به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بُلفَت، آرام ظاهری - در عصری که رسانه ها و ارتباطات قدرت حاکم بر جامعه هستند و شهروندان به راحتی می توانند مایحتاج خود را بدون مراجعه به خیابان ها، از بیرون تهیه کنند در آن سوی جهان و در شهر سردشت هنوز هم رسومات هستند که جمع کثیری از اعضای خانواده بزرگتر را دور هم جمع می کند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, بُلفَت,و شاید دور هم جمع شدن به مناسبت صرف یک نوع غذای محلی و پرداختن به آن در این دور زمانه خالی از لطف نباشد.
,یکی از این آداب و رسوم که ریشه در اعتقادات و باور مردم این سهرستان دارد، دور هم نشینی به بهانه های گوناگون است برای نمونه خوردن غذاهایی همچون دوکلیو، کلانه، پرپره به ترش، گیپه و غیره از جمله آنها هستند. و این موضوع در شرایطی اتفاق می افتد که فردی می خواهد شادی خود را که حاصل از موفقیت در مرحله ای از زندگیش یا نزدیکانش است با دیگران تقسیم کند اقدام به دادن سور و مهمانی آن هم با این نوع غذاهای محلی می کند.
,غذایی که هر کسی از عهده آن برنمی آید. زنان میانسال و یا با تجربه در گوشه ای از باغ یا حیاط می نشینند و هر کدام گوشه ای از کار را می گیرند. بانوانی که رنج سختی و مشقت دوران جنگ و شیمیایی در سردشت و نبود سایه نزدیکانشان هنوز هم روی سر آنها سنگینی می کند.
,بانوان جوانتر که می خواهند سری در سرا بجنبانند انگاری که می گویند ما آماده پذیرش زندگی مشترک هستیم جارو به دست، محل را برای پخت کلانه ها آماده می کنند و نایلونی بزرگ پهن کرده تا آرد روی زمین نریزد چون معتقدند که این رزق با ارزش حیف و میل می شود اگرچه بزرگترها مقداری را برای جانوران کوچکتر مثل مورچه ها در جلو لانه آنها می ریزند.
,پنه و تیروک (وسیله ای که خمیر روی آن پهن می شود)، ساج (کلانه را می پزد)، مقداری پیاز سبز محلی، آرد، خمیر، مکانی تمیز ابزارهای مورد نیاز هستند و همچنین تکه های درخت برای روشن کردن آتش زیر ساج، که البته اداره منابع طبیعی سردشت چند سالی است اقدام به توزیع سوخت فسیلی و ابزارهای لازم در بین روستاییان جنگل نشین کرده است و می خواهد الگوی مصرف را تغییر دهد و تا اندازه زیادی هم در این راستا موفق بوده است.
,خمیر که متشکل از آرد و آب است را یکی از زنان از قبل آماده می کند که در اصطلاح محلی به آن "شیلین" می گویند. "هه نگوتک" خمیر گرد شده تقریبا 100 گرمی را یکی پس از دیگری روی نایلون تمییز که قبلا مقداری آرد به آن زده اند قرار می دهند و پهن کردن آرد بیشتر به خاطر این است تا در زمان پخت خمیر راحتتر از روی نایلون جدا شود.
,یکی دیگر از بانوان روی "پنه و تیروک" هه نگوتک ها را به اندازه ای که نه کلفت باشد و نه آنقدر که کلانه را بسوزاند پهن می کند و تحویل زن دیگری برای ریختن پیاز می دهد این زن بایستی باتجربه باشد تا علیرغم اینکه مقدار پیاز به اندازه ریخته می شود خوشمزگی خاصی نیز همزمان بایستی چاشنی کلانه ها شود تا میهمانان دستشان را نیز با کلانه ها میل کنند.
,در آخرین مرحله، کلانه روی ساج داغ شده می رود و بانویی که مسئول برگردان است دو طرف را به شیوه ماهرانه ای می پزد و روی سفره دیگری برای سرد شدن می گذارد.
,در این نوع میهمانی ها، میهمان و میزبان فرقی نمی کند و هر کسی هر طوری که دلش بخواهد کلانه خودش را می خورد. یکی دوست دارد کلانه سرد شده را ساده بخورد. دیگری داغ داغ می خورد. کسی دیگر آن را داخل روغن می اندازد و با روغن محلی نوش جان می کند.
,البته نا گفته نماند دوشاب محلی که به چندین روش و همچنین از میوه های گوناگونی توسط همین زنانی که از هر انگشت یک هنر می بارد، از مدتها قبل درست شده و در معرض عموم قرار می گیرد. دوشاب انگور سیاه، انگور سفید، سیب، توت سفید به همراه دوغ ترش محلی که دهن هر کسی را آب می اندازد در کنار سایر ملزومات است.
,تعداد کلانه ها شاید به 200 یا 300 برسد بدین معنی که برای درست کردن این مقدار حدود یک گونی آرد لازم است و بانوان از عصر شروع می کنند و تا اوایل تاریک شدن هوا درست کردن کلانه ها ادامه خواهد داشت.
,اگر تنها یک غذا می تواند در دنیای امروزی که از سر تا پا تهاجمات فرهنگی صورت می گیرد و به گفته ای فرهنگ غالب غربی وجودمان را در بر گرفته است آیا ما نمی توانیم با تقویت کردن فرهنگ بومی خودمان از این دست بر جوانان و نسل های بعدی مان تاثیر بگذاریم؟
,با زنده کردن آداب و رسوم شهرستان در زمینه های فرهنگی، اجتماعی و غیره و همچنین تبلیغ آنها در رسانه های ارتباط جمعی همچون صدا و سیما و توجه آنها به جنوب استان، هم سیل مخاطبان آنها روند رو به رشدی خواهد داشت و هم مردمان سردشت در خصوص بی نیازی از رسانه های دیگر برون مرزی برخواهند آمد.
,گزارش از آرام ظاهری
,,
,
,
,
, انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه