به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری فاروج، این ها درد دل های حسین .ف . است، که از کار کردن برای مصرف و مصرف کردن برای کار بالاخره خسته شده است واشک های مادرش هم بر اراده اش زره پولادین پوشانده تا به زندگی برگردد آنهم بعد از 14 سال مصرف کننده بودن وانفعال در دوره طلایی زندگیش، که اگر نبود، شاید امروز مثل خیلی از افراد موفق می توانست حرفی برای گفتن داشته باشد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پایگاه خبری فاروج,حسین. ف را در کمپ ترک اعتیاد روستای صفدرآباد، از توابع شهرستان ملاقات کردیم.
,به تعبیر خودش، 56 روز است که خدا دوستش دارد وپاکی را با بند بند وجودش لمس کرده است.
,او که از 18 سالگی مصرف مواد سفید را از سر کنجکاوی وبعد هم کم نیاوردن نزد دوستانش شروع کرده حالا غبطه روزهای طلایی عمرش را می خورد که در بی خبری گذشت.
,راه رفته را از زبان خودش بخوانیم.
,او گفت: 14 سال پیش، وقتی روزهای 18 سالگی را تجربه می کردم برای اولین بار سراغ استفاده از مواد رفتم و نخستین مصرفم از حد نصاب تحمل جسمم گذشت ووقتی چشم باز کردم خودم را در بیمارستان دیدم و72 ساعت را در بیخبری طی کردم.
,حسین .ف. افزود: شنیده بودم چطور باید مواد مصرف کرد، تجربه اش کردم، بعد از مرخصی از بیمارستان ذهن بیمارم اینطور توجیه کرد که چرا باید زیاد مصرف کنم، آنقدر استفاده می کنم که لذتش را ببرم.
,وی گفت: در شهری غریب در میوه فروشی برادرم کار می کردم، در طبقه بالای همان مغازه هم اسکان داشتم، آنقدر مصرف می کردم که کار کنم وآنقدر کار می کردم که بتوانم مصرف کنم، 11 شب، 100 هزار ریال کرایه می دادم تا 250 هزار ریال مواد را بتوانم بخرم و هر روز کارم همین بود.
,او افزود: برادرم کم کم متوجه شد اما به روی خودش نمی آوردف مصرفم به جایی رسید که منزوی شدم و4 سال خانواده ام را ندیدم به طوری که برای پیدا کردنم عکسم را به روزنامه ها دادند.
,حسین. ف. گفت: بعد از 4 سال، یک لحظه از خودم پرسیدم کجای زندگی ایستاده ام، به خانه که برگشتم مادرم مرا نشناخت، در مدت 4 سالی که مصرف کننده بودم، طعم خماری را نچشیده بودم، حالا که می خواستم به کانون خانواده برگردم، با دیو خماری مواجه شدم، تصورم اولیه از تب ولرز ناشی از آن سرماخوردگی بود اما کم کم بند بند وجودم سرناسازگاری گذاشتند، ترک با جایگزین را امتحان کردم اما در 17 روزی که قرص مصرف می کردم مشکلم حل نشد ودوباره به وضعیت قبلی برگشتم.
,وی گفت: آشنایی با انجمن (ان ای ) روزنه امیدی شد اما 7 تا 8 بار هم در این کمپ ها ترک کردم، باز برگشتم چون به کلاس های آموزشی وکمک های یک راهنما در این مسیر معتقد نبودم اما حالا 56 روز است که دارم زندگی بدون مواد را تجربه می کنم، دوره پاکی 21 روزه است اما بیکاری وترس از برگشت به گذشته باعث شد به کمپ برگردم تا حالا که بیرون برای من سهمی تعریف نشده با کمک به هم دردانم، پاکیم را تثبیت تر کنم.
,حالا به روزهایی فکر می کنم که جنس خوب برایم از پدر ومادر مهمتر شده بود به ازدواجی که مواد سرنوشتش را ناموفق کرد، به فرزندانی که می توانستم داشته باشم.
,این بازیافته به زندگی گفت: معتاد بهبود یافته نیاز به حمایت دارد، بارها از رسانه ها شنیدیم که پیشگیری بهتر از درمان است، اما در هر دو حوزه هم ضعیف عمل می شود، پیشگیری با همایش عملی نمی شود باید در ارکان خانواده برنامه های آموزشی وپیشگیری نهادینه شود، ووقتی هم به درمان رسید، زمینه سازی برای پذیرش این افراد از سوی جامعه انجام شود.
,وی گفت: بیکاری دغدغه بسیاری از بهبود یافتگان است، اگر برای زندگی هدف گذاری نکنیم، بی هدفی ما را دوباره برمی گرداند به مرگ به ظاهر در زندگی یک مصرف کننده، واینجا، جایی است که مسئولان باید برای آن برنامه های اثر گذارداشته باشند.
,این بهبود یافته اظهار امیدواری کرد: پیشگیری و درمان گرفتاران این معضل، از حالت، شعار وبنر وهمایش های کم اثر خارج وبه مرحله عملیاتی نزدیک شود.
,,
انتهای خبر/
]
ارسال دیدگاه