«بام اندود» شیوه مردمان قدیم برای مقاوم سازی خانه های کاهگلی+تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری خمین نیوز مردمان روستا همواره مظهر ساده زیستی و مهمان نوازی بوده‌اند و این امر در عصر ماشینی امروز رو به افول است و دیگر در کمتر جاهایی می‌توان زندگی ساده و زیبای روستایی را مشاهده کرد.

روستائیان با تمام مشکلات و کمبود امکاناتی که داشتند، صفا و صمیمیت بین آنها باعث می‌شد بر مشکلات غلبه کنند اما امروزه بیشتر روستائیان در خمین برای تامین معاش زندگی به شهرهای اطراف مهاجرت می‌کنند و این امر باعث شده تا تنها قدیمی‌های روستا، ماندگار سرزمین پدری شوند.

سال‌های گذشته بیشتر مردم شهرستان خمین به کشاورزی مشغول بودند اما این سال‌ها به دلیل خشکسالی، روستاها خالی از سکنه شده است با این حال در برخی از روستاها، زندگی روستایی در جریان است و سنت‌های قدیمی برگزار می‌شود.

تعمیر سقف‌های کاه‌گلی یا به اصطلاح "بام اندود" از جمله سنت‌ها و فعالیت‌هایی است که هنوز هم در روستاها انجام می‌شود هر چند برخی از روستائیان از روش‌های امروزی از جمله ایزوگام کردن پشت بام‌ها استفاده می‌کنند اما برخی عقیده دارند کاه‌گل مقاومت بیشتری در برابر سرما و بارش برف و باران دارد.

به دلیل کاربرد بناهای خشتی و پشت بام‌های کاه‎گلی لازم است تا هر چند سال یک بار، پشت بام‌ها گل اندود شود.

کشاورزان و اهالی روستا بعد از برداشت محصولات، در اواخر مهر ماه یا اوایل آبان‌ ماه پشت بام‌های خانه هایشان را با ملات گل و کاه "گل اندود "می‌کنند.

ملات کاه‌گل از مخلوط کاه، خاک رس و آب به دست می‌آید که یک روز قبل کاه و خاک را با هم به خوبی مخلوط می‌کنند و به صورت آخوره در می‌آورند و به آن آب اضافه می‌کنند تا برای روز بعد آماده باشد.

بعد از اینکه به خوبی آب جذب خاک شد، آن را به خوبی ورز می‌دهند تا حدی که ملات به بیل نچسبد و به راحتی جدا شود و در نهایت با اصول خاصی آن را به پشت بام می‌کشند تا عایق خوبی در برابر نفوذ رطوبت، گرما و سرما باشد.

در گذشته برای این کار همسایه‌ها و اعضای فامیل به کمک یکدیگر می‌رفتند اما امروز کارگران این کار را انجام می‌دهند که حداقل برای انجام آن حدود ۶ نفر مشغول می‌شوند.

روستای خان آباد از توابع شهرستان خمین یکی از روستاهایی است که هنوز این کار را انجام می‌دهند.

اهالی این روستا در گذشته به منظور تهیه خاک مرغوب برای تهیه کاهگل به منطقه‌ای از کوه‌‌های اطراف آبادی (آغلگاه) می‌رفتند و خاک مرغوب را که به خاک سفیده معروف بود تهیه می‌کردند.

تهیه خاک سفیده با شور و هیجان خاصی انجام می‌شد، معمولا هر خانواده یا طایفه، چاله خاک خود را داشت که هرساله از آنجا خاک را تهیه می‌کرد، انتقال خاک از کوه نیز توسط الاغ و گوال(وسیله‌ای برای حمل بار با الاغ) انجام می‌شد که بعدها با ورود تراکتور بوسیله تراکتور و تریلی خاک را انتقال می‌دادند و درحال حاضر خاک مورد نیاز به کامیون داران آبادی سفارش داده می‌شود و آنها خاک را از معادن خاک در نقاطی دیگر تهیه و به آبادی حمل می‌کنند.

انتهای پیام/