به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از داهی، همه در روزهای گرم تابستان به فکر سفر به مناطق خوش آب و هوا هستند تا از گرمای هوای تابستان رها شوند.ولی در این بین نیز هستند جوانانی که از خانه و کاشانه و امکانات رفاهی خود را رها می کنند و به محروم ترین و گرم ترین نقطه از شهر و استان خود برای کمک به محرومین هجرت کنند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, به نقل از داهی،,در این ایام شاید عده بسیاری از مردم در استان گرم سیر سمنان اسباب و وسایل خود را جمع کنند و به مناطق سردسیر و خوش ییلاقی استان بروند.ولی این هجرت کجا و آن هجرت کجا؟ هجرتی که برای فرار از گرما باشد و هجرتی که برای خودسازی و خدمت کجا...!
,جالب است واقعا هیچ کس نمی تواند این جوانمردی و خدمت را درک کند.در این سه ماه تابستان همه به فکر تفریح و مسافرت هستند به خصوص جوانان.عده ای خود را برای مسافرت شمال آماده می کنند، عده ای سفر های خارجی را در دستور کار خود دارند، عده ای برای زیارت مهیا می شوند، و عده زیادی از جوانان دانشجو، خود را برای سفر به مناطق محروم آماده می کنند.سفری که شاید برای ما طاقت فرسا باشد. سفری که شاید درجه گرمای برخی از روستاهای استان به بالا 48 درجه نیز برسد، سفری که امکانات رفاهی آن شاید نزدیک به صفر باشد.سفری که فقط خدمت است و کار است و خودسازی.
,ولی حضور در جمع جهادگران آن هم از قشر جوان دانشجو صفای خاص خودش را دارد. ما هم تقریبا یک روزمان را با بچه های جهادی سپری کردیم.دانشجویان جهادگری که بدون هیچ چشم داشتی مشغول به خدمت رسانی بودند و همه اهالی محل به حضورشان افتخار می کردند و شادمان بودند.
,در بدو ورود به روستای بادله کوه شهرستان دامغان جوانان دانشجویی را دیدیم که در حال نصب بنری بودند که نام شهرک تازه ساخته شده آن روستا بر روی بنر حک شده بود.و در گرمای طاقت فرسا و تابش مستقیم خورشید لبخند و شور و نشاط از لبانشان جدا نمی شد. عده ای دیگر در حال رنگ زدن مدرسه ای در این روستا بودند که این مدرسه را برای اول مهر دانش آموزان روستا مهیا نمایند.
,اصلا باورش هم برای عده ای شاید سخت باشد.ولی در کمی آن طرف تر عده ای از دختران دانشجو نیز برای خدمت رسانی به اهالی این منطقه حاضر شده بودند که این حضور نیز مورد استقبال اهالی و دختران آن منطقه نیز قرار گرفته بود.جالب بود دختران نیز پای به پای پسران در این اردو های جهادی مشغول خدمت رسانی بودند.پسران در کارهای عمرانی و سازندگی، دختران در کارهای فرهنگی و آموزشی.
,شاید به ظاهر دلمان می خواست بیشتر در کنار جهادگران بمانیم ولی در باطن به فکر فرار از منطقه ای بودیم که گرمای آن طاقت فرسا بود، امکانات رفاهی آن در سطح پایینی قرار داشت، تلفن همراه در آن منطقه به سختی آنتن می داد و غیره. ولی حضور این دانشجویان جهادگر بدون هیچ چشم داشتی واقعا نوعی ایثار و جوانمردی است که در همه جهادگران دیده می شد.برایم جالب بود همه جهادگران یک شعار داشتند و می گفتند: آمده ایم بسازیم تا ساخته شویم.
]
ارسال دیدگاه