آقای شهردار! سرپوش غذا را بر مشکلات شهر نگذارید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛  «دیارباران»: مدتی پیش در خبرگزاری ها تیتر جالبی نظرم را جلب کرد： رشت به عنوان شهرخلاق غذا در یونسکو ثبت جهانی شد.
متن مصاحبه را خواندم که اکثر مسئولین شهرداری رشت در موردش صحبت کرده بودند از شهردار محترم رشت دکتر سید محمدعلی ثابت قدم گرفته تا مسئولین دیگری شهری و از نتیجه ثبت و چشم اندازهای آینده آن گفته بودند و  اظهار نموده بودند که شهرهای بزرگ دنیا مثل رم - لیورپول - بارسلونا و ... شهرهای هستند که به عضویت شهرهای خلاق جهان در آمده اند و رشت دومین شهر ایران است بعد از اصفهان که قبلا در بخش صنایع دستی به عضویت یونسکو در آمده است.
در خود فرو رفتم نمیدانم به این مسئله افتخار کنم که رشت هم  مانند شهرهای بزرگ و متمول دنیا اسمش در یونسکو ثبت شده یا نه؟
آیا ۴۶ شهراز ۳۳ کشورجهان بقول شما که امروز اسم شهرمان در کنارشان خودنمایی میکند و یا شهرهای که در بخش خوراک در رقابت به ثبت رسیدن در یونسکو غافله را به ما باخته اند از نظر اقتصادی و آمار فجیع بیکاری و ...  با ما یکی هستند و ما هم در تراز انها هستیم یا فقط در دنیا از نظر خوراک از انها جلو هستیم؟
درست که در همه جا رشت را بعنوان شیک پوش می شناسند و در خوراک چیزی را از خودمان دریغ نمیکنیم و سفره های رنگارنگ روی مهمانان مان می گشاییم و به مهمان نوازی معروفیم و در تمامی ساعات شبانه روز در جای جای شهر رشت غذاهایی برای تناول وجود دارد.
ولی رشت را تیتر نکنید تا از این که هستیم نیز محروم تر نشویم
آقای شهردار ! گیلان و علی الخصوص رشت همیشه بخاطر وجود منابع طبیعی خدادادی در تمام ادوار مظلوم واقع گردیده و کمترین امکانات رفاهی که نیاز زندگی شهری و روستایی می باشد سهم ان بوده است ترس من این است که با به ثبت رسیدن رشت در یونسکو باز شهرمان مورد بی مهری قرارگیرد و با تصور اینکه سفره های مردمان ما رنگین است که در پی ان ثبت جهانی نیز گردیده ایم همین نان بخور و نمیر نیز از سفره های ما رخت بر بندد و به نان شب محتاج شویم.
شهردار عزیز زحمات شما ستودنی است ولی کمی بجای هیاهو و تیتر شدن رشت بفکر جوانان آن نیز باشید جوانانی که از تحصیلات آکادمیک و دانشگاهی برخوردارند و بیکارند و یا از شهر خود کوچیده اند و به شغلهای کاذب و با مشقت روزگار می گذارند.
در هر خانه رشتی اگر بنگری چندین جوان بیکار به ته جیب والدین به نظاره نشسته اند و با شرمساری و سرافکندگی برای چندرغازی پول برای گذران زندگی روزمره بسوی والدین خود دست دراز میکنند.
این یعنی شرمساری و لگد مال شدن غرور جوانی
شما که توانایی کارهای بزرگ امثال ثبت شهر برتر خوراک در یونسکو و اجرای پیاده رو فرهنگی در شهر رشت را دارید با ایجاد زیر ساختهای مناسب در از بین بردن بیکاری جوانان ( هرچند میدانم که بیکاری جز وظایف شهرداری نمی باشد ولی لاقل در بخش اجرای پروژه های عمرانی شهری میتوان از متخصصان بومی و جوانان تشنه به کار شهرمان استفاده کنید که حتم دارم پشیمان نخواهید شد ) که معظل اصلی  شهرمان می باشد نیز تلاش کنید تا دعاگوی شما باشیم  و از شما بعنوان ناجی شهر یاد کنیم و اسمتان برای رشتی جماعت جاودانه شود.
بیکاری که کمر خانواده های رشتی را خمیده و بخاطرش جوانان جرات تشکیل خانواده را نیز ندارند و وقت خود را به بطالت میگذارنند و شمایی که دوست دارید شهری تک و پویا بسازید تا فکری بحال جوانانتان نکنید شهری پویا نخواهید داشت.
شهردار محترم و عزیز شهر رشت بجای تیتر کردن شهر رشت و تیتر اول مطبوعات و خبرگزاری شدن با  یک روز وعده خرید تیمهای داماش و سپیدرود و یک روز انصراف به دلایل مطرح شده خودتان و روز های متوالی درگیری با مرد باروتی شورای شهر (که حق با کی است را ما مردم واقعا هنوز نمیدانیم) که خوراک خبرگزاریها شده با تیترهای رنگارنگ و عناوین مرد باروتی شورای شهر بارانهای نقره ای و ... به آن می پردازند.
کمی به کمربندی دور شهر که الان برای خودش جاده داخل شهری به حساب می اید بنگرید که واقعا به یک روکش اسفالت اساسی نیازمند است و جاده های شهری که در بارندگی ها آبگیر می شود و چاله های پر اب موجود در خیابانها به سر و تن عابرین می پاشد.
و خواست مردمی کمربندی دور شهر جدید ، که نیز جز رویاهای دست نیافتنی ما خواهد بود و در این معقوله نمی گنجد.
و ناوگان شهری که با اتوبوس های جدید نیز با کاستی روبرو است و هزاران مشکل عدیده دیگر که مردم در شهر با ان مواجه اند.
اگر وقت کنید در شهر بین مردم قدمی بزنید و یا در تاکسی بنشینید و درد دل مردم را بشنوید با مشکلات بیشتر آشنا خواهید شود و اگر بتوانید باری از دوش مردمان شهرمان بردارید جاودانه خواهید شد.
آقای شهردار، ثبت، نام شهر رشت بعنوان شهرخلاق غذا در یونسکو یا پیاده راه فرهنگی دردی از دل خون بار ما دوا نخواهد کرد به فکرکارهای اساسی باشید و سرپوش غذا را بر مشکلات شهر نگذارید.

بهزاد غریبی لاسکی