تراکتورسازی قلعه نویی چه شکلی است؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ می توان بزرگترین برد تراکتورسازی در این فصل را حفظ امیر قلعه نویی دانست. مدیران این تیم خوب می دانستند سربازان زیادی از جمع شان در پایان فصل جدا می شوند. پس نیاز به یک مربی همه فن حریف روی نیمکت بود تا هم بتواند ضعف های ایجاد شده در اثر رفتن بازیکنان را پر کند و هم «نامی» داشته باشد که با آن بتوان بازیکنان خوب را برای حضور در تراکتورسازی وسوسه کرد. شجاع خلیل زاده، علی حمودی، بختیار رحمانی، شاهین ثاقبی و سینا عشوری سربازانی بودند که بالاخره کارت پایان خدمت واقعی گرفتند. آگوستو سزار و آلویز نانگ هم رفتند. این یعنی از جمع ترکیب اصلی تراکتورسازی در فصل قبل 6 نفر یعنی نیم بیشتر این تیم را ترک کرده اند. نقشه قلعه نویی برای پوشش منفذهای ایجاد شده، حضور بازیکنان امتحان پس داده بود.

نگاهی به ترکیب تراکتورسازی در لیگ شانزدهم ثابت می کند آنها بهترین چیدمان را دارند. در پیشانی خط حمله، ادینیو برگشته که همیشه در ایران یک گلزن مادرزاد بوده و امتحانش را قبلا در تراکتورسازی و مس پس داده است. فرزاد حاتمی هم مانده که اصولا فقط برای تیمهای قلعه نویی خوب بازی می کند و گل می زند.

بجز این دو نفر و اگر فرصتی برای تغییر حالت از افقی روی تخت بیمارستان ها و کلینیک های فیزیوتراپی به عمودی در زمین چمن ایجاد شود، مهدی شریفی هم هست. اوج ترکیب تراکتورسازی اما در فضای پشت سر تک مهاجم است. آنها برای این خط محمد نوری، جاسم کرار، محمد ابراهیمی و سروش رفیعی را دارند و به معنای تمام کلمه روی گنج خوابیده اند.

وقتی چنین فاز هجومی وجود دارد و در زنجیره دفاعی هم دو مدافع کناری رونده مثلایران پوریان و آقایی در ترکیب هستند، باید یک زوج مقتدر دفاعی در مرکز زمین بدرخشد. قلعه نویی به همین دلیل کیانی را حفظ کرد و عشوری را هم با پرداخت پول رضایتنامه نگه داشت. تراکتورسازی برای قلب خط دفاعش روز زوج شفیعی و بنگر حساب کرده بود ولی سرباز شدن هادی محمدی یک توفیق اجباری بود تا یکی از بهترین مدافعان میانی فصل قبل هم در ترکیب باشد. درون دروازه هم محمدرضا اخباری هست که نیازی به تعریف ندارد.

شاید تنها ایراد به این ترکیب درخشان، سن بالای ستاره ها باشد. ایران پوریان، بنگر، کرار، ابراهیمی، ادینیو و چند نفر دیگر مرز 30 سال را رد کرده اند و تقسیم انرژی شان برای یک فصل کار سختی است. حسن تراکتورسازی اما این است که اولا برخلاف پرسپولیس، استقلال و ذوب آهن در آسیا حضور ندارد و ثانیا برخلاف سپاهان دچار یک انقلاب کامل نشده است.

انتهای پیام/