به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، بیست‌وچهارم مهرماه را روز جهانی عصای سفید می‌نامند تا حداقل یک‌روز در سال مردم یادی از نابینایان کنند و زندگی در کنار اشخاصی را که از نعمتِ دیدن برخوردار نیستند را ارج نهند. اصولاً در جامعه عده‌ای به این قشر از بدنه‌ی اجتماع «روشندل» نیز می‌گویند اما اکثرِ نابینایان این کلمه را نمی‌پسندند و آن را اسبابی برای ترحم می‌دانند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,خیلی از نابینایان در گذر زمان با این نقصِ جسمی خویش کنار آمده‌اند و برخی از آن‌ها نیز همچون دیگر اشخاص جامعه توانسته‌اند زندگیِ موفقی را برای خویش بسازند و خانواده تشکیل دهند لکن عده‌ای از انسان‌ها مدام در رویارویی با نابینایان پژواک‌هایی را به گوشِ آنان می‌رسانند که آزاردهنده و در عینِ حال دلسرد کننده است.
,نمی‌دانم مشکل از شعور است یا فقدان بنیه‌های فرهنگی اما هرچه که هست، دردی از نابینایان دوا نمی‌کند و تنها تیغی بر دل آن‌ها می‌زند تا از نامهربانی‌های روزگار رنجور شوند، با گذشت از کنار یک نابینا در خیابان چنانچه نمی‌توانیم به او کمک کنیم، نیازی هم نیست با گفتن کلماتی مثل «بیچاره»، «طفلکی» و قص علی‌هذه، امیدهای یک نابینا را که شاید خیلی بصیرتر از دیگران باشند، کمرنگ نماییم.
,نابینایان نیز همچون سایر انسان‌ها توانایی انجام امور خود را دارند و در برخی مقوله‌ها نیز زرنگ‌تر از اشخاصِ بینا ظاهر می‌شوند اما عدم پذیرش این امر توسط جامعه موجب گشته تا خیلی از آن‌ها گوشه‌گیری را به حضور در اجتماع ترجیح دهند و در عرصه‌های مختلف داشته‌هایشان را به منصه‌ی ظهور نگذارند.
,آنچه که مبرهن است، نابینایان با مشکلاتی همچون بیکاری و سختیِ ازدواج دست‌وپنجه نرم می‌کنند و همگان نیز اعم از مسئول و رهگذر دردهای آنان را می‌دانند و همه‌ساله در همایش‌های مختلف آن‌ها را بازگو می‌کنند اما از آنجایی که اراده‌ای برای حل این معضلات نیست، سخنان و راهکارهای مسئولین در حدِ شعار باقی می‌ماند.
,در انزوای امروز برخی نابینایان از مردم عادی گرفته تا مسئولین بلندپایه مقصر‌اند، شاید زندگی برای این قشر از جامعه خیلی شیرین‌تر می‌شد اگر مردم با دیدِ ترحم به آن‌ها نمی‌نگریستند و فرصت را برای اوج‌گیری‌شان فراهم می‌کردند؛ بی‌شک نابینایان از خیلی از انسان‌ها، انسان‌ترند!
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه