حضرت محمد مصطفی(ص)، مخلوقی که بهانه آفرینش بوده است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از تایبادخبر، خودش می گفت: ((انی بعثت لا تمم مکارم الاخلاق)) من بر انگخیته شده ام تا مکارم اخلاق را کامل کنم و مکارم اخلاق یعنی بزرگواری‌های اخلاقی و محمد خود را به نیکوترین اخلاق ها آراسته بود و خدا نیز دلش را نرم نموده بود و فرمود : ((پس به [برکت] رحمت الهى با آنان نرمخو [و پرمهر] شدى و اگر تندخو و سختدل بودى قطعا از پیرامون تو پراکنده مى‏شدند آل عمران آیه ۱۵۹ )).

آری محمد پرمهر و مهربان بود و او را رسول مهربانی ها گویند. محمد نیکو بود و اخلاق نیکو داشت و از پستی، دنائت، دروغ، غیبت و از تمام صفات رذیله به دور بود. او نیکی را در مکتب خود تفسیر کرد. وجود محمد مایه رحمت جهانیان بود و این بود که خدا بهترین و برترین معجزات خود یعنی قرآن را به او عطا نمود و در همان قرآن در مورد وجود پیامبر فرمود: و ما ارسلناک الا رحمه للعالمین سوره انبیا آیه ۱۰۷ )) و تو را جز رحمتى براى جهانیان نفرستادیم.

اما اینکه محمد آن پیامبر مهر و رحمت و کسی که اسلام و قرآن را که بزرگترین موهبتهای الهی هستند به ما هدیه کرد، چه رنجهایی کشید را همین بس که خدا در قرآن خطاب به او می فرماید: ((“فاستقم کما امرت” سوره هود آیه ۱۱۲ )) پس همان گونه که دستور یافته‏ اى ایستادگى و استقامت کن. استقامت در راه تبلیغ و ارشاد، استقامت در طریق مبارزه و پیکار، استقامت در انجام وظائف الهى و پیاده کردن تعلیمات قرآن و این آیات بود که موی سر نبی اسلام را سفید کرد.

استقامت در دعوت مردم به دین حق. مردمی که شکمبه گوسفند بر سر رسول مهربانی ها می ریختند و به بچه ها می گفتند به طرف او سنگ پرتاب کنند. پیامبری که سه سال در تحریم در شعب ابی طالب به سر برد و … . اما محمد استقامت نمود و این استقامت نه به خاطر خوش آیند این و آن و نه از روى تظاهر و ریا و نه براى بدست آوردن مقام و ثروت بلکه تنها به خاطر فرمان خدا و آنگونه که به او دستور داده شد، بود و این استقامت و مقام کمال محمد بود که او را به بلندی رساند و او و اهل بیتش اسلام را جاویدان نمودند.

و در وصف محمد گوییم:
بلغ العلی بکماله ، کشف الدجی بجماله، حسنت جمیع خصاله ، صلوا علیه و آله
به سبب کمالش به بلندی رسید، با روی نکوی خود تیرگیها را برطرف ساخت، همه ی روشهایش نکوست بر او و خویشانش درود باد.

حضرت محمد مصطفی(ص)، برترین مخلوقات خداوند بود. مخلوقی که بهانه آفرینش بوده و خلقت عالمین به جهت وجود نازنین ایشان بوده است. خدا در حدیث قدسی می فرماید: «لولاک لما خلقت الافلاک» اگر تو نبودی آسمانها و زمین را خلق نمی کردم.
یا محمد سوگوار توییم، تو نیز شفیع ما باش.

انتهای پیام/