به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای چناران: بی‌گمان آموزش‌وپرورش بستر توسعه هر کشوری است، چراکه جامعه هدف این نهاد، گسترده‌ترین و پویاترین جامعه هر ملتی است. به همین سبب تمام آرمان‌ها، هنجارها، زمینه‌سازی‌های توسعه فرهنگی، نهادینه‌سازی‌ها، باورپذیری‌ها و...، جامعه آینده در این حوزه برنامه‌ریزی می‌گردد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای چناران,راز توسعه‌یافتگی
, راز توسعه‌یافتگی,اگر باکمی تأمل و ژرف‌نگری عالمانه به وضعیت کشورهای توسعه‌یافته توجه داشته باشیم این آگاهی را پیدا خواهیم کرد که، «راز توسعه‌یافتگی» آن‌ها در اهمیت دادن به امر آموزش‌وپرورش و به‌صورت عام به حوزه «فرهنگ» می‌باشد، چراکه اگر قرار باشد جامعه‌ای منظم، کارا، راست‌گو و راست‌کردار، کوشا، قانون‌گرا، باایمان، آگاه، دانشمند و... داشته باشیم، بایستی این اهداف در آموزش‌وپرورش برنامه‌ریزی و اجرا گردد.
,این‌یک شعار جدی است: در مدرسه آرمان‌های یک ملت تبیین و نهادینه می‌گردد. اما این سؤال اساسی پیش روی ما است، چرا بااینکه همه مدیران ارشد، برنامه ریزان توسعه کشور، مسئولین رده‌بالای نظام می‌دانند، مهم‌ترین بستر توسعه فرهنگ، آموزش‌وپرورش است اما نه‌تنها آموزش‌وپرورش تقویت نشده است بلکه روزبه‌روز بر مشکلات آن افزوده می‌شود.
,تلاش برای بقا
, تلاش برای بقا,
برای رسیدن به هدف، بایستی شرایط لازم و کافی را مهیا کرد، امروز مطالبه و خواست‌های آموزش‌وپرورش شرایط لازم و کافی نیست، بلکه خواست‌های اولیه و حداقل‌هاست. تکاپو برای بهبود وضعیت نیست، تلاش برای بقا است.
خواست فضای آموزشی مناسب، صندلی، معلم، حداقل سرانه، توان پرداخت هزینه‌های جاری و...، خواسته‌هایی برای بهبود در آموزش‌وپرورش نیست، بلکه پیش‌شرط‌ها و اساس یک فرایند آموزشی است، بنابراین در این شرایط آموزش‌وپرورش همه تلاشش معطوف به تهیه شرایط اولیه است نه ارتقاء بخشی و پیشرفت.
,
نگاه تجاری به آموزش‌وپرورش
, نگاه تجاری به آموزش‌وپرورش,با تأسف بسیار، مسئولان رده‌بالای این حوزه به امر آموزش‌وپرورش نگاهی تجاری دارند، با همین نگرش، ترازنامه مالی، سود و زیان را در عظیم‌ترین بخش فرهنگی کشور به اجرا درآوردند. این در حالی است که در قانون اساسی، آموزش‌وپرورش فرزندان میهن می‌بایست رایگان باشد و قرار نبود از این حوزه «تولید ثروت» طلبیده شود؟ هرچند این نگرش «بنگاهی» عموماً به خاطر نابسامانی‌های پرشمار مالی گذشته در ذهن مدیران فعلی خطور کرده است، اما شایسته بود، اشکال‌های ساختاری، ضعف مدیریت و دخالت‌های پیدا و پنهان در آموزش‌وپرورش را برطرف می‌کردند، نه اینکه تیشه به ریشه این نهاد بزنند.
,آن‌هایی که به نام بهبود و خدمت، «تیشه» به دست گرفتند، بهتر است «اندیشه ورزانه» به علل چالش‌ها و اشکال‌های موجود آموزش‌وپرورش بپردازند و تأمل و دقت فرمایند وضعیت فعلی آموزش‌وپرورش در یک جریان آرام و در طی چندین سال به اینجا رسیده است.
,بنابراین برای پر کردن حفره‌های موجود، نابسامانی‌ها، حیف‌ومیل‌ها، ابلاغ‌های صوری، استخدام نیروهای ناکارآمد و مسن و ...، باتدبیر و آرام، نابسامانی‌ها را سامان دهند نه با خودنمایی، سیاسی‌کاری، اقدام‌های پوپولیستی و عوامانه پسند و یا سلیقه‌های شخصی، چراکه این‌گونه عمل کردن جز آسیب جدی بر پیکره نحیف و محجوب فرهنگ، نتیجه‌ای حاصل نخواهد داشت و خسارت‌های جبران‌ناپذیری را متوجه آموزش‌وپرورش کشور نموده است.
,بر مبنای دیدگاه «بنگاهی» این جمله عجیب را بسیار شنیدیم: «ما در آموزش‌وپرورش صرفه‌جویی می‌کنیم»، حتی بدون تأمل به بار معنایی و اثرات زیان‌بار آن، دائم به بازگویی آن می‌پردازند اما توجه نکردند هیچ کشور توسعه‌یافته، یا انسان باتدبیر، صرفه‌جویی در حوزه فرهنگ را افتخار نمی‌داند، هرچند به‌اجبار به این سمت رفته باشند، لااقل از بازگویی آن نمدی برای خود نمی‌بافند چراکه در بستر فرهنگ هزینه سود و زیان، صرفه‌جویی و ... معنا ندارد بلکه همه این‌ها «سرمایه‌گذاری» است، نتیجه کسب درآمد و یا صرفه‌جویی در آموزش‌وپرورش به معنای خشکانیدن بسترهای توسعهٔ انسانی است. مثل این می‌ماند ما برای حوزه دفاعی کشور چرتکه بی اندازیم و حسابگری بکنیم! همان‌طور که برای حفظ امنیت حریم کشور نمی‌شود به سمت سود و زیان رفت، برای بقا و ارتقاء فرهنگ هم‌چنین است.
,پس شایسته است مدیران ارشد و مقامات عالی، بجای قربانی کردن فرهنگ -آموزش‌وپرورش-، ساماندهی مدیریت توسعه‌یافته، بسترسازی لازم برای ارتقاء فرهنگ با توجه به خرد و دانش ژرف نگرانه را سرلوحه کارشان قرار دهند.
,انتهای پیام/رض
,]
ارسال دیدگاه