موسیقی اصیل ایل بهمئی مستعد تبدیل شدن به سبک خاص موسیقی در کشور

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سایت خبری آوای ماغر؛موسیقی فولکلور(باور عامیانه) همیشه از زیبایی های خاصی برخوردار بوده و طی سالیان دراز جایگاه ویژه ای در میان اقوام مختلف داشته است.

در این میان هر ایل نسبت به جغرافیا ،فرهنگ ،لهجه وزبان ؛ موسیقی خاص خودش را داراست که بایدکشف و احیا شده و از حالت پختگی و خام بودن خارج و به مرتبه ی علمی و طبقه بندی شده دست یابد.

ایل بهمئی نیز مانند سایر ایلات نسبت به جغرافیا ،فرهنگ و گویش ؛ موسیقی ویژه و خاص خودش را دارد که موسیقی اصیل ایل بهمئی سرشار از سبک ها و ریتم های متنوع می باشد و این بر زیبایی و غنی بودن موسیقی این ایل می افزاید.

لازم به ذکر است که موسیقی ایل بهمئی در میان دیگر ایلاتِ قوم لر مخاطب های زیادی را جذب خودش کرده است.

موسیقی ایل بهمئی را می توان به چندبخش کلی تقسیم کرد:

موسیقی شاد:

در گذشته در میان مردم ایل بهمئی مرسوم بود که در جشن های شادی (عروسی ،بله برون و...) زنان و یامردان ایل اشعاری در قالب بیت را زمزمه می کردند و میهمانها دست می زدند و جواب میدادند ؛این اشعار در میان ایل بهمئی به شیر دوما و دی بلال معروف هستند.

از مشهورترین موارد این  اشعار میتوان به "اَنارَه مَشکَن کِه دِلُوم با دِلِته" اشاره کرد .

امروزه و با پیشرفت موسیقی فولکلور و استفاده از سازهای الکترونیک درکنار سازهای سنتی ،موزیسین های بهمئی نیز اصالت موسیقی خود را حفظ کرده و با استفاده از سازهای سنتی (نی ،کرنا و...) در موزیک های خود زیبایی خاصی را به موزیک های خود بخشیدند.

موسیقی شاد بهمئی دارای ریتم های متنوعی مانند ریتم های دو پا ،سه پا و پنج پا وریتم های شاد 4 دستمالی و هفت دستمالی می باشد.

موسیقی یاریار:

به جرأت میتوان گفت اصیل ترین بخش موسیقی ایل بهمئی "یاریار" می باشد ؛یاریار حس هجران و دوری رابیان میکند.

با وجود اینکه امروزه و باپیشرفت دیگر سبک های موسیقی "یاریار"روبه فراموشی سپرده شده است اما این سبک موسیقی نه تنها درمیان جوانان ایل بهمئی از جایگاه ویژه ای برخوردار است بلکه دربین دیگر ایلات لر هم مخاطب های زیادی را جذب کرده است.

موسیقی حماسی:

اشعار حماسی ایل بهمئی علاوه بر غنا،زیبایی وگذشته از روح حماسی و ایلیاتی آن ، منطقه و جغرافیای خاص این ایل را نیز با خود به همراه دارد و شنونده را باخود به دیار بهمئی می برد.

علاوه بر این؛ حس تغزل در اشعار حماسی بهمئی ها نیز به چشم میخورد و این حاکی از رعایت اصول وقواعد شعرنویسی در میان شعرای این ایل است.

سرو:

سرو اشعار سوزناکی است که مادران وزنان ایل بهمئی در فراق از دست دادن فرزندان ومردان خود به لهجه ی محلی بهمئی میخوانند.

پتانسلیهای موجود در موسیقی اصیل ایل بهمئی، امکان مطرح شدن و ثبت یک سبک خاص در ادبیات موسیقی کشور را برای این قوم فراهم کرده است ؛این مهم فقط نیازمند  احیا و هم نشینی ترانه سراها ،خواننده ها و موزیسین های حرفه ای ایل جهت حفظ و احیای موسیقی اصیل آن است.

نویسنده: اصغرآذربخش

انتهای پیام/