فشار کفش آهنین منفعت طلبان بر گلوی توسعه نیر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛  به نقل از نیریمیز، همه خسته شده اند، حرف های تکراری و تحلیل های تکراری؛ می گویند همه چیز داریم از آب های معدنی سرد و گرم گرفته تا تفرجگاه های بکر و کم نظیر، از تاریخی درخشان تا منابع انسانی متعهد و متخصص، و این پرسشی است که ذهن همگان را به خود مشغول کرده است پس چرا پیشرفت نمی کنیم؟
 
مسئله تک بعدی نیست و موضوع کمی پیچیده است ظاهراً پیشرفت کرده ایم شهرک تخصصی آب و مجتمع آبدرمانی شهر آفتاب (همان برجلوی خودمان)، آبگرم قینرجه و شهرک صنعتی و مراکز آموزش عالی و .... ولی باز هم هیچ کس باور نکرده پیشرفت کرده ایم و می گویند نیر آخرش چیزی نمی شود.
 
متاسفانه همه مشکلات را گردن این و آن می اندازیم استان بودجه نمی دهد مسئولین بی مهر هستند مسئولین بومی نیستند زیرساخت نداریم و ... همه اینها هست ولی همه این نیست، مشکل کار جای دیگری است و به نظر می رسد عقب ماندگی ها و مشکلات شهرستان نیر محصول یک سلسله عوامل پیدا و پنهان  است و تنها هنر ما در این سال های سرنوشت ساز این بوده که فرصت های طلایی توسعه و پیشرفت را طعمه امیال و مطامع شخصی یا گروهی کرده ایم ...
 
بی انصافی است بگوییم مشکل اصلی مسئولان هستند آنها سعی و تلاش می کنند تا حد ممکن بر مشکلات شهرستان فائق آیند و روزنه  امیدی در برابر دیدگان ناامید مردم بگشایند ولی باز هم مشکل اصلی پابرجاست...
 
کفران نعمت است بگوییم امام جمعه شهرمان دلسوز مردم نیست، او خیلی دلسوز نیر است دلسوزتر از خیلی هایی که با کفش های آهنین شان بر گلوی توسعه نیر می فشارند او فریاد می زند ولی گوش کسی بدهکار نیست کسی نمی داند چرا گوش هایی که باید بشنوند کر شده است و چشم هایی که باید ببیند کور...
 
پس گره کار کجاست؟ با این غول های بی شاخ و دمی که در پستوی تاریک غفلت ما آرمیده اند و نمی گذارند شهر روی آرامش ببیند چه باید کرد؟ همان هایی که وقتی روزنه امیدی برای توسعه شهر می بینند با هر چه شده حتی با انگشتانشان این روزنه را می بندد تا شاید خود به مطلوبشان برسند... 
 
راستی منفعت اینها در چیست؟ کدام وجدان بیداری منفعت خود را بر منفعت مردم ترجیح می دهد؟ آری راست می گویی، شاید خیلی ها ... ولی کدام وجدان بیداری در جایی و کاری که حتی در انجام و عدم انجامش او را سود و زیانی نیست سنگ اندازی می کند؟ به قول مهران مدیری اینها را خود به عینه دیده ام که می گویم...
 
نمی دانم غرض است یا مرض؟ با اراده مردم بر مردم می تازند ولی هیچ کس خبر ندارد... شاید هم خبر دارند و دم بر نمی آورند... اینها کسانی هستند که خیلی از مسئولان دلسوز هم از نامهربانی هاشان برآشفته اند ... نشنیده اید بعضی از مسئولان می گویند نمی گذارند ... تا بشنوند کبوتر بچه ای میل پرواز کرده زود بالش هایش را می چینند؛ ندیده اید؟ به محض اینکه بفهمند فرزندی از فرزندان این دیار قرار است پستی و مسئولیتی بگیرد قبل اینکه نامه درخواستش به مرکز برسد طوماری طویل از راست ها و دروغ ها بدرقه راهش می کنند ...
 
با این منفعت طلب ها چه باید کرد؟ نه می توان حذفشان کرد و نه میشود هظمشان... آن گونه سخن می گویند آدم باورش می شود از اینها دلسوزتر بر مردم از شکم مادرش زاده نشده ولی مهری سیاه بر قلبشان زده شده، نفرت بر تمام وجوشان مستولی گشته و جز شر نمی بینند و جز بد برای کسی نمی خواهند...
 
می گویید سوء ظن دارم؟ دیر یا زود کوس رسوایی آنها نواخته خواهد شد... لیاقت شهرمان و مردم نجیبمان بیش از آن است که افرادی بخواهند برای مطامع شخصی در برابر آن قد علم کنند. کافی است آنها را یاری نکنیم، به کنج عزلت راهیشان کنیم و طرحی نو دراندازیم؛ روزهای خوبی در پیش است ؛ بی شمارند عالمان و عاقلان در این شهر، عنان امور به آنها بسپاریم و به خوبی بیاندیشیم که بی شک إِنَّ اللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى یُغَیِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ...

انتهای پیام/