از مایه‌ی شرمساری تا مایع شرمساری!/ دانش‌آموزانی که با "پیت نفت" به مدرسه می‌روند+ عکس

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دلفان امروز؛ واژه شرم و مشتقات آن که به معنی حیرت و وحشت  یک شخص از  آگاه شدن  شخص دیگر  بر عیب و نقص خود  می باشد؛ در این روزها در ادبیات سیاسی کاربران فضای مجازی بسیار پر رنگ از دیگر واژگان به چشم می خورد.

این واژه که به خاطر لغو سخنرانی یکی از نمایندگان مجلس توسط یکی از مقامات کشور کلید خورد،دستمایه ای شد تا کاربران فضای مجازی،  به طور گسترده ای دیگر مصادیق و ابعاد این واژه را تبیین نمایند.

به دور از تعصبات سیاسی و جناحی و با نگاهی به بسیاری از  مصادیق ذکر شده ، به وضوح می توان مایه  شرم آوری را در بسیاری ازاین مصادیق مشاهده کرد،  و بسیار دیگر درواقع بالاپوشی از شرم هستند که برای یک عمل غیر شرم آور دوخته شده اند.

شهرستان سردسیر و کوهستانی دلفان هر ساله با فرارسیدن فصل سرما شاهد کاهش شدید دمای هوا به ویژه هنگام بارش برف بوده و این روند در این منطقه بعضی از مواقع تا اوایل فروردین ماه نیز ادامه دارد به گونه ای که لقب سیبری لرستان را به این شهرستان داده اند.

روستا که محروم باشد، مدرسه محرومتر می شود. البته اگر محصلان روستا خوش شانس باشند و مدرسه‌ای در روستا وجود داشته باشد تا آنان مجبور نباشند، کیلومترها راه خاکی و ناهموار را طی کنند تا در مدرسه ای تحصیل کنند.

هوا که رو به سردی می رود، دیگر صندلی‌های زمخت فلزی، دیوارهای نمور و در حال فروریختگی و نبود سرویس بهداشتی؛ مشکل به شمار نمی‌آیند.

اینجاست که سرما حرف اول را می‌زند و مشکل تنها سردی کلاس درس می شود.

بر صورت تک‌تکِ دانش آموزان این مناطق قرمزیِ ناشی از سرما نقش بسته و گویی سرما سیلی سردش را هر روز بر صورت این دانش‌آموزان می‌کوباند.

یکی از مصادیق شرم آوری که در این روزهای سرد سال در بسیاری از مدارس روستایی بخش کاکوند شهرستان دلفان مشاهده می شود، تامین هزینه  مایحتاج  اولیه مدارس از جیب اولیاء دانش آموزان از جمله تأمین هزینه سوخت می باشد.

با گذشت حدود دو ماه و اندی از آغاز سال تحصیلی جاری هنوز سرانه آموزشی مدارس واریز نشده است و مدیران مدارس خصوصا مدارس روستایی برای خرید ضروریات مدارس از جمله تامین سوخت ،  چشم به کمک اولیاء دانش آموزان دوخته اند.

خبرهای رسیده حاکی از آن است که در بیش از 150 مدرسه روستایی بخش کاکوند،سرما دانش آموزان را ملزم به همراه آوردن یک گالن نفت با خود به مدرسه نموده است،  چراکه دولت تا کنون  هیچگونه پولی را  به حساب  مدارس واریز نکرده‌ و معلم یا مدیر  مدرسه نیز  توانایی خرید سوخت و سایر ملزومات ضروری را با هزینه شخصی  خودش ندارد.

 اولیاء یکی از دانش آموزان در گفتگو با خبرنگار ما می گوید: از اواخر مهر ماه، سرما را دیگر نمی شود با لباس تحمل کرد. مدرسه روستا نیز انگار پولی برای تهیه نفت ندارد و برای همین به دانش آموزان گفته اند که بصورت نوبتی باید به همراه خودشان به مدرسه نفت بیاورند.چرا دولت کاری نمی کند؟ چرا باید دانش آموزان شهر در ناز و نعمت باشند اما مردم روستایی با این همه مشکلات، هزینه سوخت مدراس را نیز باید خودشان تامین کنند؟ آقای رئیس جمهور ما هواپیما نمی خواهیم ما در اینجا نفت نیاز داریم!

بررسی های دلفان امروز حکایت از آن دارد که در دو بخش دیگر شهرستان یعنی خاوه و مرکزی نیز  هزینه سوخت مدارس از سوی خیرین تهرانی تامین شده است.

این ماجرا، نگارنده را به یاد سال های اواخر دهه پنجاه و اوایل دهه شصت می اندازد که در فصل های سرد سال، آموزگاران مدارس روستایی،  دانش آموزان را ملزم به آوردن یک شاخه هیزم با خود به مدرسه می کردند تا سوخت  بخاری چوبی مدرسه تأمین گردد.

درست است که طبق اصل سی ام قانون اساسی، آموزش مردم تا پایان  دوره متوسطه  رایگان است،  اما به نظر می رسد برای تأمین  بخشی از حقوق های  نجومی برخی  مدیران دولتی و اختلاس های میلیاردی برخی دیگر، باید از هزینه سوخت  مدارس روستایی زد تا درآمد آنان تقلیل پیدا نکند. 

محرومیت روستاهای شهرستان دلفان را نمی توان در قالب قلم گنجاند، تا مسئولان بدانند محرومیت تا حدی است که برخی از دانش آموزان حتی از لباس گرم هم محروم هستند.

گرچه وزیر آموزش و پرورش از جنوب تهران تا مدارس خاک سفید را بازدید می کند تا وضعیت مناطق محروم را مورد بررسی قرار دهد اما مناطق محروم پایتخت را نمی توان ملاک قرار داد و وضعیت مدارس در مناطق محروم دیگر استانها قابل قیاس با مدارس محروم تهران نیست و به نظر می رسد مسئولان از حال و روز دانش آموزان روستاهای مناطق محرومیهمجون دلفان با خبر نیستند و برخی مسئولان در خواب زمستانی فرو رفته اند تا دانش آموزان مناطق محروم در سرمای زمستان درس را ادامه دهند.

اگر فقط یک هزار میلیارد از اختلاس هفت هزار میلیاردی صندوق ذخیره  فرهنگیان را به تأمین هزینه  سوخت دو هزار مدرسه روستایی در سال اختصاص  داده شود،  این مبلغ   با نرخ فعلی نفت سفید،  می تواند سوخت این دو هزار مدرسه را به ازای هر پانصد هزارتومان برای هر مدرسه به مدت هزارسال تأمین کرد.

در حالی لغو یک سخنرانی مایه شرمساری توصیف می شود،  که کسی پاسخگوی شرمساری سوز سرمای کلاس های درس و کوله بار نفت دانش آموزان در کنار کوله بار کتاب و دفتر و قلم آنان نیست.

  به راستی چه کسی  پاسخگو ی این نسل سرگردان و بلا تکلیف در میان این همه دوگانگی خواهد بود؟  

 انتهای پیام/