سرمایه های فکری و تاریخی شهرستان لنده

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛  به نقل از پاتوق وبلاگنویسان شهرستان لنده، شهرستان لنده در فاصله 208کیلومتری شهریاسوج مرکز استان چهارفصل کهگیلویه وبویراحمد است که دارای سقبه تاریخی و فرهنگی کهن در این استان است.

شهرستان لنده با داشتن مردمی فهیم و انقلابی ، مهربان و میهمان نواز است، مردمی که همواره در تمام مراسمات غم و شادی همدیگر بدون در نظر گرفتن ملاحظات سیاسی ، در کنار هم هستند و هیچ وقت مردانگی و غیرت را فدای بازی سیاسی نکرده و دینشان را به دنیا نفروخته اند و از بارز ترین و مهمترین شاخصه های آنان محبت به ائمه اطهار(ع) است که در مراسمات مذهبی به وضوح روشن و آشکار است.

شهرستان لنده دارای سرمایه های عظیم انسانی در اقصی نقاط کشور و در مهمترین پست های کشوری و لشکری و یا مراکز مالی هستند که  نه تنها در کشور بلکه در منطقه نیز ممتاز بوده و مشعول خدمتند. اینان سرمایه های ملی و منطقه ای شهر ما هستند که انوار وجودی آنها در جای جای ایران اسلامی عطر مطهر لنده را بسان نسیم سحری پراکنده می کند و در هرکجای ایران اسلامی که باشند بر لنده ای بودن خویش افتخار می کنند.

هرچند شاید به واسطه مشغله های کاری آنگونه که از آنان انتظار می رود نتوانند در خدمت به همشهریان خود حاضرشوند ولی حمایت های آنان در حل خیلی از مشکلات شهرستان لنده راهگشا و کاربردی بوده است.

شهرمن دارای دو اقلیم سردسیری و گرمسیری است که تنها با 40دقیقه زمان می توانید در این منطقه آب و هوایی حضوری مستمر داشته باشید.

 وجود کوههای اطراف لنده و مناطق بکر گردشگری و چشمه ساران همیشه جوشان منطقه موگرمون جلوه زیبائی به این شهرستان داده است که حضور بیش از پیش گردشگران در فصول مختلف سال گواه روشن این ادعا است.

 داشتن مزارع حاصلخیز و باغات مختلف آنان و انگور و سیب و گردو باعث شده است تا مردم مشارکتی همگانی در امر کشاورزی و توسعه باغات داشته باشند و همواره بوی برنچ چمپای محلی در شالیزارهای برنج در ایدنک و موگرمون مشام مردم شهرم را معطر به برنج ایرانی کند.

شهر من بیش از پیش نیازمند همدلی و همزبانی مسئولان استانی در پروژه های عمرانی و گردشگری با اعتبارات ملی و استانی است تا بلکه حلقه محرومیت چندین ساله مفقوده خویش را با اعتبارات در خور شأن جبران و پیدا سازد و مردم شهرم را که سالها است چشم انتظار وعده های مسئولان هستند بیش از این چشم انتظار نگذارند.

یادداشت:سید اسماعیل میری

انتهای پیام/