برائت از ظالمان از مسائل قطعی در اسلام و تشیع می باشد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ روح الله جعفری موحد از طلاب سطح سه حوزه علمیه قم با اشاره به مباحث لعن در زیارات و ادعیه شیعیان، در گفتگو با خبر نگار آوای فامنین گفت: اولا «برائت از ظالمان» از مسایل قطعی در اسلام و تشیع است. یعنی ما به عنوان یک مسلمانِ پیروِ قرآن و اهل بیت(ع)، همواره و در هر زمانی باید موضع قاطع قلبی و عملی در مقابل سران ظلم داشته باشیم.

وی افزود: باید از «همه سران ظلم از آغاز تاریخ تا پایان تاریخ» بیزار باشیم. این بیزاری طبق شرایط زمانی و مکانی و محیطی که داریم باید در گفتار، رفتار و عملکرد ما به نحو متناسب متجلی باشد. لعن کردن، در جای خود و با آداب خود باید انجام شود. ظاهرا هدف اصلی از «برائت» اینست که پیرو یا مؤید ظالمان نشویم و در قبال مسأله حق و باطل بی اعتنا و بی تحرک نباشیم بلکه به تضعیف باطل و تقویت حق بپردازیم.

حجت الاسلام جعفری ادامه داد: لعنی که در عموم ادعیه و زیارت ها و احادیث به ما توصیه شده «لعن ظالمان به صورت کلی» است. البته در قدیم گاهی در شرایط خاصی ضرورتی پیش می آمد که امام معصوم(ع) فرد خاصی را با ذکر نام نیز لعن می فرمودند که این کار در واقع اعلام مواضع و روشنگری بود تا پیروانشان متوجه انحراف آن فرد بشوند و از او پیروی نکنند همانند لعن کردن برخی از شخصیت های غالی که برای ائمه(ع) ادعای الوهیت یا نبوت می کردند، یا کسانی که به دروغ ادعای بابیت و نیابت خاصه داشتند، یا مذهب انحرافی جدیدی در درون شیعه اختراع می کردند.

وی اذعان کرد: در این مورد، احیانا نامه ای از معصوم(علیه السلام) می رسید و این افراد را با ذکر نام طرد و لعن می فرمود تا مردم از آنان پرهیز کنند. هدف از این «لعن خاص» این بود آنها نتوانند خود را به امام(علیه السلام) بچسبانند و مردم را گمراه کنند. ویژگی غالیان این بود که وقتی با مردم عادی برخورد می کردند سخنان باطل خود را به معصومان(علیهم السلام) منتسب می کردند و می گفتند ما از دوستان خاص امام(علیه السلام) هستیم و امام(علیه السلام) ما را کاملا تأیید می فرمایند و اسرارشان را به ما می گویند.

جعفری با بیان اینکه، در واقع عقاید کفرآمیز و شرک آلود خود را به عنوان سخن معصومان(علیهم السلام) و اسرار تشیع ترویج می کردند، اظهار کرد: لذا ائمه(علیهم السلام) مجبور بودند برای دفع تهمت از خود و نیز برای روشنگری افکار عمومی علنا آن افراد را با ذکر نام لعن کنند. اگر امام(علیه السلام) آن افراد را با ذکر نام لعنت نمی فرمودند ادعاهای باطل آنها منسوب به امام معصوم(علیه السلام) می شد.

وی ادامه داد: بنابراین لعن با ذکر نام درباره غالیان (افراطی های شیعه که عقاید غلوآمیز و شرک آلود را به عنوان عقاید سری ائمه(علیهم السلام) ترویج می کردند) صادر شده و موارد متعددی دارد. آنچه در زیارت های مشهور و معتبر داریم نیز «لعن کلی ظالمان» است. لذا در دعاها و زیارت هایی که به شیعیان آموزش می دادند تنها «لعن کلی ظالمان» را یاد داده اند.

طلبه حوزه علمیه قم تصریح کرد: البته «لعن با ذکر نام» درباره افراد بی اهمیت مثل عمر بن سعد، شمر و ابن زیاد که جزو مقدسات هیچ یک از مذاهب اسلامی نیستند و لعن کردن آنها حتی اگر با ذکر نام باشد، موجب هیچ اختلاف یا کدورتی بین مسلمانان نمی شود در زیارت عاشورا ذکر شده و نه تنها هیچ اشکالی ندارد بلکه خوب است.

وی گفت: اما درباره هر شخصیتی که نزد گروهی از مسلمانان مقدس و محترم است و لعن کردن او موجب کدورت و تفرقه می شود، هرگز به «لعن کردن با ذکر نام» در هیچ روایت صحیح و معتبری توصیه نشده و در زیارت های مأثوره نیز نیست. 

جعفری عنوان کرد: شاید باورتان نشود که وقتی زیارت های مورد توصیه ائمه(علیهم السلام) را بررسی می کنیم، می بینیم که حتی درباره شخص معاویه نیز فقط در زیارت عاشورا لعن صورت گرفته است و در سایر «زیارت های مأثوره»، هیچگاه نامی از او برده نشده و هرگز با ذکر نام لعنت نمی شود.

وی افزود: جناب ابوالقاسم حسین بن روح، سومین نایب خاص امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) حتی درباره تظاهر به لعن معاویه نیز بسیار سختگیر بود و احتیاط می کرد. شیخ طوسی در حالات جناب ابوالقاسم حسین بن روح آورده که وقتی مطلع شد شخصی که ایشان او را به کارِ دربانی گماشته بودند معاویه را لعن و دشنام گفته، او را اخراج کردند. از آن پس، آن شخص تا مدت ها التماس می کرد که به سر کار خود برگردد، اما جناب حسین بن روح دیگر او را به خدمت قبول نفرمودند.

الغیبة، شیخ طوسی، ص۳۸۶

انتهای پیام/