به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سلام کمیجان، اصل پوچی از آنجاست که بشر ریسمانی را که او را به آسمان غیب وصل می کند، پاره نماید.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سلام کمیجان,از این رو در کل تاریخ بشر دو جبهه بیشتر نیست، یکی جبهه انبیاء که با اتصال انسان به عالم غیب و عالم معنا، بشر را از بی معنایی و پوچی می رهاند و یکی هم جبهه های مقابل سنت انبیاء که هرچه باشد جز پوچی و نیستی بشر چیزی به همراه ندارد.
در کربلا این دو رویارویی به عنوان صفحه نمایش همه تاریخ در ابعاد بسیار جامع خود ظهور کرده است، در یک طرف جبهه ای که با تن دادن به شهادت می خواهد با پوچی مبارزه کند و در طرف دیگر جبهه ای که ناخودآگاه پوچی خود را استحکام می بخشد.
کربلا با چنین جامعیتی می تواند تاریخ را تغذیه کند و این به شرطی است که دقیق به آن بنگریم.
هر حرکتی که آسمان مقصد اصلی آن نباشد، حرکتی شیطانی است، حال ممکن است کسی شش هزار سال عبادت کند اما به خود سجده کند، او شیطان می شود.
ممکن است کسی همچون قاسم بن حسن، هنوز به سن تکلیف نرسیده ولی آن قدر عشق به حقایق قلبش را پر کرده باشد که وقتی حضرت ابا عبدالله(ع) از ایشان می پرسند، مرگ را چگونه می بینی؟ می گوید: از عسل شیرین تر.
یکی چشمش به دنیاست و دیگری چشمش به زمین.
در انسان ها دو دیدگاه وجود دارد: یک دیدگاه همه حقیقت را در ارتباط با عالم غیب می جوید و دیدگاه دیگر چشمش به دنیاست، اگرچه نماز می خواند ولی به خودش سجده می کند.
شیعه خیلی بیدار است، لذا ظرایفی را می بیند که دیدن و پذیرش آن برای دیگران غیر ممکن است، شیعه می گوید: ابابکر یار پیامبر (ص) یک جبهه است، علی (ع) هم یک جبهه، همین که امام علی(ع) را حذف نمودند در حقیقت، حق را حذف نمودند و شما متوجه می شوید که شیعیان چه فهمیده اند.
گاهی متوجه نمی شویم که در فرهنگ شیعه چه چیزهایی داریم و چگونه توانسته ایم جریان حقی را که بحمدالله در بین مسلمانان صدر اسلام مطرح بود بشناسیم و لذا نادانسته می گوییم که علی (ع) خوب است، خلیفه اول هم که بد نیست، پس هردو خوبند. ولی شیعه خوب متوجه است که علی(ع) حق است و چنین تشخیصی فوق العاده کار ساز است.
امروز باید در این فکر باشیم که فریب نخوریم، مگر کسانی که با امام حسین(ع) جنگیدند، نماز نمی خواندند؟ بله می خواندند، پس نباید فریب بخوریم.
کربلا متعلق به امروز ماست، و امام حسین (ع) در همه دوران های تاریخ، غذای حیات دینی همه بشریت است.
امروز هم باید توجه کنید که این صحبت ها ما را به کجا می کشاند؟ به آسمان یا زمین؟باید تلاش کنیم تا فرهنگ اهل بیت را در کربلا به دست آوریم.
امام خمینی (ره) در نجف اشرف در جمع عده ای از علماء گفتند: اسلام این نیست که ما فهمیدیم. یعنی اسلام افق خیلی بلندی است، سعی کنیم چشم خود را به افق های بلند اسلام بیندازید.
منبع: کربلا مبارزه با پوچی ها ، نوشته اصغر طاهر زاده
انتهای پیام/ش
از این رو در کل تاریخ بشر دو جبهه بیشتر نیست، یکی جبهه انبیاء که با اتصال انسان به عالم غیب و عالم معنا، بشر را از بی معنایی و پوچی می رهاند و یکی هم جبهه های مقابل سنت انبیاء که هرچه باشد جز پوچی و نیستی بشر چیزی به همراه ندارد.
در کربلا این دو رویارویی به عنوان صفحه نمایش همه تاریخ در ابعاد بسیار جامع خود ظهور کرده است، در یک طرف جبهه ای که با تن دادن به شهادت می خواهد با پوچی مبارزه کند و در طرف دیگر جبهه ای که ناخودآگاه پوچی خود را استحکام می بخشد.
