مقاومت دولت یازدهم در برابر اقتصاد مقاومتی با تحقیر "توان و تولید داخلی"

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سیروان نوین، کشوری که بتواند در مقابل تکانه های اقتصادی مقاوم تر باشد و شاخص های اقتصادی آن با هر نوسانی از حیطه کنترل سکانداران آن اقتصاد خارج نشود، بی شک اقتصاد مطلوبی است. برعکس، جامعه ای که خود را آماده هجوم اقتصادهای بزرگ نکرده باشد، دچار تاثیر مخرب این هجوم خواهد شد. چنین کشوری در بلندمدت تسلیم قدرت های اقتصادی دنیا خواهد شد و به عبارتی دیگر باید به واردات کالا بپردازد.

اقتصاد ایران در دهه 80 به لحاظ اقتصادی شرایط باثبات تری داشت و کشورهای غربی نه تنها از اهرم تحریم در قبال ایران استفاده نمی کردند بلکه به دلیل بحرانی که در آن سال ها گریبان‌گیرشان شده بود، مصرانه به دنبال سرمایه گذاری در ایران بودند و فشار اقتصادی خاصی را بر ایران وارد نمی کردند. در چنین فضای مطلوبی رهبر انقلاب در سخنرانی های خود بر مقاوم سازی اقتصاد کشور در برابر تکانه های جهانی اقتصاد تاکید نمودند، اما دولت ها این هشدار را جدی نگرفته و کشور را با همان دلارهای نفتی اداره کردند.

در این آشفته بازار اقتصادی، در اوخر سال 92، رهبر انقلاب سیاست های اقتصاد مقاومتی را ابلاغ نمودند و تمام دستگاه های ذی ربط را نسبت به اجرایی شدن چنین مصوباتی مسئول دانستند. هر 24 بند سیاست های اقتصاد مقاومتی ناظر بر اقدام جهادی در حوزه اقتصاد بود که در آن ضمن تاکید بر بناساختن اقتصاد کشور با توجه به منابع داخلی، به تبادل و مراوده با اقتصادهای دنیا نیز توجه شده بود.

بعد از بی توجهی دولت ها به توسعه اقتصاد بدون نفت، اخیرا اجرای سند برجام از سوی ایران، کشور را به سمتی سوق می دهد که توسعه و پیشرفت کشور را وابسته به خارج تلقی کند و از ظرفیت های داخلی کشور اعم از نیروی انسانی و منابع طبیعی چشم پوشی نماید.

هر چند واردات در زمینه هایی که توان تولید آن محصول در کشور وجود ندارد لازم به نظر می رسد، اما متاسفانه بخش قابل توجهی از واردات کشور به کالاهای مصرفی تعلق گرفته است.

برخی از این کالاها در حالی در زمره کالاهای وارداتی قرار گرفته اند که مشابه آن شاید حتی با کیفیت مناسب تر در داخل کشور تولید می شوند! با این حال، باز شاهدیم حتی برخی دستگاه‌های دولتی مایل نیستند از تولیدکنندگان داخلی خرید کنند و ترجیح می‌دهند تا به دلیل تراشی های متنوع، محصولات خارجی را در لیست خرید خود قرار بدهند.

دولتمردان  که بر خلاف ظاهر در عمل بارها نشان داده اند که بجای اینکه به فکر عملی کردن اقتصاد مقاومتی در کشور باشند و از تولید داخلی حمایت کنند، بیشتر تمایل به واردات داشته چرا که همچنان شاهد واردات تولیدات خارجی به کشور هستیم تا جایی که واردات از میوه های خارجی، برنج، خودروهای لوکس میلیاردی، بنزین، پارچه و حتی کالاهای که مشابه داخلی دارند، از این دولت هستیم.

میزان پایبندی و اعتقاد دولت به اقتصاد مقاومتی که بارها از سوی کارشناسان بسیاری مورد نقد قرار گرفته و زیر سوال رفته است، این بار این میزان پایبندی از سخنان غیرکارشناسی سخنگوی دولت تدبیر و امید  مشخص شد بطوریکه سخنگوی دولت یازدهم طی اظهار نظری جالب گفت: «واردات به مراتب برای ما ارزان‌تر تمام می شود«.

رئیس سازمان برنامه و بودجه در ادامه سخنان خود واردات گندم را با صرفه‌تر دانست اما برای اینکه مِنتی هم بر سر کشاورزان گذاشته باشد، عنوان کرد:  »ما هیچ وقت راضی نمی شویم کالای راهبردی گندم را از طریق واردات تأمین کنیم و ما حاضریم این کالا را به صورت گران‌تر ولی از کشاورزان بخریم؛  انتظار داریم کشاورزان عزیز ما را درک کنند و ان‌شاءالله تمام مطالبات آنها را ظرف یکی، دو ماه آینده پرداخت خواهیم کرد«.

این تقریرات نوبخت درست زمانی در رسانه‌ها منتشر می‌شود که دولت‌مردان مدام از اقتصاد مقاومتی سخن به میان آورده‌‌اند و در اظهارات خود از لزوم تکیه بر توانایی‌های داخلی سخن گفته‌اند، اما اینکه خودکفایی بهتر است یا واردات، سوالی است که پاسخ آن برای مسئولان کابینه یازدم روشن نشده است.

فارغ از اینکه معاون رئیس جمهور با تفسیر کدام مبنا واردات گندم یا از تولید آن ارزان‌تر می‌داند، باید از نوبخت پرسید آیا هنگام خرید گندم از سایر کشورها نیز، دولت پول آن را بعد از چندین ماه می‌پردازد و یا اینکه در قبال فروش نفت، گندم به کشور می‌آورد تا از این طریق بگوید نفت فروختیم و این از عواید برجام است!

چنین سیاست‌هایی برای اولین‌بار نیست که در افکار مسئولان عالی رتبه دولت یازدهم مشاهده می‌شود و قطعا آخرین‌بار هم نخواهد بود؛ وقتی مسئولی توان دانشجویان ایرانی را در ساخت آبگوشت بزباش خلاصه می‌کند و وزیر ورزش توان ورزشکاران ایرانی در حد فعلی می‌داند؛ دور از انتظار نیز سخنگوی دولت نیز بر توانایی‌های داخلی چشم ببندد و واردات را بهتر از تولید قلمداد نماید.

در زمان حاضر صنایع و تولیدات داخلی کشور از حمایت اندکی برخوردار هستند و این حد از حمایت و پشتیبانی برای ورود به بازارهای جهانی کافی نیست؛ بنابراین عملا صنایع کشور در داخل و خارج کارآیی لازم را ندارند.

انتهای پیام/