مشکل خرمشهر کجاست؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از رهیاب نیوز:وقتی فردی نام شهر های استان خوزستان را می شنود شاید اول به یاد نفت و پالایشگاه و بودجه بسته شده سالهای سال این کشور بیافتد ولی قطعاً دومین چیزی که به یاد آدم می آید محرومیت است. اما این دو تصویر چطور با هم ترکیب شده اند؟

همه می دانند که این استان در نفت و پتروشیمی در کشاورزی در بنادر بزرگ در صادرات و حتی واردات اینجا در همه چیز اول است. محرومیت در این همه دارایی شوخی بزرگ مردم ماست. در اینجا نمی خواهیم بررسی کنیم که چه تعداد از جوانان این استانِ پر نعمت، کارگران خوب سایر استان ها هستند و نمی خواهیم بگوییم که هرسال چه تعداد افراد جدید برای به دست گرفتن کارهای خوب در این استان، می آیند و بومی می شوند ما حتی نمی خواهیم آسیب های اجتماعی و فرهنگی این دو اتفاق همزمان بالا را بررسی نمایید و بگوییم ادامه این روند ما را به کجا خواهد برد. ما تنها می خواهیم ببینیم چه فرد یا افرادی در این ماجرا مقصر هستند.

می دانیم که تنها یک نفر مقصر نیست؛ خیلی ها باید نقش خود را بد ایفا کنند تا مردم زیر این باران نعمت الهی اینچنین زندگی کنند؛ ولی بیایید یک به یک جلو بریم.

اولین انگشت اتهام به سمت مسئولان شهر های ماست که اگر از حق نگذریم؛ نیمه تمام مانده بسیاری از شوراهای شهرهای ما، خود یک گواه بر این مدعاست ولی خب، بارها این مسئولین عوض شده اند و افراد جدیدی جایگزین شده اند و بسیاری از آنها را خودمان انتخاب کردیم، پس مسئولین شهری؛ تنها می توانند بخشی از تقصیر را بدوش بگیرند.

سالهاست از مسئولین کشوری حرف های زیبایی درباره ی خوزستان می شنویم؛ دولت ها و روسای دولت ها و روسای مجالس، وقت زیادی را هرسال صرف تعریف از ظرفیت های استان خوزستان و مردمش می کنند ولی هنوز خبری از آب شیرین وعده داده شده ی، چند دولت متوالی نیست. حتی خبری نیست از اجرای دستور رهبری درباره کشاورزی و بخش های دیگر استان؛ که سالهاست دولتها و مجالس از حسن تدبیر رهبری در این دستور سخن فرسایی می کنند؛ نه تنها خبری نیست که امروز می خواهند آب شیرین و شور را با هم از این استان ببرند که دیگر آرزویش را هم نداشته باشیم. خب می شود بخشی از مشکل را هم روی دوش مسئولین کشوری دید.

مقصر سوم شاید ما باشیم. مردمی آنقدر ساده که حرفهای هر کاندیدایی را باور می کنیم، بسیاری از ما اصلاً معیاری برای انتخاب اصلح نداریم و برخی هم معیارهایمان یا ناقص است و یا درست نیست. باید با معیارهای درستی داشته باشیم و همه را با این ملاک ها انتخاب کنید و تازه مرحله اصلی آغاز می شود. ما باید بر این افراد انتخاب شده نظارت کنیم و از آنها که منتخب ما هستند بخواهیم هم بر کارهای خود و هم بر کارهای سایر مراکز شهری نظارت کنند.

باید بدانیم همه ما مقصریم و برای پایان دادن به این محرومیت، همه باید همکاری کنیم و بر سر خوبی هایمان، بر سر انسان های درستمان و بر سر هرچیز با ارزش موجودمان اتحاد کنیم. هر استانی در این کشور که توانسته به حقوق خود دست پیدا کند و حتی گاهاً منافع ملی را به سمت خود متمایل گرداند بدلیل همدلی و همزبانی مسئولین و مردم بر سر آباد کردن آن زمین و مردمانش بوده است. امروز که مشکلات با چشم غیر مسلح هم بوضوح آشکار است، شاید لازم باشد مسئولین لااقل آن دسته از مسئولین دلسوز شهرهای ما کمی از پشت میزها فاصله بگیرند و مردم را به یاری بطلبند. این مردم برای ماندن و ساختن شهرهایشان از همه راغب تر و لایقترند.

خلیل مدنی