کربلا با چنین جامعیتی می تواند تاریخ را تغذیه کند و این به شرطی است که دقیق به آن بنگریم.
هر حرکتی که آسمان مقصد اصلی آن نباشد، حرکتی شیطانی است، حال ممکن است کسی شش هزار سال عبادت کند اما به خود سجده کند، او شیطان می شود.
ممکن است کسی همچون قاسم بن حسن، هنوز به سن تکلیف نرسیده ولی آن قدر عشق به حقایق قلبش را پر کرده باشد که وقتی حضرت ابا عبدالله(ع) از ایشان می پرسند، مرگ را چگونه می بینی؟ می گوید: از عسل شیرین تر.
یکی چشمش به دنیاست و دیگری چشمش به زمین.
در انسان ها دو دیدگاه وجود دارد: یک دیدگاه همه حقیقت را در ارتباط با عالم غیب می جوید و دیدگاه دیگر چشمش به دنیاست، اگرچه نماز می خواند ولی به خودش سجده می کند.
شیعه خیلی بیدار است، لذا ظرایفی را می بیند که دیدن و پذیرش آن برای دیگران غیر ممکن است، شیعه می گوید: ابابکر یار پیامبر (ص) یک جبهه است، علی (ع) هم یک جبهه، همین که امام علی(ع) را حذف نمودند در حقیقت، حق را حذف نمودند و شما متوجه می شوید که شیعیان چه فهمیده اند.
گاهی متوجه نمی شویم که در فرهنگ شیعه چه چیزهایی داریم و چگونه توانسته ایم جریان حقی را که بحمدالله در بین مسلمانان صدر اسلام مطرح بود بشناسیم و لذا نادانسته می گوییم که علی (ع) خوب است، خلیفه اول هم که بد نیست، پس هردو خوبند. ولی شیعه خوب متوجه است که علی(ع) حق است و چنین تشخیصی فوق العاده کار ساز است.
امروز باید در این فکر باشیم که فریب نخوریم، مگر کسانی که با امام حسین(ع) جنگیدند، نماز نمی خواندند؟ بله می خواندند، پس نباید فریب بخوریم.
کربلا متعلق به امروز ماست، و امام حسین (ع) در همه دوران های تاریخ، غذای حیات دینی همه بشریت است.
امروز هم باید توجه کنید که این صحبت ها ما را به کجا می کشاند؟ به آسمان یا زمین؟باید تلاش کنیم تا فرهنگ اهل بیت را در کربلا به دست آوریم.
امام خمینی (ره) در نجف اشرف در جمع عده ای از علماء گفتند: اسلام این نیست که ما فهمیدیم. یعنی اسلام افق خیلی بلندی است، سعی کنیم چشم خود را به افق های بلند اسلام بیندازید.
منبع: کربلا مبارزه با پوچی ها ، نوشته اصغر طاهر زاده
انتهای پیام/ش
از این رو در کل تاریخ بشر دو جبهه بیشتر نیست، یکی جبهه انبیاء که با اتصال انسان به عالم غیب و عالم معنا، بشر را از بی معنایی و پوچی می رهاند و یکی هم جبهه های مقابل سنت انبیاء که هرچه باشد جز پوچی و نیستی بشر چیزی به همراه ندارد.
در کربلا این دو رویارویی به عنوان صفحه نمایش همه تاریخ در ابعاد بسیار جامع خود ظهور کرده است، در یک طرف جبهه ای که با تن دادن به شهادت می خواهد با پوچی مبارزه کند و در طرف دیگر جبهه ای که ناخودآگاه پوچی خود را استحکام می بخشد.
کربلا با چنین جامعیتی می تواند تاریخ را تغذیه کند و این به شرطی است که دقیق به آن بنگریم.
هر حرکتی که آسمان مقصد اصلی آن نباشد، حرکتی شیطانی است، حال ممکن است کسی شش هزار سال عبادت کند اما به خود سجده کند، او شیطان می شود.
ممکن است کسی همچون قاسم بن حسن، هنوز به سن تکلیف نرسیده ولی آن قدر عشق به حقایق قلبش را پر کرده باشد که وقتی حضرت ابا عبدالله(ع) از ایشان می پرسند، مرگ را چگونه می بینی؟ می گوید: از عسل شیرین تر.
یکی چشمش به دنیاست و دیگری چشمش به زمین.
در انسان ها دو دیدگاه وجود دارد: یک دیدگاه همه حقیقت را در ارتباط با عالم غیب می جوید و دیدگاه دیگر چشمش به دنیاست، اگرچه نماز می خواند ولی به خودش سجده می کند.
