لطفا مادرم را فیلتر کنید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آنا خبر، ،خانواده در تمام فرهنگ ها کانون شکل گیری هویت فرد است. هیچ فردی جدا از خانواده اش قابل تعریف نیست و خانواده رکن اصلی سازنده ی فرد و شخصیت اوست. کانون مقدس خانواده بهترین مکان برای تربیت جسم و روان است.

خانواده پایه ی بنیادین اجتماع، سلول سازنده ی زندگی انسان، خشت بنای جامعه، کانون اصلی حفظ سنت ها، هنجارها و ارزش های اجتماعی است و شالوده ی استوار پیوندهای اجتماعی و روابط خویشاوندی و کانونی برای بروز و ظهور عواطف انسانی و پرورش اجتماعی است. این سیستم نیز مانند هر سیستم دیگری دستخوش حوادث تلخی می شود و همیشه در امان و به دور از تهدید نیست

در دنیای ماشینی و شهری امروز که والدین فرصت چندانی برای صرف وقت با فرزندانشان ندارند و از طرف دیگر تک فرزندی بودن خانواده ها، والدین ساده ترین راه را برای سرگرم نمودن فرزندانشان انتخاب می نمایند؛ بدین صورت که ابزارهایی همچون تلفن همراه، لپ تاپ، رایانه ی شخصی و اینترنت را در اختیار فرزند دلبندشان قرار می دهند تا او در اتاق خود به کار با آنها مشغول شود؛ حال آن که فرزند تنها از نظر فیزیکی در محیط امن خانه به سر می برد، ولی در عمل از طریق این وسایل به ویژه اینترنت به دنیایی به مراتب بزرگ تر از محیط پیرامونش قدم می نهد و با چیزهایی مواجه می شود که بسیاری از پدران و مادران از وجود آنها آگاه نیستند.

اما مسله به اینجا ختم نمی شود، امروزه تب اینترنت و فضاهای مجازی مادران خانه دار را نیز دچار کرده است و مادران زیادی علاقه مند به دنیای مجازی شده اند این موضوع بر تریبت فرزند آن ها تاثیرات منفی خواهد گذاشت و آن ها را دچار مشکلات روحی زیادی خواهد کرد.

تحقیقات مؤسسه افکار سنجی دانشجویان ایران نشان می دهد از هر ۱۰۰ مرد ایرانی، ۵۵ نفر و از هر ۱۰۰ زن ایرانی ۵۱ نفر، عضو شبکه های اجتماعی هستند.

اعتیاد به اینترنت و فضای مجازی وقتی برای تربیت فرزندان توسط مادران باقی نمیگذارد و باعث دوری گزیدن فرزند از کانون خانواده خواهد شد .

مادرانی که وقت و زمان خود را به جای آنکه به تربیت و آموزش فرزندان خود بگذرانند، ساعت‌ها در فضای مجازی سیر می کنند، آسیب های فراوانی را بر پیکره خانواده وارد می کنندتوجه نداشتن به حضور فرزندان، بی توجهی به خواسته های آنها و بی تفاوتی به نقش مادری باعث دوری گزیدن فرزند از کانون خانواده می شود که تاثیر بسیار مضری برجامعه است.

استفاده از فناوری های ارتباطی تا جایی که بر زندگی خانوادگی و افراد تسلط پیدا نکند، می‌تواند امری مثبت باشد؛ چرا که گریزی از اینگونه ارتباطات و استفاده از تکنولوژی های ارتباطی نوین نیست، اما مسئله زمانی آغاز می شود که این ابزارها و این فضاها بر فضای عینی و روابط واقعی افراد تسلط یابد و افراد را به نوعی از خودبیگانگی سوق می دهد.

