به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آوای سیدجمال؛ حکیم طوس ابولقاسم فردوسی، در اثر ماندگار و جهانی خود شاهنامه، در قصه رستم و اسفندیار، نمون‍ه‌ای از تواضع همراه با مناعت طبع، استغنا وعزت نفس را نشان داده است؛
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, , آوای سیدجمال,گفته شده که اسفندیار، شاهزاده ایرانی، جوان مغروری بود که در حیات پدر، قصد تصرف تاج وتخت ایران را داشت، پدر پیر، از ابنکه در زمان حیاتش، فرزندش قصد خلع او را از سریر پادشاهی دارد، بسیار آزرده خاطر شد، در نهایت برای تادیب او گفت که من دشمنی دارم که شب و روز ذهن و فکر مرا به خود مشغول داشته، اگر او را دست بسته به خدمت بیاوری تاج و تخت را به تو وامی‌گذارم؛
اسفندیار پرسید آن دشمن کیست؟ پادشاه پاسخ داد: رستم!
اسفندیار گفت: رستم! او که سپه سالار کل ارتش ایران و در واقع سرباز شما است چگونه ممکن است او دشمن تو باشد؟
پدر گفت: بله! او سردار کل سپاهیان ما است، اما در واقع دشمن من است و تو اگر خیال پادشاهی داری چاره ای نداری، جز آنکه گفتم انحام دهی!
اسفندیار گفت: حتما رستم را دست بسته، به خدمت می آورم! و راهی محضر رستم شد.
رستم سن و سال بسیار بیشتری نسبت به اسفندیار داشت؛ اما به ابن حساب که او شاهزاده ایران است، تکریم زیادی کرد و گفت هر حاجتی داری بگو، اسفندیار شرح ماوقع گفت و توضیح داد که خصومتی با رستم ندارد اما توقع دارد که برای اینکه بهانه پدر، گرفته شود و پادشاهی را به او تفویض کند، رستم با او به در بار بیاید،
رستم با مناعت طبع بزرگواری، خواست جوان شاهزاده را پذیرفت، اما اسفندیار گفت که باید دست رستم را ازپشت بندد و کت بسته اورا به در بار ببرد!
رستم خنده تلخی کرد و خطاب به اسفندیار گفت: تو شاهزاده ای و پدرت پادشاه ایران و من نیز سرباز این وطنم، برای من ننگ نیست که چکمه‌ها را بر کنم و پر از خاک کرده و بر گردن آویزم و به خدمت پادشاه در آیم، اما دست رستم بی گناه به پشت نخواهد رفت!
که گفتت برو دست رستم ببند؟
نبندد مرا دست چرخ بلند!
اگر چرخ گردنده اختر کشد،
به هر اختر ی، لشکری بر کشد
به گرز گران بشکنم لشکرش
پراکنده سازم به هر کشورش
اگر چرخ بامن کند خشم وکین،
به چنگش زنم آورن بر زمین،
اگر چرخ با من کند قیل و قال
به گرز گرانش دهم گوشمال،
و آن شد که رستم علی رغم تواضع وفرتنی، حاضر نشد ذلت دست بستن بی دلیل خود را بپذیرد، حکیم طوس با نقل این داستان گویا می‌خواهد عزت نفس ایران ایرانی را در عین دارا بودن تواضع، نشان دهد.
امید اینکه کسانی که مدعی ملی‌گرایی و ایران دوستی هستند دست کم عزت نفس را در مقابل دشمن از حکیم طوس بیاموزند.
یادداشتی از: دکتر حسن رحیمی‌روشن
انتهای پیام/م
گفته شده که اسفندیار، شاهزاده ایرانی، جوان مغروری بود که در حیات پدر، قصد تصرف تاج وتخت ایران را داشت، پدر پیر، از ابنکه در زمان حیاتش، فرزندش قصد خلع او را از سریر پادشاهی دارد، بسیار آزرده خاطر شد، در نهایت برای تادیب او گفت که من دشمنی دارم که شب و روز ذهن و فکر مرا به خود مشغول داشته، اگر او را دست بسته به خدمت بیاوری تاج و تخت را به تو وامی‌گذارم؛
اسفندیار پرسید آن دشمن کیست؟ پادشاه پاسخ داد: رستم!