شیعه خیلی بیدار است، لذا ظرایفی را می بیند که دیدن و پذیرش آن برای دیگران غیر ممکن است، شیعه می گوید: ابابکر یار پیامبر (ص) یک جبهه است، علی (ع) هم یک جبهه، همین که امام علی(ع) را حذف نمودند در حقیقت، حق را حذف نمودند و شما متوجه می شوید که شیعیان چه فهمیده اند.
گاهی متوجه نمی شویم که در فرهنگ شیعه چه چیزهایی داریم و چگونه توانسته ایم جریان حقی را که بحمدالله در بین مسلمانان صدر اسلام مطرح بود بشناسیم و لذا نادانسته می گوییم که علی (ع) خوب است، خلیفه اول هم که بد نیست، پس هردو خوبند. ولی شیعه خوب متوجه است که علی(ع) حق است و چنین تشخیصی فوق العاده کار ساز است.
امروز باید در این فکر باشیم که فریب نخوریم، مگر کسانی که با امام حسین(ع) جنگیدند، نماز نمی خواندند؟ بله می خواندند، پس نباید فریب بخوریم.
کربلا متعلق به امروز ماست، و امام حسین (ع) در همه دوران های تاریخ، غذای حیات دینی همه بشریت است.
امروز هم باید توجه کنید که این صحبت ها ما را به کجا می کشاند؟ به آسمان یا زمین؟باید تلاش کنیم تا فرهنگ اهل بیت را در کربلا به دست آوریم.
امام خمینی (ره) در نجف اشرف در جمع عده ای از علماء گفتند: اسلام این نیست که ما فهمیدیم. یعنی اسلام افق خیلی بلندی است، سعی کنیم چشم خود را به افق های بلند اسلام بیندازید.
منبع: کربلا مبارزه با پوچی ها ، نوشته اصغر طاهر زاده
انتهای پیام/ش
از این رو در کل تاریخ بشر دو جبهه بیشتر نیست، یکی جبهه انبیاء که با اتصال انسان به عالم غیب و عالم معنا، بشر را از بی معنایی و پوچی می رهاند و یکی هم جبهه های مقابل سنت انبیاء که هرچه باشد جز پوچی و نیستی بشر چیزی به همراه ندارد.
در کربلا این دو رویارویی به عنوان صفحه نمایش همه تاریخ در ابعاد بسیار جامع خود ظهور کرده است، در یک طرف جبهه ای که با تن دادن به شهادت می خواهد با پوچی مبارزه کند و در طرف دیگر جبهه ای که ناخودآگاه پوچی خود را استحکام می بخشد.
کربلا با چنین جامعیتی می تواند تاریخ را تغذیه کند و این به شرطی است که دقیق به آن بنگریم.
هر حرکتی که آسمان مقصد اصلی آن نباشد، حرکتی شیطانی است، حال ممکن است کسی شش هزار سال عبادت کند اما به خود سجده کند، او شیطان می شود.
ممکن است کسی همچون قاسم بن حسن، هنوز به سن تکلیف نرسیده ولی آن قدر عشق به حقایق قلبش را پر کرده باشد که وقتی حضرت ابا عبدالله(ع) از ایشان می پرسند، مرگ را چگونه می بینی؟ می گوید: از عسل شیرین تر.
یکی چشمش به دنیاست و دیگری چشمش به زمین.
در انسان ها دو دیدگاه وجود دارد: یک دیدگاه همه حقیقت را در ارتباط با عالم غیب می جوید و دیدگاه دیگر چشمش به دنیاست، اگرچه نماز می خواند ولی به خودش سجده می کند.
شیعه خیلی بیدار است، لذا ظرایفی را می بیند که دیدن و پذیرش آن برای دیگران غیر ممکن است، شیعه می گوید: ابابکر یار پیامبر (ص) یک جبهه است، علی (ع) هم یک جبهه، همین که امام علی(ع) را حذف نمودند در حقیقت، حق را حذف نمودند و شما متوجه می شوید که شیعیان چه فهمیده اند.
گاهی متوجه نمی شویم که در فرهنگ شیعه چه چیزهایی داریم و چگونه توانسته ایم جریان حقی را که بحمدالله در بین مسلمانان صدر اسلام مطرح بود بشناسیم و لذا نادانسته می گوییم که علی (ع) خوب است، خلیفه اول هم که بد نیست، پس هردو خوبند. ولی شیعه خوب متوجه است که علی(ع) حق است و چنین تشخیصی فوق العاده کار ساز است.
