یادواره شهدای روستای کمنی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از درسیاهکل، محمد امیری با ارسال یادداشتی به پایگاه خبری تحلیلیدرسیاهکل نوشت: سالیانی است نخبگان و اهالی متدین روستای کمنی دیلمان ۱۵ خرداد هر سال یادواره شهدای کمنی را برگزار می کنند. متاسفانه نگارنده برخلاف گذشته در سال جاری بدلیل ضرورت عزیمت به خارج استان سعادت حضور فراهم نشد اما گزارش مکتوب و تصویری مراسم را از سایت وزین درسیاهکل و تماسهای تلفنی برخی دوستان شرکت کننده دریافت کردم.

گرامیداشت یاد و خاطره شهدا در هر کوی و برزن امری پسندیده و چه بسا کمترین وظیفه باشد. خطیبی می گفت شهدای ما نسبت به شهدای صدر اسلام از دو ویژگی برخوردارند اول آنکه مستقیم در رکاب امام معصوم(ع) نبوده اند بلکه با فرمان فقیه جامع الشرایط به جهاد اقدام و سر بر شهادت نهادند. دوم غالب شهدای این سرزمین شیعه ۱۲ امامی هستند.
مردم دیلمان خاصه کمنی عزیز همانند جای جای ایران اسلامی در عشق و ارادت به اهلبیت(ع) شهره آفاقند. براساس منابع معتبر تاریخی گرایش و هدایت مردم به مذهب پر افتخار تشیع علوی از دیلمان آغاز سپس به گیلان و مازندران و سراسر ایران گسترش یافت. بنا به فرمایش نماینده محترم ولی فقیه در استان حضرت آیت الله قربانی: «ایران در امر تشیع علوی مدیون گیلان و گیلان مدیون دیلمان است»
کمنی ها علاوه بر تقدیم ۱۲ شهید گرانقدر در راه ماندگاری نظام جمهوری اسلامی، در دو شهرستان رودسر و لنگرود از مساجدی مستقل و مشهور برخوردار بوده و برنامه های مذهبی، سیاسی آنان همواره از جذابیت و استقبال فراوانی برخوردار است.
وظیفه خود می دانم از زحمات مخلصانه بانیان مراسم و حضور آحاد مردم مومن منطقه و مسئولان محترم بخش و شهرستان و استان اعم از سابق و لاحق قدردانی نمایم و امید است همگی عندالله مأجور باشند.
اما از زاویه دیگر: حضور مسئولان به برکت خون مطهر شهیدان نیز می بایست مسئولانه باشد. یعنی یک تلنگر به خود که تاکنون برای این مردم شهید داده چه کرده ایم؟ یا در جهت رفع محرومیت در سال «اقدام و عمل» چه برنامه ای داریم؟ یا حداقل خواسته های این مردم و ضروری ترین آن چه می باشد؟ شاید گفته شود که مراسم شهداء جای این حرفها نیست! پس در آنصورت آیا روزی در طول سال سراغ دارید این حضور زیبا و مشترک مردم و مسئولان در دل روستا اتفاق بیفتد؟
کاری کنیم ورنه خجالت در آورد / روزی که رخت از این جهان به جهان دگر اندیشیم
شهدای گرانقدر ما با کمال اخلاص برای دفاع از حاکمیت اسلام ناب محمدی(ص) و استقرار عدالت علوی و خشکاندن ریشه، فقر و فساد و تبعیض به شهادت رسیده اند. بنابراین استفاده از فرصتهایی که همانند ابر بهاری در گذر است و تلاش جهادی برای خدمتگذاری بی منت دقیقا در جهت آرمانهای شهدا و انقلاب است.

