به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، می بینیم و می گذاریم و می گذریم، بی خیال از کنار رویاهای کودکانه ای که هرگز رنگ حقیقت به خود نمی گیرند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,کدام احساس شکسته و کدام وجدان خواب رفته و قلب تهی از عاطفه می فهمد معنای قطره های زلال چکیده بر گونه های نیلی را زمانی که دست کودکان نازپرورده ات را به مهر می فشاری و او می بیند از کنار دیوار کوچه ای کمی آن طرف تر و با خود فکر می کند به دست هایی که می توانست سهم او هم باشد ...
,می بینیم و می گذاریم و می گذریم بی خیال از کنار آه دل مادری که می خواهد دنیا را به پای فرزندش بریزد اما می بیند جز بن بست حسرت سهم دلبند او نیست که صورت بر دیوارش می گذارد و شادمانه های رویاهای خاک خورده ی خود را در چشمان خندان بقیه هم سن و سالانش تماشا می کند و چه عجیب تر است حال مادر هنگامی که روزها در پی هم می گذرد و تمام خواسته های دردانه اش خاک می شود ...
,
, یتیم ... این واژه ی جانگداز که روزانه، بارها و بارها، همجوار لحظات ما می شود و بی تفاوت از آن می گذریم اما اینک لحظه ها را باید تا کرامات خداوند کریم از بی تفاوتی ها فراتر برد و در قلب یتیمی مسجدی بنا کرد و آیه ای کاشت که خداوند رحمان می فرماید:نیکوکاری آن نیست که روی خود را به سوی مشرق و [یا] مغرب بگردانید بلکه نیکی آن است که کسی به خدا و روز بازپسین و فرشتگان و کتاب [آسمانی] و پیامبران ایمان آورد و مال [خود] را با وجود دوست داشتنش به خویشاوندان و یتیمان و بینوایان و در راه ماندگان و گدایان و در [راه آزاد کردن] بندگان بدهد.
,و می فرماید: أَرَأَیْتَ الَّذِی یُکَذِّبُ بِالدِّینِ * فَذَلِکَ الَّذِی یَدُعُّ الْیَتِیمَ * وَلَا یَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْکِینِ آیا دیدی کسی را که دین را تکذیب می کرد پس آن کسی که یتیم را رد می کند و دیگران را تشویق به اطعام مسکین نمی کند.
,فردی که به روز جزا ایمان ندارد و آن را تکذیب می کند همان کسی معرفی شده است که یتیم را از در خانه اش میراند و از عقوبت عملش هم نمی ترسد. چنین فردی نه خودش در موقع توانایی می بخشد و نه دیگران را تشویق به اطعام مسکین می کند؛ زیرا به روز جزا اعتقاد ندارد. پس هر انسانی که آگاه و خدا ترس باشد و به روز قیامت ایمان داشته باشد، در مورد یتیمان ظلم و ستمی روا نمی دارد و با آنها مهربان خواهد بود، چرا که از عقوبت ظلم خویش آگاه است.
,حتی اگر بتوانیم دین و قرآن را کنار بگذاریم باز آیا طبع نوع دوستانه این اجازه را می دهد که غافل از مرگ رویاهای کودکانه سر بر بالین روز مرگی های خود بگذاریم در حالی که فقط در تکه ای کوچک از ایران زمین به نام آذربایجان، به اذعان والیان امر 1540 کودک یتیم بی سرپرست از کمترین امکانات زندگی که شاید تکه نانی باشد برای خوردن یا سقفی برای زیستن، محرومند.
,محسن ارشدزاده می گوید: آمار کودکان بی سرپرست و بدسرپرست به آنچه گفته شد محدود نمی شود که این تنها کودکان تحت پوشش بهزیستی است که هر روز بر تعداد آنان افزوده و نیازهایشان روز به روز بیشتر می شود.
,و این در حالی است که به گفته ی معاون فرهنگی اداره اوقاف و امور خیریه ی استان، بیشترین آمار موقوفات به نیت ساخت مساجد و حسینیه ها وقف می شود که به نظر، در حال حاضر نیازی اشباع شده به حساب می آید.
,حجت الاسلام وحدت مهشوری ضمن اینکه از وقف یک دهم درصدی! موقوفات به نیت کمک به ایتام خبر می دهد، در خصوص اهمیت این امر می گوید: این مقدار وقف در قبال نیازی که روز به روز بیشتر و شدیدتر می شود در مقایسه با موقوفات که در خصوص نیازهای اشباع شده بخشیده می شوند، بسیار ناچیز است و امروز یتیمان جامعه ی ما به حمایت و کمک بیشتری نیاز دارند.
,البته یتیم نوازی فقط این نیست که به او آب و نان بدهیم، که خداوند می فرماید: «فَأَمَّا الْیَتیمَ فَلا تَقْهَرْ» یعنی یتیم را نشکن! یعنی فقط نباید مدرسه بسازیم و یا به آنها غذا بدهیم. اصل این است که به آنها احترام بگذاریم.
,امیرالمومنین(ع) فرمود: «أَحْسِنُوا فِی عَقِبِ غَیْرِکُمْ تُحْفَظُوا فِی عَقِبِکُمْ»(نهجالبلاغه، حکمت 264) اگرشما بچه‌ها و ذریه مردم را احترام کردید، خداوند هم کاری می‌کند که مردم هم به ذریه شما احترام بگذارند. اگر کسی بچه‌های مردم را تحقیر کند، خداوند هم صحنه‌ای پیش می‌آورد که بچه‌های او در تاریخ تحقیر شوند. این وعده را امیرالمومنین داده است. اگر کسی ذریه کسی را تحقیر کند، بچه‌ها و ذریه‌اش تحقیر می‌شوند.
,رقیه سوداگر نیز در روایتی از امام علی(ع) توضیح می دهد: شخصی خدمت حضرت علی(ع) آمد و گفت: من سنگدل شده‌ام، حرف در من اثر نمی‌کند، چشم هایم دیگر اشک ندارد، آدم بی تفاوتی شده‌ام؛ چه کنم که سنگدلی و قصاوت قلب من از بین برود؟ حضرت فرمود: برو یک یتیم بگیر، او را به سینه‌ات بچسبان و به او رحم کن؛ دست روی سر او بکش و به او غذا بده.
,آری یتیم نوازی فقط احترام به یتیم نیست، بازسازی و خودسازی خود انسان هم هست و حدیث «ان فی الجنة دهرا یقال لها باب الفرح» می گوید، بهشت درهایی دارد، یکی از درهای بهشت باب الفرح است و مخصوص کسانی است که به یتیم‌ها کمک می‌کنند.
,پس چه بد رسمی است ای هموطن دیدن و گذاشتن و بی خیال گذشتن ... و وجدان و احساس و عاطفه را به خاک سپردن وقتی همه ی کودکانه ها زیبایند و همه ی رویا ها شیرین ...
,باید ببینیم و بایستیم و دستان سرشار از نیازش را بگیریم و او را از بن بست حسرت خارج کنیم تا دیگر رویاهایش خاک نشود و تلخی های روزگار به آستان نیلوفری قلبش برنخورد که یتیم نوازترین مرد تاریخ درسمان داد: خدا را خدا را درباره یتیمان، آنان را گاهى سیر و گاهى گرسنه مگذارید، مباد که در کنار شما تباه شوند.
,گزارش/نیر حیدری
,انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه