طلوع محیط زیست کُردستان خیلی زود غروب کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نوای آبیدر، امروزه محیط زیست اهمیت بیشتری پیدا کرده است و جزو دغدغه ها و اولویت های اصلی اکثر کشورهای جهان است.

تاکنون حدود 280  معاهده و موافقت نامه بین المللی و منطقه ای در زمینه حفاظت  سلامت انسان و محیط زیست و مسائل مرتبط با آن منعقد شده است.

یکی از بخش های محیط زیست بعنوان میراث طبیعی و ژنتیکی هر کشوری، تنوع زیستی و گوناگونی موجودات در زیستگاه های طبیعی آن کشور است. تنوع زیستی از لحاظ اکولوژیکی، زیبا شناختی، اکوتوریسم،  بهره برداری و اقتصادی  دارای اهمیت فراوان است.

یکی از شاخصه های قابل استناد در برآورد رفاه، شادابی و پیشرفت اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشورها، تنوع زیستی است.

استان کردستان دارای تنوع گیاهی و جانوری بسیار مناسب و متنوعی است بطوری که از لحاظ تنوع گیاهان مرتعی با داشتن 1750 گونه رتبه سوم کشوری و از لحاظ تنوع جانوری با دارا بودن 36 گونه پستاندار 200 گونه پرنده ، 15 گونه ماهی، 29 گونه خزنده و دوزیست و داشتن زیستگاه های بکر و منحصر بفرد نظیر پناهگاه حیات وحش زریبار در سطح کشور دارای جایگاهی ویژه است.

اما آنچه این تنوع و موجودیت را تهدید می کند دلایل مختلفی از جمله تخریب زیستگاه و شکار و صید غیر مجاز حیات وحش است.

از دیر باز شکار و حضور در طبیعت در فرهنگ و فولکلور ما وجود داشته و حتی در شعر شاعران و موسیقی های مناطق مختلف بعنوان نوعی تفریح تمجید شده مورد توجه بوده و وجود داشته است اما در قرن حاضر و عصر کنونی با توجه به افزایش اماکانات برای شکار و به دلیل در معرض تهدید و انقراض بودن بسیاری از گونه های جانوری و گیاهی در سطح کشور و به تبع آن استان کردستان بدلیل تخریب زیستگاه و شکار خارج از توان اکولوژیک زیستگاه، موضوع حفاظت از گونه های جانوری و گیاهی و سوق دادن جامعه به سمت و سوی همراهی و همکاری با محیط زیست بعنوان متولی امر حفاظت از عرصه های طبیعی و حیات جانوری و گیاهی مدنظر کارشناسان و دوست داران طبیعت قرار گرفته است.

با اذعان به اینکه در همه عرصه ها نقش آموزش نقشی انکار ناپذیر و بسیار تاثیر گذار است و با اقرار به فرهنگ غنی و دیرینه مردم استان کردستان در تعامل با طبیعت، طی سال های 89 تا 93 اقدامات بسیار ارزشمند و فاخری در سطح استان توسط اداره کل محیط زیست کردستان و تشکل های زیست محیطی و دوست داران طبیعت انجام گرفت.

طی آن حرکتی عظیم و شکوهمند با عنوان نهضت اسلحه کشی و نفی شکار در سطح استان، کشور و منطقه به راه افتاد.

حادث شدن این نهضت حاصل سال ها تلاش و از خودگذشتگی محیط بانان در سطح عرصه ها و در تعامل با جوامع محلی، حضور مستمر و موثر کارشناسان محیط زیست در برنامه های مختلف صدا و سیما و در بین جوامع بومی و شهری و روستایی و مهمتر از همه تلاش بی وقفه و دلسوزانه تشکل های محیط زیستی سطح استان بود که با شکستن اسلحه در روستای درکی توسط شکارچی نادم احمد شریفی و با همکاری انجمن سبز چیای مریوان شروع و با هدایت و همراهی محیط زیست در تمام شهرهای استان ما شاهد بازگشت شاعرانه وشوق انگیز شکارچیان از موضوع شکار و پیوستن آنها به حامیان حیات وحش و طبیعت بودیم.

