به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از آناج، در برهه‌ای که جامعه چالش‌های متعددی را پیش روی خود می‌بیند و همگان از آسیب‌های اجتماعی می‌گویند، این روحانیون هستند که با عمل به رسالت خویش می‌توانند از باز شدن بیش از حد زخم هجمه‌ها بر پیکره‌ی روح آدمیان بکاهند و در برابر ناوک‌های متخاصمان سینه حائل کنند. اما آیا در عصر حاضر اکثریت صد درصدی روحانیون آن تاثیرگذاری ایده‌آل را دارند؟
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,سال‌ها قبل رهبر معظم انقلاب از خطر انزوای روحانیت سخن گفتند و تجمع روحانیون در حاشیه‌ای از کشور را آسیبی بزرگ تلقی کردند، آن زمان شاید مفهوم چنین تعابیری زیاد ملموس نبود لکن با گذشت زمان خطرات گوشه‌نشینی عده‌ای از عالمان دینی و فاصله گرفتن آنان از عموم محسوس گشت.
,در مقطعی که معاندان برای روحانیون جوک می‌سازند و عده‌ای از کاربران نیز آن را از روی جهالت نشر می‌دهند،باید اقدامی متقابل صورت گیرد و پیوند مابین مردم و پیشوایان مذهبی مدون‌تر از قبل شود. هنگامی که برخی از روحانیون خود را در گوشه‌ای از اتاق محبوس می‌کنند و در جست‌وجوی علم پیر می‌شوند اما آموخته‌هایشان را به جامعه تزریق نمی‌نمایند، تعداد جوانانی که در منجلاب فساد و آسیب‌ها فرو می‌روند بیشتر می‌شود.
,جایگاه روحانیت در جامعه محترم است و شخصی که جامه‌ی هدایت را بر تن می‌کند باید هرطوری شده با مردم ارتباط گیرد تا بتواند به بدنه‌ی اجتماعی آگاهی بخشد، لکن مشکل در اینجاست که ارتباط مابین روحانیت و افراد در دوره‌ای صورت می‌گیرد که شرایط برای ایجاد تغییرات احتمالی دشوار است.
,چرا یک فردی که شاید به هیچ‌گونه ارزش و اسلامی پایبند نیست می‌تواند با کودکان ارتباط برقرار نماید و از همان سنین اولیه کودک را با افکار خویش آشنا سازد اما فرد روحانی چنین تواناهایی را از خود نشان ندهد؟ مگر اشکالی دارد یک روحانی برای کودکان برنامه اجرا کند و با زبانِ خودشان با آن‌ها صحبت نماید؟
,مبانی تربیت اسلام کامل و بی‌نقص است اما چون در نحوه‌ی ارائه آن به مردم عاجز هستیم، بر سر دین می‌کوبیم و می‌گوییم تا مشکلات اقتصادی حل نشود آسیب‌های اجتماعی نیز ریشه‌کن نخواهد شد، شکم گرسنه شاید در برهه‌ای ایمان نداشته باشد اما آن شخصی که شکمی سیر دارد و از لحاظ مالی متمکن است چرا به سمت منکرات می‌رود؟
,دیگر وقت آن رسیده است که طلاب و روحانیون جوان با روحیه‌ای جهادی وارد میدان نبرد شوند و پل‌های ارتباطی را با استفاده از تمامی امکانات موجود بسازند، روحانی باید مردمی باشد تا جوانان از او فاصله نگیرند و عالمان دینی را اشخاصی دست‌نیافتنی و تافته جدابافته تلقی ننمایند.
,بی‌شک آن دسته از روحانیونی که انزوانشینی را به حضور در بطن جامعه ترجیح داده‌اند به اندازه مسئولین بی‌دغدغه در بی‌بصیرتی و آلوده شدن دامن افراد به گناه مقصراند؛ این پارسایان هستند که باید بصیرت افزایی کنند و برکت وجود خویش را در جلوگیری از متزلزل شدن بنیان‌های خانواده و عدم التقاط معنای اسلام، نشان دهند.
,انتهای پیام/گ
]
ارسال دیدگاه