رمضان ماه کرامت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اروم نیوز،رمضان خود کریم است و کریمان را می طلبد. کرامت و گذشت و بخشش خصایصی است که لطافت و زیبایی را به روح انسان هدیه می دهد. تحفه این ماه اندکی سیر و سلوک است و لقمه ای از نان حلال. یادش بخیر استادی می گفت به ماه رمضان که نزدیک می شوی آرام باش و به حساب خود رسیدگی کن تا پاک و طاهر وارد ماه خدا شوی. یا دیگری می گفت حرمت ماه خدا باید حفظ شود.

از بچگی عادت کرده بودیم شب های ماه رمضان به امید بیداری سحر بخوابیم و صدای مادر از خوابمان بیدار کند و روزها نیز به امید انتظار افطار سر کنیم تا موقع فطر از راه رسد. اکنون بزرگ شده ایم و دیگر به هوای سحر و افطار روزه نمی گیریم. البته بگذارید راحت بگویم عده ای بگیریم و عده ای بخوریم. یادم هست تا همین چند سال پیش آنها که عذر شرعی داشتند نیز از تظاهر به روزه خواری پرهیز می کردند و حتی در داخل خانه ها نیز از هم خجالت می کشیدند ولی اکنون چه ؟ آیا واقعاً خیابانها خالی از روزه خواران است؟ مردکی که سیگار به لب گرفته به زعم خود با که مبارزه می کند؟ با مردم؟ با انقلاب؟ با نظام؟ دوست عزیزم او با خدا مبارزه می کند. زنی که بدحجاب به خیابان می آید و در کمال وقاحت آب سر می کشد به خدا اعتراض می کند. اینها را گفتیم تا به رسم بگو و بگذر بگوییم و بگذریم. هر چند بخش هایی از حکومت وظیفه دارند به طور جدی با مظاهر روزه خواری مقابله کنند.

چند سالی بود موضوعی فکرم را تسخیر کرده بود. رمضان ماه شادی هاست یا ماه غم ها و غصه ها؟ از این که روزه ایم باید خوشحال باشیم یا ناراحت؟ از عالمی سراغ طریق گرفتم که فرمود رمضان ماه شادی هاست، شادی معنوی، نشاط روحی. در ایام شهادت نیز باید محزون بود به احترام سید کعبه امیر عرب و عجم حضرت علی(ع). با خود گفتم خوب شد این را پیش دوستان خواهم گفت. دیدم امسال دستگاهها هم دست به کار شده اند تا ماه شادی داشته باشیم. از این که روزه ایم ناراحت نباشیم. ولی باز مثل اکثر اوقات به بیراهه رفتیم با رقص و پایکوبی می خواهیم رمضان شاد داشته باشیم! رمضانی شاد!

در ماهی که درهای خدا به روی مومنان باز است حرمت نشاط معنوی را شکستیم، اما به روی خود نمی آوریم. خیلی چیزها را به روی خود نیاورده ایم این هم به حساب آن ها. زنها و دخترانمان در خیابانها لباس هایی پوشیدند که هزار چشم به دنبال آنها باشد، چیزی نگفتیم. صدای ضبط خود را در محرم هم بلند کردیم به روی خود نیاوردیم، کم فروشی کردیم، گرانفروشی کردیم، خدا را ندیدیم. هزاران کار کردیم و فراموشمان شد مسلمانیم و پیرو احمد « صلی ا... علیه و آله و سلم ».

راستی افطارهای خود را به جشن های خودنمایی تبدیل کردیم یادمان رفتیم اهل کدام قبیله ایم که اینگونه فخر بر فقرا می فروشیم. یادمان رفت مولایمان پدر یتیمان و فقرا بود. یادمان رفتیم 14 نور الهی که مقتدایمان هستند سفارش ضعفا را بر ما نموده اند. آری خیلی چیزها یادمان رفته است. رمضان نیز از یادمان رفته است. آرام آرام به نیمه های ماه خدا می رسیم اما چه کرده ایم با خود؟ دروغ و خدعه کارساز نیست مستقیم در محضر خدا پاسخ خواهیم داد درباره هر آنچه کرده ایم.

بیاییم از خدا مدد گیریم. بیاییم برای یکبار هم که شده با خدا رو راست باشیم. بیاییم روزهای مانده را در طلب حضرت دوست بگذرانیم و لحظه ای غافل نشویم. می شود شاد بود و بانشاط. اما نه رقاص و پایکوب. اگر به فقرا کمک کنیم شاد می شویم. اگر گناه نکنیم شاد می شویم. اگر رضایت الهی را کسب کنیم شاد می شویم. نیازی به فسق و فجور نیست. روزه هایتان الهی.

رهگذری از کوچه های دلتان

انتهای پیام/م