آن اصـلاح‌طلـبانِ بــی‌وفا!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، تشکیل فراکسیون امید تنها با 70 نماینده که طی آن محمدرضا عارف بدون هیچ‌گونه رقابتی به ریاست آن در آمد، بسیار مهم و معنادار است. مطالعه‌ی خط فکری و تشکیلاتی اصلاح‌طلبان در پیشا انتخابات هفتم اسفند و پس از آن، نشان‌دهنده‌ی ضعف آن‌ها در ادراک واقعیات و مطالبات افکار عمومی است. آن‌ها در همه‌ی محاسبات و برنامه‌ریزی‌های خود اگر چه به موفقیت‌هایی نظیر پیروزی در تهران دست یافتند، اما هرگز نتوانستند خود را با مسیر حرکت عمومی جامعه هم‌آهنگ کنند.

اصلی‌ترین فرمول سیاسی آن‌ها در فضای قبل و بعد از انتخابات، «عمل‌گرایی» و «دست به یقه‌شدن با نظام» بوده است. از طرفی با علم به این‌که فلان شخصیت‌ها به خاطر مواضع شاذ و ضدارزشی خود قطعا رد صلاحیت خواهند شد، آن‌ها را به سمت کاندیداتوری هُل دادند تا این‌گونه پازل «ثبت‌نام‌های اتوبوسیِ» اصلاح‌طلبان و خبرسازی‌ها علیه شورای نگهبان به خاطر آن‌چه «رد صلاحیت گسترده» نامیده بودند، تکمیل گردد.

نسخه‌ی دیگری که حامیان لیست امید برای واژگونه جلوه‌دادن فضای انتخاباتی کشور پیچیده بودند، تغییر مطالبات مردم از مسائل معیشتی و اقتصادی، به سمت مسائلی مانند رفع حصر سران فتنه و حمایت از برجام بوده که البته هرگز در شهرهای تهرانیزه نشده‌ی کشور، با مقبولیت عمومی مواجه نشد.

در پساانتخابات نیز اصلاح‌طلبان خود را پیروز قاطع و بلامنازع انتخابات نامیدند. هنوز تیتر رسانه‌ها و مطبوعات حامی لیست امید در آن ایام از یادها نرفته است که خبر از بازگشت رایحه‌ی خوش امید به پارلمان می‌دادند.

آنها حتی از مصادره‌ی نتایج انتخابات خبرگان رهبری نیز دریغ نکردند و لیست موسوم به اعتدال را پیروز حداکثری خبرگان نامیدند. اما دیری نپایید که انتخاب قاطع آیت‌الله جنتی به ریاست این مجلس، همه‌ی محاسباتِ غلط امیدی‌ها و اعتدالی‌ها را به هم ریخت.

اتفاق بعدی نشست جداگانه‌ی دو فراکسیون امید و فراگیر (ولایت) بوده است که اصلاح‌طلبان از حضور بیش از 160 نفر در فراکسیون خود سخن می‌گفتند. آنان عارف را به عنوان رئیس قطعی پارلمان دهم معرفی کردند اما او نتوانست با وجود جوسازی‌ها و ترفندهای خاصی که فقط اصلاح‌طلبان می‌دانند لاریجانی را کنار بزند و به کسب 103 رأی از مجموع 281 رأی مأخوذه بسنده کرد.

پس از آن ماجرا، حتی رأی 153تایی پزشکیان نیز نتوانست زخم امیدی‌ها را التیام بخشد و به نقل از آن‌چه که از رسانه‌های اصلاح‌طلب و حتی بی‌بی‌سی گفته می‌شد، حاصل همه‌ی تلاش‌های انتخاباتی آنها به حضور فقط 103 اصلاح‌طلب وفادار در پارلمان منجر شد که حالا این تعداد با ریزش 33 نفری به 70 نفر در نشست اخیر فراکسیون امید مواجه گشت.

آنها اکنون بهتر می‌توانند حقایق را درک کنند. پنهان‌شدن پشت شخصیت‌هایی نظیر لاریجانی نیز جز با هدف متوسل‌شدن به آرای او (که با ریزش صد هزارتایی پایگاه اجتماعی‌اش در قم روبه‌رو شد) صورت نگرفته است. حتی استفاده از آرای مُرده (کسانی که قصد شرکت در انتخابات را نداشتند) نیز نتوانست به کمک آنها بیاید؛ چرا که اختلاف مشارکت عمومی در انتخابات هفتم اسفند 94 با انتخابات اسفند سال 90 فقط یکی دو درصد بوده است.

البته آنها نشان دادند که مرز «اصلاح‌طلبی» با اصولگرایی و دیگر گروه‌ها، بسیار روان و سیال است؛ این موضوع با حضور نامزدهای خواهان اعدام سران فتنه در لیست امید قابل اثبات است. از سوی دیگر مشکلی که گریبان این برند سیاسی را گرفته، رابطه‌ی علت و معلولی نقش کرباسچی در بستن لیست امید و حضور افرادی هم‌چون دختر صفدر حسینی در فهرست 30 نفره‌ی امید در تهران می‌باشد.

مجموعه‌ی اتفاقاتی که پس از برگزاری دور دوم انتخابات مجلس رخ داده است، موجب فاصله‌گرفتن برخی چهره‌های منتسب به اصلاح‌طلبی از این جناح گردیده که خود نشان‌دهنده‌ی به بن‌بست رسیدن اصلاح‌طلبان در مدیریت این اردوگاه سیاسی می‌باشد.

حالا هر چه به انتخابات ریاست جمهوری نزدیک‌تر می‌شویم، ناامیدیِ امیدی‌ها از آینده‌ی سیاسی این جناح افزایش می‌یابد و نیز با قوت‌گرفتن شایعه‌ی نامزدی عارف در انتخابات 96 مضاعف می‌گردد، چرا که آن‌ها حاضر به سرمایه‌گذاری بر روی کسی که «باید» در آب نمک بخوابد نیستند.