در جریان این نهضت عظیم، اسلحه ها شکسته، کبک ها از قفس آزاد و دام ها و قفس ها سوزانده شد و صحبت مرادنگی کُردها در همه جوامع و مناطق پیچید و این جنبش غرور انگیز به سایر شهرها و روستاهای کشور نیز رسید.

 در طی این نهضت صدها شکارچی نادمانه به جمع طبیعت دوستان برگشتند و صدها کبک از قفس آزاد و درکنار چشمه ها و در میان کوه ها و سبزها آواز آزادی سر دادند.

در همین راستا همایشی با عنوان روژانوی ژینگه (طلوع دوباره طبیعت) در سطح استان با حضور مقامات کشوری، استانی و طبیعت دوستان و همیاران و همراهان محیط زیست درخرداد ماه  سال 93  برگزار و این همدلی و همراهی گرامی داشته شد.

همه چیز نوید روزهای خوب را می داد و افقی روشن که شاید برای همیشه شکار حیات وحش از این استان رخت بر بسته و دیگر شاهد جان دادن جانداری نیستیم.

شاید هیچ دوستدار طبیعتی فکر نمی کرد این روژانوی ( طلوع دوباره) خیلی زود دچار کوژانه‌وه ( غروب) شود؛ آری همه امیدها و آرزوها به یکباره از بین رفت، همدلی ها از هم گسست، طبیعت دوباره تنها ماند و کبک‌هایی که هنوز از پرواز در طبیعت سیر نشده بودند دوباره در قفس شدند و خیلی از نادمان دوباره شکارچی گشتند و همه این موارد نقدی بر عملکرد محیط زیست کُردستان در چند سال اخیر - دو سال اخیر - است.

در مدت دو سال بعد از نهضت، بدلیل نبود برنامه‌ای مدون در سیستم مدیریتی و هدایت مجموعه پُرتوان محیط زیست، مناطق تحت مدیریت و زیستگاه‌های بکر و زیبای کردستان به حال خود رها گشته و حیات وحش بدترین و تراژدی‌ترین سال‌های عمر خود را سپری نمود.

محیط بانان که روزی با حداقل امکانات در پی متخلفین کوه ها را می پیمودند و از حیات وحش حفاظت می کردند، بی انگیزه و بی رمق در گوشه ای افتاده، کارشناسان و افراد توانمند هم بایکوت شده و بهت زده در کار خویش مانده اند.

در این مدت افرادی که کارنامه آنها نشان از توانمندی اشان می داد به دلایل نامعلومی از کار برکنار شدند و افرادی با سابقه کم و حتی نا آشنا به امور در سمت‌های مختلف به کار گمارده شدند.

متاسفانه در این زمان، کارهای آموزشی تعطیل و تمامی راه های ارتباطی کارشناسان و دوست داران محیط زیست با عامه مردم  قطع شد، ارتباط با رسانه ها که نقشی انکار ناپذیر در آگاهی دادن و تببین مباحث زیست محیطی دارند از بین رفت و همیاران محیط زیست در سراسر استان که بازوان اطلاعاتی و دلسوزان طبیعت و حیات وحش بودند بدلیل بی توجهی، همکاری خود را قطع کردند.

در این مدت بسیاری طرح‌های نابودگر و تهدید کننده با وجود مخالفت کارشناسان مهر تایید گرفتند و مناطق و زیستگاه‌ها به سمت نابودی و اضمحلال پیش رفتند و سلامت عمومی جامعه نادیده گرفته شد.

اکنون محیط زیست کردستان شادابی و طراوت گذشته را نداشته و آنچه را که سال ها با تلاش فراوان و دادن خون شهیدان به دست آورده بود در حال نابودی می بیند.

محیط زیست در غروبی غمناک به امید روژانوی (طلوع دوباره) ای دیگر، افق‌های دور دست را به نظاره نشسته است .

انتهای پیام/م