معمای رای الکترال در انتخابات آمریکا

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  تهران نیوز ،«انتخاب کنندگان»(electors) در اولین دوشنبه ی پس از دومین چهارشنبه ماه «دسامبر» رئیس جمهور ایالات متحده ی آمریکا را انتخاب می کنند. در این یادداشت فرضیه ی زیر که : انتخابات ایالات متحده آمریکا پیچیده است ولی دموکراتیک نیست، مورد واکاوی قرار می گیرد. در بحث از تحزب در آمریکا خواهیم دید که سیستم دو حزبی ریشه در تاریخ پیدایش این دولت دارد. هنوز جنگ های استقلال به پایان نرسیده بود که استقلال طلبان بر سر شکل و ساختار آتی دولت در حال تاسیس، تقسیم شدند و دو گروه متضاد را که زمینه ساز پیدایش دو حزب شد به وجود آوردند. انتخابات در ایالات متحده ی آمریکا، شیوه ای منحصر و خاص این کشور دارد. این شیوه اساسا درصدد ایجاد نوعی تعادل بین ایالت ها و گذار به سیستم فدرالیسم بود، در آن برهه از زمان این امر سیاسی پیچیده برای ایالت های مختلف از اوهایو تا میشیگان، از تگزاس تا ویرجینیا و … تعادل ایجاد کرد. اما امتداد زمان و گذر تاریخ ثابت کرد این سیستم انتخاباتی(electoral) قادر نیست نامزدی را بر اساس رای مستقیم شهروندان آمریکایی به کاخ سفید بفرستند.

این واسازی انتخاباتی فضایی غیر دموکراتیک را در نظم سیاسی و انتخاباتی ایالات متحده شکل داده است. اگر قاعده ی رای و نظر اکثریت، محور ساختار نظم دموکراتیک باشد، عنصر بنیادی و اساسی همانا اصل نصف به علاوه یک است. اما سیستم انتخاباتی آمریکا، که سیستم خود را گویاترین، والاترین و رساترین می نامند، رئیس جمهور الزاما بر مبنای اکثریت آرا یا نصف به علاوه یک آرا به کاخ سفید راه پیدا نمی کند. این اصل اکثریت آرا در صورتی اعمال می شود که تمام آرا شهروندان آمریکایی را در یک سبد جمع و آن را در مورد نامزد های انتخاباتی اعمال کنند، اما در عمل آرا هر ایالت در سبد آن ایالت جمع و هر سبد بدون آنکه محتویاتش تقسیم شود متعلق به یک نامزد می شود و در نهایت هر که سبد های بیشتری را از آن خود کرده باشد، رئیس جمهور آمریکا می شود.

یکی از اساتید علوم سیاسی دانشگاه ییل آمریکا این سیستم را اینگونه توصیف می کند: «بسیار با شعور(پیشرفته) برای قرن ۱۸ میلادی، ولی نه آنچنان باشکوه(درخشان) برای قرن ۲۱ میلادی.» تبیین چنین نگرشی اعتبار انتخابات در ایالات متحده ی آمریکا را کاهش می دهد. با توجه به گفته ی سابق الذکر یاد آوری این مسئله لازم است که قوانین مربوط به انتخابات ایالات متحده ی آمریکا در دهه ها و سال های قبل از قرن ۱۹ به تصویب رسیده است، هر چه در آن زمان قوانینی مناسب به شمار می رفته اما بارها و بارها حقوقدانان و سیاست مداران مستقل آن کشور خواهان تجدید نظر در بسیاری از مواد و تبصره های آن شده اند اما به دلیل سازگاری با منافع سیاسی و اقتصادی گروه های محدود الیگارشیک همچنان اعمال می شود. سیستم انتخاباتی غیر مستقیم مبتنی بر «الکترال کالج»(elelctoral college) به گونه ای است که اگر یکی از دو نامزد ریاست جمهوری و رقیب، در ایالتی آرای بیشتری به دست آورد مجموع رای هیئت انتخاباتی(رای الکترال) آن ایالت را به دست می آورد. و در نهایت برنده ی انتخابات کسی است که در مجموع ایالت ها رای الکترال بیشتری را از آن خود کند، نه کسی که در مجموع ایالت ها اکثریت مردم به او رای داده اند.

طوری که در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۰ جورج دبلیو بوش با نیم میلیون رای کمتر از رقیب خود ال گور، ولی با به بدست آوردن رای الکترال بیشتر برنده ی انتخابات اعلام شد. هر یک از ۵۱ ایالت آمریکا به تعداد نمایندگانش در کنگره ی آمریکا از رای الکترال برخوردار است. ایالت کالیفرنیا دارای بیشترین رای الکترال و ایالت های مونتانا، دلور، آلاسکا و چند ایالت کوچک دیگر از کمترین رای الکترال برخوردار هستند. ملاحظه می شود که چنین سیستم انتخاباتی وزنه ی آرای الکترال مجموع ایالت ها بر رای مستقیم مردم سنگینی می کند. روش(Method) مسلط بر سیستم انتخاباتی ایالات متحده ی آمریکا تحت تاثیر عوامل تک بعدی از نوع الیگارشیک و آریستوکرات است که تعدادی از آن ها در زیر ذکر می گردد: تبلیغات سیستماتیک و فریبنده بر اساس روان شناسی سیاسی و اجتماعی و همچنین بهره گیری از پیشرفته ترین شگرد های تبلیغاتی رادیو تلویزیون ها و دیگر رسانه های متعلق به شرکت های نفتی و اسلحه سازی آن چنان بر روی اذهان مردم تاثیر می گذارند که عملا اراده و استقلال تصمیم گیری در رای دادن را از مردم آن کشور سلب می کند. دیگری لابی قدرتمند و پرنفوذ صهیونیسم که تقریبا سر رشته اصلی امور سیاسی و اقتصادی آن کشور را در اختیار دارند و از نظر عقیدتی و ایدئولوژیکی توانسته اند تعداد بسیار زیادی از سیاست مداران آمریکا را به خدمت بگیرند.

کارتل ها و شرکت های بزرگ نیز از بازیگران اصلی پشت پرده ی انتخابات آن کشورند که با توجه به تعهدات هر یک از کاندیداها برای تامین منافع مادی آنها در جهان از او حمایت مادی و تبلیغاتی به عمل می آورند. همان طور که سی رایت میلز در «نخبگان قدرت» بحث می کند: انتخابات در ایالات متحده تحت تسلط یک سری نخبگان قدرت که یک گروه نسبتا کوچکی از ثروتمندان و افرادی که به خوبی بهم متصل هستند و به طور یکنواخت با هم تعامل دارند است. این گروه الیگارشیک جهان بینی مشترکی دارند و برای تحقق برنامه های سیاسی که منافع آن ها را در بر داشته باشند باهم کار می کنند. کسانی که به عنوان مدیران عالی اجرایی، اعضای هیئت مدیره شرکت های بزرگ، مامورین رده بالا در حکومت فدرال، افسران ارشد در نیروهای ارتشی، نقشی بسیار تعیین کننده در سیستم سیاسی و انتخاباتی آمریکا دارد.

این افراد و گروه های متصلب گونه سیستم طبقاتی معطوف به سیاست را در آمریکا ایجاد کرده اند، که منش و روش دموکراتیک رویکرد آن ها را قابل قبول نمی داند. نوام چامسکی نویسنده آمریکایی کتاب «دولت های فرومانده» در این باره صریحا بیان می دارد که علی رغم وجود سازمان ها و دستگاه های متعدد و ارگان های مدنی، زمام امور آمریکا در اختیار ۲۵ نفر است. چامسکی در مصاحبه ی مذکور خود با روزنامه ی کریستین ساینس مانیتور اظهار نظر کرده که دموکراسی آمریکا مناسب ترین دموکراسی در جهان است که می توان آن را با پول خرید. در انگلستان نیز «موسسه مدیران» (institute directors) یکه تاز تحزب و گروه های فشار در عرصه ی سیاسی و انتخاباتی است. همچنین در آلمان نیز بروکرات ها و کارگزاران دولتی و مدیران صنایع گرایش های سیاسی خود را از طریق انجمن ها و کلوپ ها اعمال می کنند.

انتهای پیام/رض