براساس سرشماری سال ۹۰ دیلمان و اسپیلی که نقطه شهری هستند دارای ۱۰۵ آبادی بوده که ۲۸ مورد آن فاقد ثبت آمار جمعیتی و بمنزله خالی از سکنه است که خود یک زنگ خطر و علل و آسیبهای آن مجال دیگر می طلبد. روستای کمنی بعنوان روستای مرزی از منطقه کوهستانی دیلمان با مرکز استان حدود ۱۵۰، شهرستان ۱۰۰ و بخش ۵۰ کیلومتر فاصله دارد و با ۵۳ خانوار و ۱۶۱ نفر جمعیت یکی از دو روستای بالای ۵۰خانوار قسمت شاهیجانات دهستان پیرکوه می باشد. جمعیت روستای مذکور و روستاهای جوار بدلیل محرومیت و عدم برخورداری از شاخصهای نسبی زندگی طی ۲۵ سال گذشته بشدت روبه کاهش گذاشته است. بخاطر دارم در سال تحصیلی ۷۲-۷۱ روستای کمنی دارای ۷۰ نفر دانش آموز ولی هم اینک به تعداد کمتر از انگشتان یک دست رسیده است! حداقل خواسته مردم شهید پرور و انقلابی کمنی از بدو پیروزی انقلاب تا کنون یک ایده زیر بنایی است که متاسقانه تاکنون به تحقق نرسیده و آن عبارتست از «دستیابی به راه مناسب دسترسی از دو جهت»
الف) راه کمنی به دیلمان: بویژه کمنی تا وسمه جان که چندین نقطه از این فاصله پس از نشستن اولین برف زمستانی تبدیل به یخ زدگی صخره ای در کف جاده شده و عبور و سائط نقلیه را بشدت دچار مشکل می کند و نگرانی مردم به دلیل بروز حواث جاده ای در فصول پاییز و زمستان مضاعف می شود.
پیشنهاد می کنم بانیان، مراسم یادواره شهدا را حداقل یکبار به جای خرداد ماه در یکی از ماههای آذر تا اسفند برگزار کنند تا شاید مسئولین محترم با مشاهده عینی وضعیت با اولویت در فکر تامین اعتبار و علاج برآیند. تردیدی نیست حتی ماشین های دولتی کمک دار شاسی بلند نیز به سهولت قادر به عبور از گردنه ها و سربالائیهای یخی صخره ای مسیر وسمه جان تا کمنی نخواهند بود.
ب) اتصال را ه کمنی به اولین نقطه مرزی استان قزوین: این مسیر حدود ۴ کلیومتر فاصله دارد در آن صورت منطقه محروم دیلمان ار بن بست خارج و از نظر اقتصادی و گردشگری رونق یافته و جریان زندگی روستایی کمنی و منطقه شاهیجانات نیز متحول خواهد شد.
نگارنده خود افتخار بومی بودن منطقه را دارد و با اهالی مقیم کمنی به صحبت نشسته است تعابیری را بکار می برند که دل هر انسانی را به درد و هر فرد انقلابی را شرمنده و منفعل می کند .
از جمله اینکه می گویند: «ما عقب، افتاده ایم» یا «اگر زلزله سال ۶۹ نبود شاید ما کشف نمی شدیم»! یا «نمی خواهند ما جاده مناسبی داشته باشیم, نه اینکه نمی توانند»!
بسیار بجا بود مسئولان محترم حاضر از میزان تلاشهای انجام شده، دلایل عدم توفیق یا برنامه های آتی توضیحی ارائه می دادند تا شاید آن تعابیر منفی نقش بسته در اذهان مردم ساکن حداقل کمی تعدیل می شد.
جالب آنکه در مطالب سخنرانان محترم نیز مورد نوید بخشی جهت حل مشکلات مردم مشاهده نگردید، یکی در مقام تقنین، نظارت و مطالبه گری مسئولیت داشته و دیگری نیز در مقام حامی او بعنوان فردی کار آمد و … که دارای راهبری یک جریان سیاسی استانی در انتخابات اخیر نقش ایفا کردند.
ولی از این دو عزیز انتظار هست با وحدت فکری که بحمدالله با یکدیگر دارند با بسیج مسئولان اجرایی ذیربط و تأمین اعتبار و بسترهای لازم تا یادواره سال بعد این یک مشکل اساسی مردم آن سامان بویژه کمنی ها را حل و دلهایشان را شاد نمایند.
سخن آخر آنکه، وقتی «کیفیت زندگی روستایی» مورد بررسی قرار می گیرد شاخصهایی مانند آموزش، تغذیه و سلامت، اوقات فراغت، اشتغال و در آمد، کیقیت محیط روستا، کیفیت محیط مسکونی، خدمات و زیر ساختها مطرح می شود. راستی از بین شاخصهای مذکور، روستای کمنی و روستاهای اطراف در چهارمین دهه انقلاب اسلامی در کدام بخش به تناسب و برجستگی رسیده اند؟! که فعلا در این مقاله فقط “حل پروژه راه روستایی” را خواستارشده ایم هر چند در نظر بعضی افراد ممکن است مهم نباشد.
آن شنیدی که رفت نادانی / به عیادت به درد دندانی
گفت باد است ز آن مباش غمین / گفت آری به نزد توست این
برمن ، این درد کوه پولادست / چون تویی بی خبر، تو را باد است

انتهای پیام/