قداستی که رنگ می‌بازد/ سفید پوشانِ همیشه در مظان اتهام!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، هر سال با فرا رسیدن اول شهریور ماه به مناسبت سالروز ولادت حکیم و دانشمند نامی ایرانی، شیخ الرئیس ابوعلی سینا، روز پزشک در سراسر کشور گرامی داشته می‌شود.

اتفاقات چند سال اخیر در خصوص حساسیت‌ها و حواشی کار خطیر پزشکی باعث شد تا از منظر افکار عموم واژگانی جدید وارد دایره المعارف این حرفه شود.

واژگانی با تعبیرهایی گزنده همچون زیر میزی، قصور و درآمدهای سرشار ناشی از ازدیاد بیمار. اخبار و شایعاتی از این دست باعث شد که جایگاه پزشک و حرفه‌ی پزشکی در نظر عموم افول کرده و اکثر قریب به اتفاق مردم پزشکان را تافته‌ای جدا بافته از اجتماع بدانند که نه مشکل معیشتی دارند و نه درد خدمت.

این در حالی است که اکثریت جامعه از مشکلات و دغدغه های جامعه‌ی پزشکی بی خبر بوده و کلماتی همچون شیفت شب، دوری از خانواده، استرس و فشارکاری به گوش‌شان نخورده و یا آنها را از جمله اقتضائات لاینفک این حرفه می‌دانند.

تقویت دیدگاه های مذکور و گرایشات پزشک ستیزی در جامعه باعث شده تا عشق پزشکان به حرفه‌ی خود کم رنگ شده و در بعضی مواقع عطای آن را به لقایش بخشیده و به سراغ مشاغلی غیر مرتبط بروند.

وقتی قداست پزشکی در سایه‌ی مشکلات مالی رنگ می‌بازد

دکتر مسعود روانبخش در گفت‌وگو با خبرنگار آناج در پاسخ به این پرسش که آیا طی این سال‌ها قداست پزشکی حفظ شده است یا خیر، می‌گوید: قداست پزشکی به نسبت گذشته کمرنگ شده است و علت آن هم ریشه در مسایل مادی دارد.

او علت رنگ باختن قداست حرفه‌ی پزشکی را در مسایل اقتصادی ریشه یابی کرده و می‌افزاید: به گواه تاریخ در گذشته‌های دور پزشکان از بیماران به تناسب شرایط مالی خودشان، حق ویزیت مطالبه کرده و مانع از دخالت مسایل مالی در روند درمانی می‌شدند.

وی در ادامه تصریح می‌کند: اما امروزه خیل رو به گسترش فشارهای اقتصادی و نیز برخی سیاست‌های نادرست بیمارستانی، بیماران را فارغ از شرایط فیزیکی و مادی‌شان مجبور به پرداخت هزینه‌ها حتی قبل از شروع کارهای درمانی‌شان می‌کند.

او به عدم پذیرش بیماران اورژانسی و تصادفی و نیز ممانعت از تحویل اجساد پیش از پرداخت هزینه‌ها در سال های نه چندان دور اشاره و تشریح می‌کند: این مسایل ریشه در کوتاهی شرکت‌های بیمه در پایبندی به تعهدات داشته و پزشک هیچ دخالتی در آن ندارد اما از منظر عموم پزشکان وارث این بدنامی‌ها می شوند.

وی درآمد های نجومی پزشکان را محدود به پزشکان جراح و فوق تخصص های مطرح در کشور دانسته و می گوید: عشق به درمان بیماران مهمترین دلیل گرایش به رشته پزشکی بوده و اکثریت پزشکان قدیمی و استادان باز‌نشسته دانشگاه‌ها زندگی بسیار معمولی دارند و بسیاری از آنان با حداقل‌ها زندگی می‌ کنند.

این پزشک به آمارهای منتشره از سوی علوم پزشکی مبنی برعدم مراجعه‌ی برخی از فارغ التحصیلان دانشگاه های علوم پزشکی به ویژه پزشکان عمومی برای اخذ مجوز طبابت اشاه کرده و ادامه می‌دهد: چند نفر از همکلاسی هایم بعد از اتمام دوره‌ی تحصیل‌شان مدت کوتاهی را به طبابت پرداخته و به دلایل مسایل مالی از ادامه فعالیت در این صنف منصرف شدند.

تعبیر بیمار و پزشک از قصور متفاوت است

در سالی که گذشت موج‌های خبری بسیاری از جامعه پزشکی ایران در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی آمد و رفت. خطاها و قصورات پزشکی متعددی به رسانه‌ها کشیده شد و تبعات متعددی ایجاد کرد.

این موضوع تا آنجایی پیش رفت که در نهایت کمپین مردمی "خطای پزشکی" راه اندازی شد و خیلی زود نظر بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی را به خود جلب کرد.

هادی نصیرپور پزشک و جراح عمومی منکر وجود خطاهای پزشکی نشده و می گوید: هیچ پزشکی به عمد اقدامی که منجر به سلب سلامت بیمارش شود را انجام نمی دهد.

او با بیان اینکه نباید خطای چند نفر را به پای یک جامعه نوشت ادامه می دهد: در روند درمان یک بیمار عومل بسیاری دخیل هستند که تنها یک بعد آن پزشک می باشد و از طرفی دیگر تعریف پزشک از درد، خونریزی و قصور با تعاریف همراهان بیمار متفاوت است. ممکن است برای من به عنوان پزشک لازم باشد بیمار چند ساعت یک درد را متحمل شود تا تشخیص قطعی شود اما همراه بیمار انتظار دارد از همان ابتدا به درد بیمارش رسیدگی شود.

وی در پاسخ به دریافت رضایت نامه‌ی کتبی از بیمار و یا اولیای آن بعنوان دلیلی برای شانه خالی کردن از مسولیت عواقب ناشی از عمل جراحی می گوید: اگر پزشک 10 بار هم فرم رضایت نامه از بیمار پر کرده باشد و در طول عمل جراحی قصوری مرتکب شود دلیل بر برائت پزشک نخواهد بود و این برداشت نادرست از رضایت نامه است.

او تصریح می کند: این رضایت نامه مبنای دینی داشته و طبق قانون و فقه، پزشک حق ندارد بدون اجازه بیمار اقدام به یک عمل درمانی بکند.

 ‏نسخه‌ای برای مشکلات خانوادگی بپیچید

دکتر فرزان دل آرام در خصوص مشکلات کمتر دیده  شده‌ی این قشر، عنوان می‌کند: ساعات کار زیاد و استرس‌های شدید روانی، زندگی اجتماعی پزشکان را در مواردی با مشکل روبرو می‌کند؛ همچنین مشکلاتی از این دست سبب می‌شود ارتباطات معمولی میان پزشکان و سایر اقشار جامعه به حد بسیار پایینی برسد و عمده این ارتباطات نیز به محیط‌های مطب و بیمارستان محدود ‌شود.

به گفته‌ی وی پزشکان به اقتضای شغل‌شان زمان زیادی را دور از محیط خانواده بسر می‌برند، و در نتیجه از کانون خانواده جدا می‌شوند که به تبع خود عواقب دیگری را از جنبه‌ی روحی و روانی بر آنان تحمیل می کند.

او به رشد روز افزون آمار طلاق در میان پزشکان اشاره کرده و تصریح می‌کنند: برخی از پزشکان چون نمی‌توانند زمان زیادی را در خانه سپری کنند و با اعضای خانواده ارتباط برقرار سازند، دچار خلاء عاطفی می‌شوند و روابط خانوادگی آنان به یک رابطه مجازی و از طریق مکالمات تلفنی و ارسال پیام‌های کوتاه تلفنی خلاصه می‌شود.

‏هر آنچه که گفته شد تنها شرح حال مختصری از انبوه مشکلاتی است که گریبانگیر جامعه‌ی پزشکی کشور شده است.

 اخلاق حکم می کند بار دیگر که این طیف از جامعه را به بوته‌ی نقد گذاشتیم از طریق حقه‌ی انصاف خارج نشده و چنگال فراموش شده در شکم مریض و شکافتن چانه‌ی دخترک اصفهانی به بهانه‌ی خارج کردن بخیه را پیراهن خونین عثمان نکرده و دستمایه‌ای برای سیاه کردن جلوه‌ی این سفید پوشان ننماییم.  

چرا که طبابت با عشق ازلی گره خورده و دم مسیحائی عیسوی مسلکان زنگار رنج از تن دردمندان زدوده و شوق امید را در کالبد روح آدمیان دمیده است.

انتهای پیام/م