مدیران تصادفی و روسای سفارشی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زیتون، این روزها اشخاص زیادی را می بینیم که در جایگاه مدیریت قرار گرفته اند و تکیه بر صندلی مدیریت مجموعه های مختلف، از ادارات و موسسات گرفته تا دانشگاهها زده اند. افرادی که خود را مدیر می دانند اما کوچکترین دیدی از مدیریت ندارند.

این چنین نفرات یا به واسطه یک اتفاق و یک تصادف بر این جایگاه تکیه زده اند و یا با سفارشات صورت گرفته مدیر شده اند. هر حال سفارشات و ارتباطات در این میان نقش ایفا می کنند. یا قبل از رسیدن به این پست و یا در زمان تلاش برای حفظ آن جایگاه.

مدیران ضعیف همواره تهدیدی برای کارکنان محسوب می‌شوند؛ چون به‌صورت تصادفی به این پست دست پیدا کرده‌اند و احساس می‌کنند زیردستان آنها قصد تصاحب جایگاه شان را دارند؛ این مدیران به راحتی کارکنان را جذب یا اخراج می‌کنند؛ تصمیم‌های آنها غیر‌قابل پیش‌بینی است و کسانی را که به آنها وفاداری بیشتری داشته باشند، ارتقا می‌دهند و به تخصص افراد توجه زیادی نمی‌کنند؛ چون نیروهای متخصص ممکن است به عملکرد آنها انتقاد کنند و این مدیران معمولا از انتقاد کارکنان فراری هستند. از طرفی معمولا آنها تصمیم‌های پراکنده‌ می‌گیرند و به خوبی نمی‌توانند در بخش‌های مختلف سرمایه‌گذاری‌های لازم را انجام دهند.

مدیران تصادفی هزینه فراوانی بر روی دست اداره و نهاد و مجموعه مربوطه می گذارند. خرابی های بار آمده به واسطه تصمیمات اشتباه و احساسی مدیری که تمام هم و غمش حفظ میز و صندلی ریاستش هست، شاید جبرانش سالها به طول انجامد.

هر مدیری که مهارت‌های مدیریتی و رهبری نداشته باشد و دانش مدیریتی کمی داشته باشد می‌تواند تهدیدی برای سازمان و کارکنان باشد. مدیران تصادفی به دلیل عدم داشتن دانش مدیریتی کمتر به فرصت‌ها می‌اندیشند، دیدگاه‌های جدید را تهدید می‌دانند نه فرصت، از تغییر رویکرد می‌ترسند و همواره تلاش می‌کنند با استفاده از ابزارهای کنترلی مانع بروز خلاقیت شوند.

یکی دیگر از خصوصیت های این چنین روئسایی بروز ندادن دیدگاهها و عقاید خود می باشد. روئسای تصادفی معمولا با هر طیفی که بنشینند با آنها هستند. تفاوتی نمی کند کدام دولت و کدام حزب و جناحی بر سر کار باشد. فکر و اندیشه آنها به همانی که در قدرت است قرابت بیشتری دارد. اگر فردا روز قدرت دست دیگری بود، تفکر و تعقل این مدیران هم حتی به اندازه 180 درجه تغییر خواهد کرد.

مدیران ضعیف سعی می کنند به واسطه دادن امتیاز خود را به منابع قدرت نزدیک کنند. این چنین مدیران هر گونه توهین و تحقیر از سوی قدرتمندان و صاحبان نفوذ را تحمل می کنند. خود و مجموعه اش تحقییر می شود ولی دم بر نمی آورد تا مبادا جایگاهش متزلزل شود.

دوستی می گفت که رئیسی داریم  تمام هیجانش در خورد و خوراک و استفاده از میوه جات و غذاهای نخورده اش به بهانه نشستن در صندلی ریاست خلاصه می شود. حال رئیس مجموعه ای که سطح نگرشش از جایگاه ریاست این باشد، تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.

مدیران تصادفی و یا سفارشی معمولا پس از پایان دوران مدیریتشان هیچ جایگاهی در بین زیر دستان خود ندارد. آنها هرچه که دارند از میز و صندلی است. اگر عزت و احترامی پیدا کرده اند به واسطه همین جایگاه هست و برای همین به هیچ وجه دوست ندارند آنرا از دست بدهند.

انتهای پیام/م