اسفندیار گفت: رستم! او که سپه سالار کل ارتش ایران و در واقع سرباز شما است چگونه ممکن است او دشمن تو باشد؟
پدر گفت: بله! او سردار کل سپاهیان ما است، اما در واقع دشمن من است و تو اگر خیال پادشاهی داری چاره ای نداری، جز آنکه گفتم انحام دهی!
اسفندیار گفت: حتما رستم را دست بسته، به خدمت می آورم! و راهی محضر رستم شد.
رستم سن و سال بسیار بیشتری نسبت به اسفندیار داشت؛ اما به ابن حساب که او شاهزاده ایران است، تکریم زیادی کرد و گفت هر حاجتی داری بگو، اسفندیار شرح ماوقع گفت و توضیح داد که خصومتی با رستم ندارد اما توقع دارد که برای اینکه بهانه پدر، گرفته شود و پادشاهی را به او تفویض کند، رستم با او به در بار بیاید،
رستم با مناعت طبع بزرگواری، خواست جوان شاهزاده را پذیرفت، اما اسفندیار گفت که باید دست رستم را ازپشت بندد و کت بسته اورا به در بار ببرد!
رستم خنده تلخی کرد و خطاب به اسفندیار گفت: تو شاهزاده ای و پدرت پادشاه ایران و من نیز سرباز این وطنم، برای من ننگ نیست که چکمه‌ها را بر کنم و پر از خاک کرده و بر گردن آویزم و به خدمت پادشاه در آیم، اما دست رستم بی گناه به پشت نخواهد رفت!
که گفتت برو دست رستم ببند؟
نبندد مرا دست چرخ بلند!
اگر چرخ گردنده اختر کشد،
به هر اختر ی، لشکری بر کشد
به گرز گران بشکنم لشکرش
پراکنده سازم به هر کشورش
اگر چرخ بامن کند خشم وکین،
به چنگش زنم آورن بر زمین،
اگر چرخ با من کند قیل و قال
به گرز گرانش دهم گوشمال،
و آن شد که رستم علی رغم تواضع وفرتنی، حاضر نشد ذلت دست بستن بی دلیل خود را بپذیرد، حکیم طوس با نقل این داستان گویا می‌خواهد عزت نفس ایران ایرانی را در عین دارا بودن تواضع، نشان دهد.
امید اینکه کسانی که مدعی ملی‌گرایی و ایران دوستی هستند دست کم عزت نفس را در مقابل دشمن از حکیم طوس بیاموزند.
یادداشتی از: دکتر حسن رحیمی‌روشن
انتهای پیام/م
گفته شده که اسفندیار، شاهزاده ایرانی، جوان مغروری بود که در حیات پدر، قصد تصرف تاج وتخت ایران را داشت، پدر پیر، از ابنکه در زمان حیاتش، فرزندش قصد خلع او را از سریر پادشاهی دارد، بسیار آزرده خاطر شد، در نهایت برای تادیب او گفت که من دشمنی دارم که شب و روز ذهن و فکر مرا به خود مشغول داشته، اگر او را دست بسته به خدمت بیاوری تاج و تخت را به تو وامی‌گذارم؛
اسفندیار پرسید آن دشمن کیست؟ پادشاه پاسخ داد: رستم!
اسفندیار گفت: رستم! او که سپه سالار کل ارتش ایران و در واقع سرباز شما است چگونه ممکن است او دشمن تو باشد؟
پدر گفت: بله! او سردار کل سپاهیان ما است، اما در واقع دشمن من است و تو اگر خیال پادشاهی داری چاره ای نداری، جز آنکه گفتم انحام دهی!
اسفندیار گفت: حتما رستم را دست بسته، به خدمت می آورم! و راهی محضر رستم شد.
رستم سن و سال بسیار بیشتری نسبت به اسفندیار داشت؛ اما به ابن حساب که او شاهزاده ایران است، تکریم زیادی کرد و گفت هر حاجتی داری بگو، اسفندیار شرح ماوقع گفت و توضیح داد که خصومتی با رستم ندارد اما توقع دارد که برای اینکه بهانه پدر، گرفته شود و پادشاهی را به او تفویض کند، رستم با او به در بار بیاید،
رستم با مناعت طبع بزرگواری، خواست جوان شاهزاده را پذیرفت، اما اسفندیار گفت که باید دست رستم را ازپشت بندد و کت بسته اورا به در بار ببرد!
رستم خنده تلخی کرد و خطاب به اسفندیار گفت: تو شاهزاده ای و پدرت پادشاه ایران و من نیز سرباز این وطنم، برای من ننگ نیست که چکمه‌ها را بر کنم و پر از خاک کرده و بر گردن آویزم و به خدمت پادشاه در آیم، اما دست رستم بی گناه به پشت نخواهد رفت!
که گفتت برو دست رستم ببند؟
نبندد مرا دست چرخ بلند!
اگر چرخ گردنده اختر کشد،
به هر اختر ی، لشکری بر کشد
به گرز گران بشکنم لشکرش
پراکنده سازم به هر کشورش
اگر چرخ بامن کند خشم وکین،
به چنگش زنم آورن بر زمین،
اگر چرخ با من کند قیل و قال
به گرز گرانش دهم گوشمال،
و آن شد که رستم علی رغم تواضع وفرتنی، حاضر نشد ذلت دست بستن بی دلیل خود را بپذیرد، حکیم طوس با نقل این داستان گویا می‌خواهد عزت نفس ایران ایرانی را در عین دارا بودن تواضع، نشان دهد.
امید اینکه کسانی که مدعی ملی‌گرایی و ایران دوستی هستند دست کم عزت نفس را در مقابل دشمن از حکیم طوس بیاموزند.
یادداشتی از: دکتر حسن رحیمی‌روشن
انتهای پیام/م
گفته شده که اسفندیار، شاهزاده ایرانی، جوان مغروری بود که در حیات پدر، قصد تصرف تاج وتخت ایران را داشت، پدر پیر، از ابنکه در زمان حیاتش، فرزندش قصد خلع او را از سریر پادشاهی دارد، بسیار آزرده خاطر شد، در نهایت برای تادیب او گفت که من دشمنی دارم که شب و روز ذهن و فکر مرا به خود مشغول داشته، اگر او را دست بسته به خدمت بیاوری تاج و تخت را به تو وامی‌گذارم؛
اسفندیار پرسید آن دشمن کیست؟ پادشاه پاسخ داد: رستم!
اسفندیار گفت: رستم! او که سپه سالار کل ارتش ایران و در واقع سرباز شما است چگونه ممکن است او دشمن تو باشد؟
پدر گفت: بله! او سردار کل سپاهیان ما است، اما در واقع دشمن من است و تو اگر خیال پادشاهی داری چاره ای نداری، جز آنکه گفتم انحام دهی!
اسفندیار گفت: حتما رستم را دست بسته، به خدمت می آورم! و راهی محضر رستم شد.
رستم سن و سال بسیار بیشتری نسبت به اسفندیار داشت؛ اما به ابن حساب که او شاهزاده ایران است، تکریم زیادی کرد و گفت هر حاجتی داری بگو، اسفندیار شرح ماوقع گفت و توضیح داد که خصومتی با رستم ندارد اما توقع دارد که برای اینکه بهانه پدر، گرفته شود و پادشاهی را به او تفویض کند، رستم با او به در بار بیاید،
رستم با مناعت طبع بزرگواری، خواست جوان شاهزاده را پذیرفت، اما اسفندیار گفت که باید دست رستم را ازپشت بندد و کت بسته اورا به در بار ببرد!
رستم خنده تلخی کرد و خطاب به اسفندیار گفت: تو شاهزاده ای و پدرت پادشاه ایران و من نیز سرباز این وطنم، برای من ننگ نیست که چکمه‌ها را بر کنم و پر از خاک کرده و بر گردن آویزم و به خدمت پادشاه در آیم، اما دست رستم بی گناه به پشت نخواهد رفت!
که گفتت برو دست رستم ببند؟
نبندد مرا دست چرخ بلند!