عادت و اعتیاد مادر خانواده به اینترنت و شبکه های اجتماعی سبب می شود ساعات زیادی را به هرز گردی‌ها در اینترنت یا چت و گفت‌و گوهایی بی معنا که هیچ کمکی به غنای فکری و عاطفی او نمی کند صرف کند. این وضعیت گاه می تواند تا نیمه های شب هم ادامه پیدا کند که آسیب رسان به حریم خانواده خواهد بود و می تواند در ارتباط مادران با فرزندانشان اختلال ایجاد کند؛ چرا که باید توجه داشت زمان اختصاص یافته برای شبکه های اجتماعی طبیعتا از سهم بازی با کودکان، تربیت آنان و گفت و گو با آنان باید صرف شود. مادری که انرژی ذهنی محدود خود را از فرزندانش دریغ می کند و به گردش مداوم در شبکه های اجتماعی می پردازد، طبیعتا از حق فرزندان خود مایه گذاشته است.

هر مادر باید بداند زیاده روی در استفاده از شبکه های مجازی به قیمت از دست دادن تمام لحظاتی است که برای تقویت تعاملات و ارتباطات خانوادگی و قوام بنیان خانواده باید صرف شود. ارتباطات و تعاملاتی که موجب می شود فرزندان از طریق آن به باورها و ارزش‌های زیادی دست یابند و در واقع فرآیند جامعه‌پذیری از این طریق در آنان صورت پذیرد. وقتی مادر یا پدر خانواده این زمان را از فرزندان خود کسر می کنند و صرف فضای مجازی می کنند این سوال مطرح می‌شود که چگونه می توانند به ارتباطات خود عمق بیشتری بدهند و صمیمت ایجاد کنند؟ زمانی که فرزندان از پدر و مادر خود این توجه و تایید و نوازش را در فضای واقعی خانواده دریافت نمی کنند طبیعی است که باید این نیاز را در جایی به غیر از خانواده ارضا کنند.

در واقع فرزندان به تبعیت از مادر این حضور را الگو گرفته و آن را بیش از فضای واقعی خانواده باور می کنند. این نوع برخورد سبب می‌شود که کودک با الگوبرداری نادرست از رفتار مادر، فضای مجازی را به عنوان اصلی‌ترین بخش زندگی خود تصور کند.

فرزندان مادرانی که بیشترین وقت خود را به استفاده از شبکه‌های اجتماعی اختصاص می دهند در نبود ارتباطات واقعی در فضای خانواده به تدریج تبدیل به افرادی منزوی و گوشه گیر خواهند شد.

مادرانی که بیشتر ساعات روز را به استفاده از فضای مجازی اختصاص می دهند علاوه بر اینکه فرزند خود را از ارتباط عاطفی و سالم محروم داشته اند، الگوی نامناسبی برای آنان خواهند شد چرا که کودک با الگوبرداری نادرست از رفتار مادر فضای مجازی را به عنوان اصلی ترین بخش زندگی خویش می پذیرد و این امر در طولانی مدت سبب ظهور افرادی منزوی و گوشه گیر و دارای شخصیتی تکامل نیافته در جامعه خواهد شد.

چنین بچه هایی از جامعه یاد می گیرند نه مادرشان

والدین نخستین الگوی کودکان هستنند. الگوهای رفتاری فرزندان، وابستگی مستقیمی به رفتارهای مادران داردلذا نخستین قدم به سوی انحراف از هنجارهای اجتماعی، زمانی برداشته می شود که فرزند از حیطه نظارت والدین خارج شود. در واقع مشاهده می کنیم که در خلأ الگوهای رفتاری شایسته، تأثیر فضای مجازی بر اجتماعی کردن فرزند پر رنگ می شود.

واضح است زمانی که مادر درگیر استفاده از فضای مجازی است به طور ناخواسته فرزند را در مسیری قرار می دهد که از سوی دیگران جامعه پذیر شود یعنی هنجارها، الگوها و باورهای محیط اجتماعی در او درونی و به رفتار تبدیل خواهد شد.

انتهای پیام/