استعدادیابی ورزشی بارویکرد حرفه ای

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از باغملک نیوز ؛استعداد یابی ورزشی با رویکرد حرفه ای

به نظر می رسد پس از دوران رنسانس یا دوران صنعتی که وارد دوران پسا مدرن شدیم استعدادیابی و استعدادپروری و شناسایی ورزشکارانی که بتوانند در سطح مسابقات جهانی ، بین المللی والمپیک مقام آور باشند، بکلی تغییر کرده است. اگر در اولین المپیک که در سال ۱۸۹۶ آتن با ۲۱۴ ورزشکار مرد از ۱۴ کشور جهان در ۹ رشته ورزشی،کسانی که قهرمان یا مقام آور بودند، مثلاً کسی که نجار بود در مسابقات کشتی یا کسی که چوپان بود در مسابقات دو و میدانی یا کسانی که کارگر معمولی بودند در مسابقات وزنه برداری مدال آور بودند. در این دوران دیگر کسی نمی تواند با این ادعا وارد مسابقات شود. چرا که در ورزش حرفه ای تمام لحظه های یک ورزشکار از همان سنین کودکی باید حرفه ای بوده و به تعبیری، یک شغل محاسبه خواهد شد.

هدف ازورزش حرفه ای

شناسایی ، گزینش و تمرین دادن افرادی با توانایی ها و پتانسیل های لازم برای موفقیت در رقابتهای مطرح ملی و بین المللی و در نهایت المپیک از اهداف مورد تأکید در این برنامه های اجرایی است. لذا در ورزش حرفه ای هدف فقط و فقط قهرمانی است برعکس، ورزشهای همگانی که هدف از ورزش سلامتی است و تنوع، در ورزش حرفه ای همه چیز تخصصی شده و نوع تمرینات متفاوت و خاص همان رشته ورزشی است، در ورزش حرفه ای با انجام آزمایشات و تستی که از ورزشکار گرفته می شود مشخص    می کند که ورزشکار در چه سطحی است، آیا در این رشته می تواند موفق شود یا خیر ، لذا در بحث کاربرد آزمونهای فیزیولوژیکی در شناسایی و پرورش استعداد می بینیم که متداولترین  ابزارهایی که برای اندازه گیری در تحقیقات طولی و چند شاخه ای پیرامون استعدادپروری مورد استفاده قرار می گیرند، آزمونهای فیزیولوژیکی می باشند و این آزمون برای تشخیص و مقایسه ورزشکاران نخبه و غیر نخبه مورد استفاده قرار   می گیرد. هر چند در بعضی مواقع نمی تواند دقیق باشد ولی در مجموع می تواند کمک شایانی در امر استعدادپروری داشته باشد. لذا یکی از مزیت های استفاده از آزمونهای فیزیولوژیکی برای شناسایی استعدادهای ورزشکاران این است که شیوه آن طوری طرح ریزی شده که اندازه گیری های حاصل، از سطح پایانی بسیار بالایی برخوردار هستند.

در ورزش حرفه ای شما نباید انتظار داشته باشید ورزشکاری در سن ۲۰ سالگی پای به ورزش بگذارد و قهرمان شود. در بعضی از ورزشها حداقل سن شروع ۴ سال بوده و میانگین سن شروع ورزش قهرمانی و حرفه ای معمولاً ۶ سال می باشد و ورزشکار از همان زمان، در حالی که به ورزش قهرمانی می پردازد ضمن کسب تجربه با انواع روش حرفه گری ورزش آشنا خواهد شد و در این دوران به ورزشکار مانند یک کالای با دوام با نگاه به آینده و تمرکز بر بالاترین سطح قهرمانی و مدال آوری و کسب سود از طریق کمپانی ها و شرکت های جهانی است و قرارداد های میلیاردی و سودهای کلانی که عاید افراد زینفع خواهد شد.

در اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی فدراسیون جهانی ژیمناستیک نمودار جامعی از رشد سنی افراد تهیه کرد بطوریکه در آن شروع سن استعدادیابی در کودکان ۶ یا ۷ سال محاسبه شده است. دیدگاه ها وتجربیات کارشناسان تربیت بدنی از سراسر جهان جمع آوری شده که بواسطه آن نظامی از اصول و قوانین رشد و بالیدگی در ۵ مرحله مدون گشته است:

1. مرحله اوایل کودکی یا پیش دبستانی

2. مرحله نوجوانی قبل از بلوغ سنین ۶ تا ۱۱ سال

3. مرحله ابتدایی دوره بلوغ سنین ۱۱ تا ۱۳ سال

4. مرحله اواخر دوره  بلوغ ۱۲ تا ۱۶ سال

5. مرحله دوران بعد از بلوغ سنین بالاتر ۱۵ سال

مرحله اوایل کودکی یا پیش دبستانی

مرحله نوجوانی قبل از بلوغ سنین ۶ تا ۱۱ سال

مرحله ابتدایی دوره بلوغ سنین ۱۱ تا ۱۳ سال

مرحله اواخر دوره  بلوغ ۱۲ تا ۱۶ سال

مرحله دوران بعد از بلوغ سنین بالاتر ۱۵ سال

مسائل اقتصادی در ورزش با دیدگاه حرفه ای

ورزش حرفه ای در هر سطح از تبحر وتسلط برای معدود انسانهای خوش شانسی ، به گزینه ای بحث برانگیز مبدل گشته است. چنین افرادی که موقعیتهای اجتماعی قابل ملاحضه ای پیدا می کنند اغلب بدلیل حقوق و مزایای گزافی است که از قراردادهای پر سود رسانه های جمعی و تبلیغات بدست می آورند و با همین روال و به مرور زمان آژانس های بین المللی با جذب و موقعیتهای گوناگون کم کم آفریقا را از وجود قهرمانان ورزشی خالی کردند و با وعده های کلان به استخدام و برآوردن کلیه احتیاجات مالی آنها، پیوسته به دنبال پر سودترین قراردادها و کسب بیشترین فرصتهای درآمدزا بوده و خواهند بود. بدین سان، قهرمانان نخبه ناخودآگاه خود را در میان قلمرو اقتصاد وسیاست محبوس می یابند، بطوریکه به ندرت می توان کسانی را یافت که در آژانس ها از خود اراده ، تصمیم یا انتخابی آزاد داشته باشند. قهرمانان بر اساس الگوهای خاص ورزشی مبنی بر قدرت و عملکرد تربیت یافته و تخصصی می شوند و همچون یک گیرنده با اختیاراتی محدود، فرهنگ ورزشی خاصی را دریافت می کنند. آنها مجبورند زندگی خود را به محیطی سیاسی و اقتصادی منتقل کنند تا بتوانند موفقیت ها وافتخارات چشمگیری در سطح ملی و بین المللی پدید آورند و این تغییرات همواره عواملی است که ورزشکار را به موجب آن تخصصی وحرفه ای می کند.

اجتماعی شدن

وابستگی به والدین، تقریباً در سالهای اول مشارکت ورزشی وجود دارد، اما رفته رفته وابستگی به مربی و دوست حین سالهای بعدی، جوی از کنترل و حمایت بوجود می آورد که می تواند در سطوح پیشرفته ای از تبحر و مهارت، زیان بار باشد یا منجر به تحلیل رفتگی شخصی به دلیل فشارها و توقعات غیر واقعی شود.

لذا ورزشکارباید اینگونه بیان کند :

من زندگی خصوصی ندارم ، فقط تمرین است و مسابقه ، مجبورم همه چیز را قربانی کنم…

حتی دوستانم هم متوجه نیستند ، ما کاملاً منزوی هستیم.

پرویز بابادی دانشجوی رشته دکتری جامعه شناسی ورزش