راننده ای در جاده مهمانی خدا

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از بشاگرد نیوز ؛ ماه مهمانی خدا در فصل گرما میهمان دل های گرم مردم کشورهای مسلمان شد، ماهی که برکات و آثار معنوی زیادی را با خود به همراه دارد و زمان دلدادگی بین عاشق و معشوق است و ماه مبارک رمضان، ماهی که خدواند آن را گرامی داشته و قرآن محبت و مهربانی اش را در آن نازل کرده تا به همه نشان دهد که میزبان دل های پر محبت و در انتظار روزه داران است.

راننده روزه دار و مسافر مشهد 

اقشار مختلفی از جامعه در کنارهم، در ماه مبارک رمضان، امت واحده پیغمبر خاتم را تشیکل می دهند و چه بسیار زیبا که از کودکان تا پیران جامعه اسلامی همگی شوق روزه داری و ذکر الهی به دل دارند.

در میان شغل ها و کسبه های متعددی که ماه مبارک رمضان را فرصت بندگی خالصانه برای خدا می دانند فارغ از شغل های همچون پزشک، کارمند، کارگر،دانش آموز، دانشجو و معلم به سراغ راننده اتوبوسی رفتم که با دهان روزه این روزها در محور علی ابن موسی الرضا فرمان به دست دارد. همسفر او در محور ساری به مشهد شدم.

علیرضا صفری بیست سال است که پشت فرمان اتوبوس کار می کند و به قول خودش این روزها توفیق همراهی زائران علی بن موسی الرضا را دارد.از چهره زرد و زار و لب های خشک او می توانی بفهمی که خستگی کار و روزه داری رمقی برایش نگذاشته اما چشمان پر امید و گرمای لحنش در وصف روزه داری، گرسنگی و تشنگی را از یاد توی مخاطب می برد چه برسد خود او که گویی ماه ها منتظر ماه رمضان بوده است.

صفری روزه داری را بسته به ایمان و اراده هر فرد می داند و می گوید: روزه را خداوند مکلف کرد تا بندگان خدا از فرصت عبادت در یک ماه پر برکت استفاده کنند و اگر به این اعتقاد برسیم چه در سفر باشیم و نباشیم باید روزه دار و میهمان سفره ی محبت الهی گردیم.

 
این راننده اتوبوس گفت: از زمانی که خود را می شناسم شوق روزه داری در دل داشتم و و از روز اولی که پشت فرمان اتوبوس نشستم لحظه ای به شکستن روزه یا قضای نمازم فکر نکردم.

وی گفت: برخی از همکارانم می گویند از نظر شرعی می توانم روزه نگیرم اما چرا زمانی که در س 􀀯المت و صحت جسم و روح هستم توفیق بندگی و عبادت خداوند را از دست بدهم؟

نجوا با خداوند عادت راننده های بیابان است

علیرضا از جاده های پر پیچ و خم گلستان عبور می کرد و با شوقی دل انگیز به درختان سبز جنگل های گلستان می نگریست و آهسته با خود نجوایی می کرد از او پرسیدم: با خود چه می گویی؟ گفت راز دل را محرم دل می داند و نجوا با خداوندی که محرم با همه رازهای بندگانش است، عادت راننده های بیابان است.

وی افزود: در این سفرها نشانه های خداوندی را به وفور می نگرم و به یاد عظمت او می افتم.

صفری با بیان اینکه ماه رمضان فرصتی برای نجوای بیشتر با خداوند است، تصریح کرد: بهترین دعایی که می توان در روزهای ماه رمضان کرد عاقبت به خیری همه مسلمانان جهان است تا در این ماه پر برکت شاهد سلامتی، صحت و عاقبت به خیری مردم باشیم.

از او پرسیدم: در هنگام اذان چه ذکری بیشتر به ذهنت می آید؟ لحظه ای سکوت کرد و گفت: وقتی آفتاب غروب می کند اگر عاشق مولایت باشی دلتنگ امام زمان(عج)می شوی و دعای سلامتی او را نجوا می کنی.

علیرضا پس از این سخن لحظه ای سکوت کرد و از لابه لای صداهایی که از زبانش بیرون می آید می توانستی بشنوی که در حال خواندن دعای فرج است.

روزه داری در روح کودکانم تاثیرگذار است

علیرضا پدر دختر 13 ساله و پسری 17 ساله است او می گفت: همیشه به پریسا و پیمان تاکید می کنم که مسائل دینی را جدی بگیرند و اصرارم بر این است که ماه رمضان را فرصتی برای عبادت خدا بدانند.

صفری گفت: روزه داری بر دل کودکان و نوجوانان تاثیر می گذارد و موجب می شود نور خدا در روح آن ها تبلور یابد به همین خاطر در روزه داری و عبادت فرزندانم
در ماه رمضان حساسیت بیشتری دارم.

وی گفت: من در اکثر اوقات منزل نیستم و وظیفه تربیت فرزندانم بر دوش همسرم بوده اما همیشه به همسرم تاکید کرده ام که در تربیت دینی فرزندان کوشا باشد و این مهم را همیشه در طول سفر از او جویا می شوم.

از صفری پرسیدم: در ماه رمضان برای افطار توقف داری یا نه؟ او در پاسخ گفت: چون روزه مسافران شکسته است زمان را تلف نمی کنم و با لیوانی چای و خرما روزه ام را باز می کنم. سخنان گرم و صمیمی این راننده آنقدر زیبا بود که دوست داشتنی مرتبا از ماه رمضان و برکات آن سخن بگوید. مردی که تقید دینی را به راحتی می توانستی در کلام و رفتارش مشاهده کنی.

نباید با دنده های زندگی یک دندگی کرد

پیش خود گفتم خدایا در گوشه ای از دنیا در سفر به مشهد و در کنار راننده ای به من نشان دادی بندگان تو در هر شغل و لباسی که باشند باز هم بنده ی تو هستند و تقرب خدایشان را می جویند. علیرضا به من نشان داد نباید با دنده های زندگی یک دندگی کرد و در یک و دو مشکلات به پیچ لجبازی افتاد، خداوند چراغ هدایت را به دستان ما سپرد تا با روشن کردن آن در جاده تاریک گمراهی، مسیر را گم نکنیم و با غفلت پنچر دوران خود نشویم.

من روح معنویت را در دستان یک راننده اتوبوس مشاهده کردم که لحظه ای تردید در بندگی تو به خود راه نمی دهد. علیرضا هنوز چشم به جاده داشت و هر از چندگاهی زیر زبان نجوایی را زمزمه می کرد. امیدوارم به قول علیرضا، خداوند توفیق دهد که همه ی ما عاقبت به خیر شویم و قدم در راه بندگی خدا نهیم.

انتهای پیام/