جای خالی آموزش مسائل جنسی در نظام آموزشی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آنا خبر، یکی از نیازهای ضروری و واقعی زندگی انسان مسائل جنسی است آموزش مسائل جنسی موضوع و بحثی انکار ناپذیر است اما در جامعه ما مسائل جنسی به تابوی سخت تبدیل شده تا جایی که حتی بحث در مورد آموزش مسائل جنسی در مراکز علمی به راحتی امکان پذیر نیست ،با توجه به اهمیت مسائل جنسی انتظار میرود آموزش مسائل جنسی در وهله نخست توسط والدین انجام شود ،اما واقعیت این است که بخاطر فرهنگ دینی و مذهبی و اموزش های غلط موضوع مسائل جنسی به عنوان یه خط قرمز تبدیل شده وفرزندان از مطرح کردن و صحبت کردن و حتی سوْال پرسیدن در مورد مسائل جنسی از والدین احساس شرم و خجالت میکنند بِه همین دلیل فرد برای اگاهی پیدا کردن از مسائل جنسی از منابع غیر معتبر مثل دوستان و همسالان آگاهی پیدا میکند که این میتواند برای فرد خطر زیادی رو به همراه داشته باشد، این موضوع همچنان ادامه دارد تا جایی که بارها و بارها با زوجینی برخوردیم که بخاطر عدم رضایت از زندگی زناشوی که ریشه اصلی آن به نارضایتی جنسی مربوط میشود دچار بحرانهای شدید عاطفی و روحی شده اند.

حرف «آموزش جنسی» که می‌شود، همه خودشان را کنار می‌کشند و مسئولیت این کار را به عهده یکی دیگر می‌گذارند؛ خانواده‌ها، صداوسیما، آموزش و پرورش، نهادهای مختلف فرهنگی و اجتماعی و بهداشتی، هر کدام منتظر نشسته‌اند تا یکی دیگر این وظیفه خطیر اما دشوار را به عهده بگیرد. درواقع، به آموزش جنسی به کودکان و نوجوانان، به چشم «ماموریت غیرممکن» نگاه می‌شود؛ غافل از این که آنها، در معرض انواع اطلاعاتی هستند که از فضاهای مجازی و شبکه‌های اجتماعی به دستشان می‌رسد و دیگر مثل گذشته نیست که رازهای مگو، مگو باقی بمانند.

تحقیقات در دنیا نشان داده که تکانه‌های جنسی از حدود ۱۰ سالگی شروع می‌شود یعنی حتی وقتی هنوز تغییرات ظاهری بلوغ شروع هم نشده. بلوغ یک فرآیند تدریجی است یعنی طوری نیست که ناگهان اتفاقی بیفتد و بگوییم این فرد به بلوغ رسیده است. هیپوفیز و غدد جنسی به تدریج در طول چند سال فعال می‌شوند و این فرآیند تکمیل می شود. سوالات و کنجکاوی‌های جنسی از کودکی وجود دارد، این کنجکاوی‌ها غیرطبیعی نیستند ولی اگر آموزش لازم به کودک داده نشود،‌ می‌تواند آسیب‌زا باشد. بنابراین مربیان آموزشی و پدر و مادر باید بتوانند آموزش‌های لازم را درباره مسائل جنسی به فرزنداشان بدهند.

شواهد پژوهشی قوی در همه کشورهای دنیا اعم از توسعه‌یافته و در حال توسعه وجود دارد که نشان می‌دهند آموزش «مناسب» و «به موقع» نه تنها کودکان و نوجوانان را تشجیع نمی‌کند که کنجکاوی‌های جنسی بیشتری داشته باشند بلکه باعث می‌شود آنها بیشتر به رفتارشان دقت کنند و از عواقب آنچه ممکن است بخواهند انجام دهند آگاه باشند.

آموزش سلامت جنسی حلقه مفقوده نظام بهداشت و درمان کشور است، ‌نیمی از خانواده‌ها از مشکلات زناشویی رنج می‌برند و برای گرفتن این آموزش‌ها سرگردان هستند. این افراد به برخی متخصصان رشته‌های غیرمرتبط مراجعه می‌کنند و دچار سرگردانی می‌شوند و در نهایت مجبورند برای حل مشکل خود از توصیه‌های غیرعلمی و غیر پزشکی اطرافیان استفاده کنند.

آمارها نشان می‌دهد نیمی از زوجین از مشکلات جنسی رنج می‌برند و اگر به دنبال تحکیم بنیان خانواده و ارتباط مناسب بین زوجین هستیم باید این نقیصه را برطرف کنیم.

رسانه‌ها می‌توانند در آگاه کردن پدر و مادرها نقش داشته باشند اما آگاهی‌سازی به کودکان باید در شرایط کنترل‌شده‌تر و با استانداردهای صحیح صورت بگیرد. نظام آموزشی بیشترین نقش را در آگاه کردن کودکان دارد چون همانطور که اشاره شد، از پدر و مادرهایی که خودشان سواد جنسی صحیحی ندارند نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم از عهده آموزش فرزندانشان در این زمینه برآیند. بنابراین بخش عمده‌ای از وظیفه مهم بر عهده آموزش و پرورش است که متناسب با سن و سال و درک و فهم کودک و نوجوان او را درباره سلامت جنسی آگاه کند. برای پیش‌دبستانی‌ها، دبستانی‌ها و مقاطع مختلف دیگر تحصیلی باید آموزش‌های مختلفی در قالب‌ محتوای کتاب‌های درسی،‌ برگزاری کلاس‌های آموزشی، کتاب های داستان و شعر و حتی بازی ارائه شود. فراموش نکنیم که نوجوان‌ها بالقوه امکان پدر و مادر شدن دارند چون سیستم بیولوژیک آنها فعال شده،‌ نمی‌توان گفت نباید به آنها اطلاعات و هشیاری لازم داده شود چون ممکن است با رفتارهای غیرمسئولانه، عواقبی را به خود و خانواده تحمیل کنند.

تبیین ضرورت و نقش اهمیت جنسی کودکان و نوجوانان جزو مسائل پایه‌ای و اساسی آموزشی جامعه ما هستند. که باید به آن توجه کنیم.

لازم است نظام آموزش و پرورش ما هم به این نتیجه برسد که چه سناریویی برای ارتقای مهارت سواد سلامت جنسی دانش‌آموزان تهیه و تنظیم کند؟ یکی از مشکلات ما در این حیطه این است که تعریف نداریم و متأثر از آن، دانشی برای گفتن به جامعه خودمان نداریم. در واقع ما نیازمند دانش بومی مبتنی بر ساختارهای علمی هستیم که پارادایم‌های علمی متقن داشته و در نظام آموزشی قابل اجرا باشد. ما در این زمینه، کم‌کاری کرده‌ایم.

انتهای پیام/م