ایذه و باغملک در حسرت دستی نجات دهنده

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از عصر ایذه:«خاصه در برخی مناطق عشیره ای و طایفه ای  مثل ایذه و باغملک این تغییرات به گونه ای اتفاق می افتد که مدیران وقت پس از انتخاب نماینده ی جدید باید دست به عصا کار خود را دنبال کنند و هیچ گونه امیدواری به ماندن نداشته و برنامه های آنها در بلاتکلیفی و سردرگمی رها می گردد.

این روند باعث کند شدن فعالیت ادارات دولتی می شود و سازمان های مربوطه را از مسیر اصلی خود تا چندین ماه دور می کند و باعث زایش هزینه های هنگفتی برپیکره ی دولت می گردد که گاه برخی مدیران کاردان و دلسوز در این آمد و شد قربان تغییرات جناحی و حزبی می شوند و زمینه را برای ورود اشخاصی بی تجربه درحوزه مدیریتی آماده می کند.
پدیده ی جشن پیروزی در انتخابات تا چندسال گذشته برای مردم ایذه و باغملک تازگی داشته و هنوز هم برای بسیاری از مناطق کشور یک موضوع گنگ و نامفهوم تلقی می شود.

ولی امروزه به اساسی ترین ارکان پس از انتخابات در شهرهایی مثل ایذه و باغملک مبدل شده است.

جشن بخاطرکدام پیروزی ؟
جشن برای شکست کدام رقیب خارجی و دشمن متخاصم؟
آیا دلیل ما از برگزاری جشن پیروزی این است که فصلی نو در تحولات شهر و منطقه ما اتفاق افتاده و ما درحال پوست اندازی هستیم؟
یا بخاطر راهیابی چهره ای نو جشن گرفته ایم که قرار است ما را از بن بست خارج کند؟
اما این جشن باتمام ابعادش و همه ی جنجال هایش بیشتر به نمایشی  کمدی موزیکال برای قدرت نمایی ستادی می ماند که در پس زمینه های خود دو گروه خاص را در مقابل هم قرارمی دهد « مدیرانی که این جشن را پایانی بر دوران مدیریتی خود می دانند و در مقابل نیروهایی که هر کدام آرمان مدیریتی خود را در فردای این جشن محقق شده می بینند.»

اما بدا به روزی که در چینش نیروهای جدید کسی از قلم بیافتد و دیده نشود !
همین تغییرات کوچک و ناچیز مدیریتی و کش و بست های آن جریان مطالبات قانونی مردم را به حاشیه فراموشی می کشاند و فرصت چهار ساله یک منطقه از بین برده وجوری می نماید که همگان گمان می برند نمایندگان مردم در مجلس کاری جز تغییر مدیران ادارات دولتی حوزه مدیریتی خود ندارند و حقوق قانونی مردم در این بین تا حد چند تغییر کوچک در سطح مدیریت چند ارگان تنزل یافته و هیچ اتفاق چشم گیری که باعث بهبود وضع معیشتی مردم و امیدواری  آنهابه تغییرات در منطقه شود به دنبال نخواهدداشت.
روزشمار انتخاباتی این دوره از مجلس شورای اسلامی تاکنون نا امیدکننده بوده است، آن هم با وجود شعار انتخاباتی دهان پرکنی که هنوز بسیاری از جوانان منطقه و خانواده های آنها چشم به راه گشایش دری هستند تا بتوانند باتوجه به وعده های انتخاباتی این دوره شغلی آبرومندانه به دست آورند.
جوانانی که به شعار اشتغال دل بستند و آرزوهای دست نیافته خود را هنوز در روزها و ماه های آینده دنبال می کنند.

آیت الله خامنه ای در 19 دی ماه سال 1391 درخصوص سنگینی کار اجرایی اظهار داشتند:

(هرکسی که در خود صلاحیتی احساس می کند و کار اجرایی بلد است … اداره مملکت و کار اجرایی کار کوچکی نیست؛ کارهای بزرگ و بارهای سنگینی بر دوش مجریان سطوح بالاست. ممکن است کسانی که در سطوح دیگری کار می کنند، ابعاد این سنگینی را بعضا تشخیص ندهند. )

متاسفانه منطقه جغرافیایی ایذه و باغملک درطی سال های گذشته نه تنها تغییری پایه ای درسیستم اقتصادی خود به چشم ندید، بلکه وضعیت جاده های این منطقه امید زندگی را از بسیاری از خانواده های آن صلب نموده و هر روز جان بسیاری از مردم بی گناه را گرفته و ترس ازجاده های خطرناک و نا امن منطقه و آمار مرگ و میر روزانه درجاده های آن باعث فرار هرگونه فرصتی در جذب سرمایه برای ورود به منطقه می شود.
منطقه ای که در بن بست کامل به سر می برد و مردم قانعش هنوز با هر وعده و شعاری که از زبان مسئولین مربوطه می شنوند امیدوار به روزها و سال های پیش رو به فرزندان خویش وعده روزهای خوش آینده را می دهند.

این ها هیچ کدام خواب و رویا نیستند.
این ها امید واهی نیستند.
این ها درست همان آرزوهایی هستند که نمایندگان ما در دوره های گذشته وعده تحقق آنها را داده بودند و ما هنوز در هر دوره ای که از راه می رسد به خودمان می گوییم:«انشاالله همین دوره اتفاق خواهد افتاد!»
آرزوهایی که ما در همت نمایندگان منطقه مان در مجلس شورای اسلامی سال هاست امیدوارانه تحقق آنها را دنبال می کنیم و پس از هر جشن پیروزی به خانه های خویش باز می گردیم و می رویم دنبال زندگی روزمره خویش تا یکسال مانده به پایان کار دوباره تلخکام و امیدوار باز می گردیم:
«تلخکام از اشتباه دیروز و امیدوار به انتخاب امروز….!»
ولی هیچ گاه گامی در راه تحقق نیازها و خواسته هایمان برنمی داریم و به خودمان اجازه نمی دهیم مطالبات خود را دنبال کرده و فکر می کنیم باید منتظر تغییر باشیم بی آنکه بدانیم تغییر را باید در نوع نگاه و اندیشه های شخصی خویش آغاز کنیم  و باور داشته باشیم که هر نماینده و مسوولی در برابر ما باید پاسخگو باشد.
و ایمان داشته باشیم که خداوند حق الله ر امی بخشد ولی حق الناس را هرگز نخواهد بخشید و سرنوشت ما و منطقه ماحق الناس است.

لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ یَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى یُغَیِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ وَإِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ سُوءًا فَلَا مَرَدَّ لَهُ وَمَا لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَالٍ ﴿۱۱﴾

براى او فرشتگانى است که پى در پى او را به فرمان خدا از پیش رو و از پشت‏ سرش پاسدارى مى کنند در حقیقت ‏خدا حال قومى را تغییر نمى‏ دهد تا آنان حال خود را تغییر دهند و چون خدا براى قومى آسیبى بخواهد هیچ برگشتى براى آن نیست و غیر از او حمایتگرى براى آنان نخواهد بود (۱۱)

سوره رعد ، آیه 11

 بهنام رضایی