاه‌های فرهنگی -اعم از دستگاه‌های دولتی و غیر دولتی- یک نوع ولنگاری و بی‌اهتمامی در امر فرهنگ وجود دارد؛ چه در تولیدِ کالایِ فرهنگیِ مفید که کوتاهی می‌کنیم، چه در جلوگیری از تولید کالای فرهنگی مضر که کوتاهی می‌کنیم.»
پس از سخنان رهبر انقلاب، علی لاریجانی در یک حرکتِ به‌ظاهر انقلابی در کمیسیون فرهنگی نام‌نویسی کرد و پس از آن عده‌ای را به همراه خود به این کمیسیون کشاند تا تعداد اعضایش به 19 نفر افزایش یابد. البته می‌توان این حرکت را به فال نیک گرفت، اما آنچه اهمیت دارد آن است که چرا 15 نماینده‌ی جدیدی که برای ورود به این کمیسیون احساس تکلیف کردند، همان ابتدای امر چنین اقدامی نکرده و اکنون با «درخواستِ دستوریِ» علی لاریجانی در کمیسیون فرهنگی حضور یافتند؟
بدیهی است وقتی آغاز کار کمیسیون فرهنگی بدین شکل بوده است، دیگر نباید انتظاری از آن داشت تا بتواند با ولنگاری‌های فرهنگی مبارزه کند. حالا باید منتظر ماند و دید که آیا یکی از همین 15 نماینده‌ی تحمیلی به کمیسیون فرهنگی ریاست آن را بر عهده خواهند گرفت یا اینکه رئیس این کمیسیون از بین همان چهار نفری انتخاب می‌شود که از همان ابتدا عرصه‌ی فرهنگ را برگزیده بودند؟
در مجلس نیز همین‌گونه است. مثلا نمایندگانی که در زمینه‌ی آموزش، امنیت، کشاورزی، صنعت و یا فرهنگ تخصص و تجربه دارند، برای حضور در کمیسیون مربوطه اعلام آمادگی می‌کنند. در واقع نمایندگان، با انتخاب کمیسیون دلخواه، دغدغه‌ی اصلی و تخصص و مهارت‌های خود را اعلام می‌دارند. به عبارت دیگر بعید است نماینده‌ای که مثلا در سیاست خارجی تخصص ندارد و دیپلماسی را به خوبی نمی‌فهمد، در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی ثبت‌نام کند.
,در همین رابطه شانزدهم خردادماه بود که فهرست بدوی اعضای کمیسیون‌های تخصصی در مجلس دهم منتشر شد که سهم برخی کمیسیون‌ها بیشتر از حد مجاز و برخی نیز کمتر از آن بود. این در حالی بود که 38 نفر برای کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی نام نوشتند و فقط 4 نفر برای کمیسیون فرهنگی اعلام آمادگی کردند. چهار نفری که سه نفر از آنها نماینده‌ی پیشین مجلس و عضو سابق همین کمیسیون در مجلس نهم بودند و فقط یک نفر از نمایندگان کنونی، متقاضی حضور در کمیسیون فرهنگی شد.
,آنچه تلخی و تأسف این اتفاق را دوچندان نمود، وقوع آن تنها چند ساعت پس از سخنان مقام معظم رهبری در خصوص حاکمیت «ولنگاری فرهنگی» بر دستگاه‌های دولتی و غیر دولتی بود که در جمع نمایندگان مجلس فرمودند: «در مسئله‌ی فرهنگ، بنده احساس یک ولنگاری می‌کنم؛ در دستگاه‌های فرهنگی -اعم از دستگاه‌های دولتی و غیر دولتی- یک نوع ولنگاری و بی‌اهتمامی در امر فرهنگ وجود دارد؛ چه در تولیدِ کالایِ فرهنگیِ مفید که کوتاهی می‌کنیم، چه در جلوگیری از تولید کالای فرهنگی مضر که کوتاهی می‌کنیم.»
,پس از سخنان رهبر انقلاب، علی لاریجانی در یک حرکتِ به‌ظاهر انقلابی در کمیسیون فرهنگی نام‌نویسی کرد و پس از آن عده‌ای را به همراه خود به این کمیسیون کشاند تا تعداد اعضایش به 19 نفر افزایش یابد. البته می‌توان این حرکت را به فال نیک گرفت، اما آنچه اهمیت دارد آن است که چرا 15 نماینده‌ی جدیدی که برای ورود به این کمیسیون احساس تکلیف کردند، همان ابتدای امر چنین اقدامی نکرده و اکنون با «درخواستِ دستوریِ» علی لاریجانی در کمیسیون فرهنگی حضور یافتند؟
,بدیهی است وقتی آغاز کار کمیسیون فرهنگی بدین شکل بوده است، دیگر نباید انتظاری از آن داشت تا بتواند با ولنگاری‌های فرهنگی مبارزه کند. حالا باید منتظر ماند و دید که آیا یکی از همین 15 نماینده‌ی تحمیلی به کمیسیون فرهنگی ریاست آن را بر عهده خواهند گرفت یا اینکه رئیس این کمیسیون از بین همان چهار نفری انتخاب می‌شود که از همان ابتدا عرصه‌ی فرهنگ را برگزیده بودند؟
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه