ثبت نام دریافت یارانه و شکست همه

سرانجام مهلت ثبت نام دریافت یارانه به پایان رسید و بر حسب آمار و نتایج اولیه بیش از 70 میلیون نفر ثبت نام کرده اند. به بیان دیگر، بیش از 70 میلیون نفر خود را مستحق دریافت یارانه اعلام کرده اند. با توجه به این امر که جمعیت رسمی کشور در حدود 74 میلیون نفر است، در حقیقت بیش از 90 درصد جمعیت کشور خود را مستحق دریافت یارانه اعلام کرده اند. آیا به راستی اینچنین است و 90 درصد جمعیت ایران گرفتن 45500 تومان در ماه برایشان ضروری است؟ در این تردیدی نیست که بسیاری، بدون اغراق میلیون ها نفر که ثبت نام کرده اند واجد دریافت یارانه نیستند. البته و متاسفانه و به رغم پیشرفت های علم آمار، هیچ مرجع و مقام رسمی ظرف قریب به سه سالی که داستان خانمان برانداز یارانه به راه افتاده مطالعه و تحقیق میدانی انجام نداده که بالاخره اشخاص و افراد و خانوارها دقیقا چقدر درآمد داشتند واجد دریافت یارانه هستند و اگر بیش از این مقدار درآمد خود و خانواده شان و خانواده تحت تکلف شان بود، شامل دریافت یارانه نمی شوند. دولت قبلی که اساسا نگاهی بشردوستانه، عاشقانه و عارفانه به پرداخت یارانه داشت. آقای احمدی نژاد شبی که آمدند در تلویزیون اعلام کردند که تصمیم به پرداخت یارانه گرفته شده، با غرور و افتخار فرمودند که «این پول مال خود مردم است. ما کاره یی نیستیم.» و افزودند: «چون این پول بابرکت است آن را قاطی پول های دیگر نکنید.» به این ترتیب سیاستی که آن را باید تیشه به ریشه اقتصاد مملکت نامید شروع شد: پرداخت یارانه فله یی به 75 میلیون نفر مستقل از درآمدشان. اصولگرایان هم صف بسته و از آن اقدام انقلابی، خداپسندانه و مردمی رییس جمهور محبوب شان استقبال کردند. یک نفرشان هم محض رضای خدا به دولت خدمتگزار نگفت که آخر در کدام نظام به همه به صورت یکسان یارانه پرداخت می شود. من در نوشته ها و مصاحبه های دیگر گفته ام که پرداخت یارانه فله یی چه طاعونی برای اقتصاد کشور بوده و از تکرار آن در اینجا درمی گذرم. رسیدیم به دولت فعلی. با اینکه بسیاری از امنای دولت فعلی نیک می دانستندکه چه فاجعه یی بر اقتصاد کشور می رود اما در مجموع دولت جدید هم جسارت و شهامت تصمیم گیری در مورد قطع یارانه ها را نداشت و آن را محول کرد به مجلس. مجلس هم مجددا آن را برگرداند به دولت. در این رفت و آمد ماه ها گذشت و اتفاقی نیفتاد و مصیبت همچنان ادامه پیدا کرد تا رسیدیم به فاز دوم هدفمندسازی یارانه ها. از آنجا که هیچ مکانیزم علمی و سازوکار اصولی نه از جانب دولت و نه از جانب مجلس برای تشخیص یارانه بگیرها وجود نداشت، دولت فقط از مردم به صورت عام خواهش و تمنا کرد که آنها که تمکن مالی مناسبی دارند ثبت نام نکنند. اما استدعا، خواهش و تمنای دولت ظاهرا حاصلی به بار نیاورد و همانطور که پیش تر گفتیم بیش از 90 درصد مردم مجددا ثبت نام کرده اند.

    اصولگرایان که منتظر فرصت بودند بلافاصله از نمد توجه نکردن مردم به استدعا و تقاضای دولت روحانی یک کلاه شیک و آبرومند دوختند و با مسرت نوشتند و گفتند که دولت روحانی محبوبیتش را از دست داده. به زعم اصولگرایان، اگر مردم این دولت را قبول می داشتند و برایش تره خرد می کردند، محض گل روی دولت تدبیر و امید هم که شده بود دست کم بخشی از آن 19 میلیونی که به او رای دادند ثبت نام نمی کردند.

    حرف اصولگرایان اتفاقا درست است. اگر دولت از محبوبیت بالایی برخوردار می بود و اگر کسر قابل توجهی از مردم برای آن وزن و اعتباری قائل می شدند، در آن صورت میلیون ها نفر که واقعا هم نیازی به این 45500 تومان ندارند، نباید ثبت نام می کردند. اما اصولگرایان متوجه نیستند که با طرح این استدلال دارند شاخه یی را می برند که فقط روحانی و دولتش به روی آن ننشسته اند بلکه قدری بالاتر، خود اصولگرایان هم اتفاقا همان جا نشسته اند. به عبارت دیگر، گر حکم شود که مست گیرند، خیلی های دیگر هم اتفاقا مشکل پیدا می کنند. آیا اصولگرایان مطمئن هستند که اگر در زمان دولت طیبه آنها می بود و آقای احمدی نژاد از مردم خواسته بودند که ثبت نام نکنند آیا غیر از این می شد که در زمان آقای روحانی اتفاق افتاد؟ اتفاقا و با توجه به اینکه حامیان آقای احمدی نژاد بیشتر اقشار و لایه های کم درآمدتر جامعه هستند، آمار ثبت نام نکرده ها حتی در دولت آقای احمدی نژاد از این هم کمتر می شد. اصولگرایان فراموش کرده اند که بسیاری از نمایندگان و چهره های شاخص اصولگرایان از مردم خواستند که ثبت نام نکنند.

    اگر بی اعتنایی مردم به تقاضای دولت روحانی در انصراف از ثبت نام را حجتی بر کاهش و افت جایگاهش بدانیم در آن صورت این فقط دولت علیه نیست که با مشکل افت جایگاه و بی اعتنایی مردم روبه رو شده، دیگران هم وضع خیلی بهتری ندارند.

    واقعیت آن است که پرداخت یارانه فله یی از همان ابتدا هم تصمیمی پوپولیستی، اشتباه و نابخردانه بود. و ای کاش اصولگرایان به جای ضرب و تقسیم میزان برد و باخت شان و احساس پیروزی علیه دولت روحانی و این دست محاسبات، به مردم می گفتند که این تصمیم چقدر غلط بود و چرا آنان طی آن سال ها مهر سکوت بر لب زده بودند.

انتهای پیام/