شادمانه هایی که بی تدبیری آل سعود عزا کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  پایگاه خبری راه فاروج،همه جا آب وجارو شده است، به در خانه که نزدیک می شوی بهتر رفت وآمدها را می بینی  امروز هم خانه شلوغ است، مردها در تلاش برای ذبح گوسفند و زن ها آماده کردن خانه برای پذیرایی از مهمانان،  اما جنس این میهمانی، با مراسمی که پارسال همین روز، در همین خانه برگزار می شد فرق می کند، پارسال هم همه بیقرار بودند، اما بیقراری همراه با شادمانی وامسال رنگی از شادی در این تلاش ها نیست، تنها شادی که دراین خانه به چشم می خورد، بازی های کودکانی است که خیلی فرصت تجربه نوه بودن برای یک پدربزرگ مهربان را نیافتند وحالا در همان عوالم کودکی، دنبال هم می دوند وبی هوا می خندند یا گریه می کنند.

همه در تلاشند، چون قرار است به نیابت میزبان باشند.

صاحبخانه بی قرارتر از همه، درتلاش است، یک چشمش اشک ویک چشمش خون، برای روزهایی که می توانست در خاطره هایش، بهترین ثبت شود وحالا، تلخی از سر وروی این خاطره ها می بارد.

طوطی اسدیان، یکی از کسانی است که در واقعه تلخ منا حج پارسال، بخشی از وجودش را در آنجا، جاگذاشت وحالا، به روزهای آن جاگذاشتن تلخ نزدیک  می شود، آشفته است، دست ودلش به  کار نمی رود، هرجای خانه را که نگاه می کند، خاطره ای از حاج  علی حسین چشم دهام زنده می شود، یاد بیقراری های حاج حسین در روزهای نزدیک به رفتنشان که می افتد بغض می کند، شروع نکرده، اشک هایش پیش دستی می کنند،هرچه به لحظه های رفتن نزدیک تر می شدیم، حاج آقا نا آرام تر می شد، مدام اشک می ریخت وباورش نمی شد که عازم سرزمین وحی هستیم.

در تمام لحظاتی که در مکه ومدینه بسر می بردیم، حالش دگرگون بود، پیش از رفتن به منا، مدام حلالیت می طلبید ومی خواست که از اشتباهاتش در طول زندگی بگذرم.

 و آخرین دیدار، ساعاتی قبل از حضورمان در منا وبازهم توام با حلالیت طلبی  بود.

طوطی اسدیان از اهالی روستای چری شهرستان فاروج،  که این روزها در حال آماده شدن برای برگزاری  نخستین سالگرد پرواز ابدی حاج علی حسین دهام است،  تنها خواسته اش، روبرو شدن با  عاملان این جنایت است وپرسیدن یک سوال، که چطور  بی رحمانه عامل کشته شدن هزاران انسان شدند؟

زمان برایش در نیمه دوم شهریور ماه ایستاده، می شمرد که 15 شهریور سال گذشته، مراسم خداحافظی با آشنایان بود و 16 شهریو زمان پروازمان به سمت خانه خدا و.....

روزهای شهریور را وصل می کند به 2 مهر وفاجعه ای که بسیاری از خانواده های ایرانی را عزادار کرد.

به زمانی که تنهایی از مکه بازگشت،روز ی به خانه رسید که اهالی روستا سیاهپوش از سر مزار همسرش برگشته  و حاجیه خانم  با دیدن، سیاهه ها و فرزندانی که  به جای دسته گل با اشک وسیاهپوش به استقبال مادر می آیند،از هوش می رود وحالا بعد از گذشت یکسال هنوز هم چند روز بعد از بازگشتش را به خاطر نمی آورد.

آل سعود حتی اجازه دیدار خانواده های عزادر با اجساد عزیزانشان را نداده بود وپیش از آنکه حاجیه خانم به وطن برگردد، همسرش به خاک سپرده شده بود.

اشک امانش نمی دهد، واز تنهایی هایش گفت، هرچند فرزندان بعد از پدر او را تنها نگذاشته اند وهر روز  به او سر می زنند اما، هیچکدام در این روزهای کهنسالی جایگزین همسرش نیستند.

بانو اسدیان،امیدوار است روزی بانیان این جنایت در دادگاهی که خانواده های داغدار حضور دارند محاکمه شوند وبه سزای عملشان برسند.

صحبت ها ادامه دارد، اما میهمان ها از راه دور و نزدیک می رسند، تکاپوی زیادی در خانه دیده می شود.

خانه آب وجارو شده است اما نه برای برگزاری استقبال از میهمانان شادی که برای زیارتت قبول گفتن آمده باشند،  که برای، گرامیداشت یاد وخاطره مهاجر الی الله، علی حسین چشم دهام.

انتهای پیام/