اگر چرخ گردنده اختر کشد،
به هر اختر ی، لشکری بر کشد
به گرز گران بشکنم لشکرش
پراکنده سازم به هر کشورش
اگر چرخ بامن کند خشم وکین،
به چنگش زنم آورن بر زمین،
اگر چرخ با من کند قیل و قال
به گرز گرانش دهم گوشمال،
و آن شد که رستم علی رغم تواضع وفرتنی، حاضر نشد ذلت دست بستن بی دلیل خود را بپذیرد، حکیم طوس با نقل این داستان گویا می‌خواهد عزت نفس ایران ایرانی را در عین دارا بودن تواضع، نشان دهد.
امید اینکه کسانی که مدعی ملی‌گرایی و ایران دوستی هستند دست کم عزت نفس را در مقابل دشمن از حکیم طوس بیاموزند.
یادداشتی از: دکتر حسن رحیمی‌روشن
انتهای پیام/م
گفته شده که اسفندیار، شاهزاده ایرانی، جوان مغروری بود که در حیات پدر، قصد تصرف تاج وتخت ایران را داشت، پدر پیر، از ابنکه در زمان حیاتش، فرزندش قصد خلع او را از سریر پادشاهی دارد، بسیار آزرده خاطر شد، در نهایت برای تادیب او گفت که من دشمنی دارم که شب و روز ذهن و فکر مرا به خود مشغول داشته، اگر او را دست بسته به خدمت بیاوری تاج و تخت را به تو وامی‌گذارم؛
,اسفندیار پرسید آن دشمن کیست؟ پادشاه پاسخ داد: رستم!
,اسفندیار گفت: رستم! او که سپه سالار کل ارتش ایران و در واقع سرباز شما است چگونه ممکن است او دشمن تو باشد؟
,پدر گفت: بله! او سردار کل سپاهیان ما است، اما در واقع دشمن من است و تو اگر خیال پادشاهی داری چاره ای نداری، جز آنکه گفتم انحام دهی!
,اسفندیار گفت: حتما رستم را دست بسته، به خدمت می آورم! و راهی محضر رستم شد.
,رستم سن و سال بسیار بیشتری نسبت به اسفندیار داشت؛ اما به ابن حساب که او شاهزاده ایران است، تکریم زیادی کرد و گفت هر حاجتی داری بگو، اسفندیار شرح ماوقع گفت و توضیح داد که خصومتی با رستم ندارد اما توقع دارد که برای اینکه بهانه پدر، گرفته شود و پادشاهی را به او تفویض کند، رستم با او به در بار بیاید،
,رستم با مناعت طبع بزرگواری، خواست جوان شاهزاده را پذیرفت، اما اسفندیار گفت که باید دست رستم را ازپشت بندد و کت بسته اورا به در بار ببرد!
,رستم خنده تلخی کرد و خطاب به اسفندیار گفت: تو شاهزاده ای و پدرت پادشاه ایران و من نیز سرباز این وطنم، برای من ننگ نیست که چکمه‌ها را بر کنم و پر از خاک کرده و بر گردن آویزم و به خدمت پادشاه در آیم، اما دست رستم بی گناه به پشت نخواهد رفت!
,که گفتت برو دست رستم ببند؟
,نبندد مرا دست چرخ بلند!
,اگر چرخ گردنده اختر کشد،
,به هر اختر ی، لشکری بر کشد
,به گرز گران بشکنم لشکرش
,پراکنده سازم به هر کشورش
,اگر چرخ بامن کند خشم وکین،
,به چنگش زنم آورن بر زمین،
,اگر چرخ با من کند قیل و قال
,به گرز گرانش دهم گوشمال،
,و آن شد که رستم علی رغم تواضع وفرتنی، حاضر نشد ذلت دست بستن بی دلیل خود را بپذیرد، حکیم طوس با نقل این داستان گویا می‌خواهد عزت نفس ایران ایرانی را در عین دارا بودن تواضع، نشان دهد.
,امید اینکه کسانی که مدعی ملی‌گرایی و ایران دوستی هستند دست کم عزت نفس را در مقابل دشمن از حکیم طوس بیاموزند.
,یادداشتی از: دکتر حسن رحیمی‌روشن
,انتهای پیام/م
,]
ارسال دیدگاه