امروز باید در این فکر باشیم که فریب نخوریم، مگر کسانی که با امام حسین(ع) جنگیدند، نماز نمی خواندند؟ بله می خواندند، پس نباید فریب بخوریم.
کربلا متعلق به امروز ماست، و امام حسین (ع) در همه دوران های تاریخ، غذای حیات دینی همه بشریت است.
امروز هم باید توجه کنید که این صحبت ها ما را به کجا می کشاند؟ به آسمان یا زمین؟باید تلاش کنیم تا فرهنگ اهل بیت را در کربلا به دست آوریم.
امام خمینی (ره) در نجف اشرف در جمع عده ای از علماء گفتند: اسلام این نیست که ما فهمیدیم. یعنی اسلام افق خیلی بلندی است، سعی کنیم چشم خود را به افق های بلند اسلام بیندازید.
منبع: کربلا مبارزه با پوچی ها ، نوشته اصغر طاهر زاده
انتهای پیام/ش
از این رو در کل تاریخ بشر دو جبهه بیشتر نیست، یکی جبهه انبیاء که با اتصال انسان به عالم غیب و عالم معنا، بشر را از بی معنایی و پوچی می رهاند و یکی هم جبهه های مقابل سنت انبیاء که هرچه باشد جز پوچی و نیستی بشر چیزی به همراه ندارد.
,در کربلا این دو رویارویی به عنوان صفحه نمایش همه تاریخ در ابعاد بسیار جامع خود ظهور کرده است، در یک طرف جبهه ای که با تن دادن به شهادت می خواهد با پوچی مبارزه کند و در طرف دیگر جبهه ای که ناخودآگاه پوچی خود را استحکام می بخشد.
,کربلا با چنین جامعیتی می تواند تاریخ را تغذیه کند و این به شرطی است که دقیق به آن بنگریم.
,هر حرکتی که آسمان مقصد اصلی آن نباشد، حرکتی شیطانی است، حال ممکن است کسی شش هزار سال عبادت کند اما به خود سجده کند، او شیطان می شود.
,ممکن است کسی همچون قاسم بن حسن، هنوز به سن تکلیف نرسیده ولی آن قدر عشق به حقایق قلبش را پر کرده باشد که وقتی حضرت ابا عبدالله(ع) از ایشان می پرسند، مرگ را چگونه می بینی؟ می گوید: از عسل شیرین تر.
,یکی چشمش به دنیاست و دیگری چشمش به زمین.
,در انسان ها دو دیدگاه وجود دارد: یک دیدگاه همه حقیقت را در ارتباط با عالم غیب می جوید و دیدگاه دیگر چشمش به دنیاست، اگرچه نماز می خواند ولی به خودش سجده می کند.
,شیعه خیلی بیدار است، لذا ظرایفی را می بیند که دیدن و پذیرش آن برای دیگران غیر ممکن است، شیعه می گوید: ابابکر یار پیامبر (ص) یک جبهه است، علی (ع) هم یک جبهه، همین که امام علی(ع) را حذف نمودند در حقیقت، حق را حذف نمودند و شما متوجه می شوید که شیعیان چه فهمیده اند.
,گاهی متوجه نمی شویم که در فرهنگ شیعه چه چیزهایی داریم و چگونه توانسته ایم جریان حقی را که بحمدالله در بین مسلمانان صدر اسلام مطرح بود بشناسیم و لذا نادانسته می گوییم که علی (ع) خوب است، خلیفه اول هم که بد نیست، پس هردو خوبند. ولی شیعه خوب متوجه است که علی(ع) حق است و چنین تشخیصی فوق العاده کار ساز است.
,امروز باید در این فکر باشیم که فریب نخوریم، مگر کسانی که با امام حسین(ع) جنگیدند، نماز نمی خواندند؟ بله می خواندند، پس نباید فریب بخوریم.
,کربلا متعلق به امروز ماست، و امام حسین (ع) در همه دوران های تاریخ، غذای حیات دینی همه بشریت است.
,امروز هم باید توجه کنید که این صحبت ها ما را به کجا می کشاند؟ به آسمان یا زمین؟باید تلاش کنیم تا فرهنگ اهل بیت را در کربلا به دست آوریم.
,امام خمینی (ره) در نجف اشرف در جمع عده ای از علماء گفتند: اسلام این نیست که ما فهمیدیم. یعنی اسلام افق خیلی بلندی است، سعی کنیم چشم خود را به افق های بلند اسلام بیندازید.
,منبع: کربلا مبارزه با پوچی ها ، نوشته اصغر طاهر زاده
,انتهای پیام/ش
,]
ارسال دیدگاه