چرا کودکان باید بازی کنند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناخبر،  بازی جزئی تفکیک‌ناپدیر از زندگی کودکان است. کودکان بیش از هر امر دیگر وقت خود را به بازی اختصاص می‌دهند.

با این‌که بازی به‌عنوان بخش پذیرفته‌شده‌ای از زندگی کودک، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، اغلب مردم کمتر به نقش آن توجه می‌کنند. مردم غالباً به بازی به‌عنوان عامل وقت‌گذرانی نگاه می‌کنند.

اهمیت و ضرورت بازی برای کودکان :

مهم‌ترین مشغولیت کودک در زندگی بازی است. کودک در جریان بازی و در یک زمان پرورش فکری، عاطفی جسمی و اجتماعی می‌یابد و آن‌چه او از طریق بازی به‌دست می‌آورد به‌طور مثبت کسب می‌کند، زیرا اساس آن تجربه است. این تجربه‌ای است که از طریق عضلات و حواسّ خود کودک، به‌دست آمده است. بازی یکی از مهم‌ترین موضوعات تربیتی است که بسیار مورد توجه روان‌شناسان و علمای تعلیم‌و‌تربیت قرار گرفته است. با آن‌که از زمان “میشل متنی” فیلسوف و مربی بزرگ فرانسه در دوره رنسانس مورد توجه خاص قرار گرفته است، ولی در هیچ عصری به اندازه زمان ما بازی مورد مطالعه و تحقیق دقیق روان‌شناسان واقع نشده است. تحقیقات جدید نشان داده است که بازی تأثیر بسیاری در رشد بدنی و ذهنی کودکان دارد. بدن تنها وسیله‌ای است که کودک به‌وسیله آن می‌تواند جهان خارج را توسط حواس مختلف ادراک کند.

بازی وسیله طبیعی کودک برای بیان و اظهار «خود» است. آلفرد آدلر، روان‌شناس معروف، می‌گوید که «هرگز نباید به بازی‌ها به‌عنوان روشی برای وقت‌کشی نگاه کرد». کاینست اظهار می‌دارد که بازی کردن برای کودک مساوی است با صحبت کردن برای یک بزرگسال. بازی و اسباب‌بازی، کلمات کودکان هستند». اریکسون می‌گوید:«بازی عملکرد خود است. کوششی برای هماهنگ کردن فرآیندهای جسمی و اجتماعی با خویشتن.»

بازی، روش طبیعی شرکت کودکان در فعالیت‌هایی است که سرانجام سبب کسب مهارت و ورزیدگی برای مقابله با مشکلات زندگی می‌شود کودکان از طریق بازی احساسات، ناکامی‌ها و اضطراب‌های خود را بیان می‌دارند. همه کودکان فارغ از رنگ پوست و مو یا تعلق به نژاد و قوم خاص در هر کجای دنیا که باشند، بازی می‌کنند. فعالیت بازی در واقع تلاش کودک برای کنار آمدن با محیط است که از این طریق او خود را می‌یابد و دنیا را درک می‌کند.

نقش بازی در رشد اجتماعی کودکان:

از بُعد رشد اجتماعی، تعامل در بازی با دیگر کودکان، کودک را قادر می سازد تا تصورش را از خود و دیگران به صورت عام رشد دهد. در بازی های گروهی که دارای مقررات و قواعد است، بازیکن باید نقش دیگر بازیکنان را بداند و هم چنین باید توانایی «برعهده گرفتن نقش دیگران» را در خود رشد و توسعه دهد، تا از طریق پیش بینی آن چه در آینده اتفاق خواهد افتاد، بتواند رفتار خود را با آن سازگار کند. کودک، شروع به ارزیابی توانایی های خود در مقابل دیگران می کند و هویت یا تصور از خود را بهبود می بخشد. از طریق بازی کردن نقش های مختلف بزرگ سالان، مقررات اجتماعی و معیارهایی که رفتار بازیگر را تنظیم می کند، می آموزد.

سپیده کاظمی روان شناس بالینی در خصوص اهمیت بازی در رشد و تکامل کودکان در گفت وگو با آنا خبر اظهار داشت: بازی یک روش طبیعی یادگیری است . کودک از راه بازی تجربه و آزمایش می کند. نتیجه می گیرد و می آموزد بازی قدرت ابداع و ابتکار و تمرکز رادر کودک می پروراند و او را درکشف رابطه میان اشیاء و آنچه پیرامون اوست یاری می دهد.

وی ادامه داد: گاهی شلختگی و کثیف کاری کودکان در بازی هایی مانند بازی با شن و ماسه، رنگی کردن دستان حین نقاشی والدین را دچار آشفتگی و عصبانیت می کند. تا جایی که والدین سعی می کنند کودکان خود را از این نوع بازی ها نهی کنند. این در حالی است که کودکانی که با امر ونهی کمتری در این نوع بازی ها مواجه می شوند قدرت یادگیری وهوش بهتری دارند.

کاظمی بیان کرد:کودکان در بازیهای گروهی مقررات و معیارهای اجتماعی مانند حس همکاری ,رعایت نوبت و …. را می آموزند واز طریق همین بازی ها احساسات خود را بیان می کند , استعدادهایشان شکوفا می گردد و ترس هایش ظاهر می شود.

این روان شناس بالینی ادامه داد: ما از طریق بازی می توانیم به نکات مثبت و منفی شخصیت کودکان پی برییم و همچنین مشکلاتشان رابشناسیم و سپس درجهت درمان و اصلاح مشکلات رفتاری آنها اقدام کنیم.

انتهای پیام/م