به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، هرکجا می‌رویم صحبت از شرایط بغرنج اقتصاد است و قاطبه‌ی مردم به انحاء مختلف از دردِ بی‌پولی می‌گویند. یکی از بیکاری و افسردگی فرزندان مدرک به دستِ خود گله می‌کند و آن دیگری از عدم تناسب درآمدها و هزینه‌ها در فغانی به سر می‌برد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,برخی‌ها دولت قبل را مقصر می‌دانند و بعضی دیگر منوط کردن تمام مشکلات به مسئولین قبل را پروژه‌ی فرار از پذیرش نقد تلقی می‌کنند و نتیجه‌ی عملکرد مقامات فعلی را در بروز فجایع فعلی دخیل می‌پندارند. هَرچه که هست مردم صبح تا شب نانِ سیاست می‌خورند و نظاره‌گر جدال احزاب و گروه‌های مختلف می‌باشند اما این سیاست‌بازی‌ها تاکنون شکم نیازمندان را سیر نکرده است.
,هربار خواسته‌ایم از وقایع جامعه نقل کنیم، عده‌ای با توجیه مصلحت‌گرایی مانع شده‌اند و در پاره‌ای اوقات به منتقد انگِ سیاه‌نمایی زده‌اند اما حالا ورق عوض شده است و سیاهی را همه می‌بینند. این‌‌بار اگر به مردم بگوییم اینکه می‌بینید سیاه نیست و سفید است باید در شرافت خود شک نماییم و قدرت تعقل خویش را در معرض امتحان قرار دهیم.
,مردم وقتی صبح پایِ خود را از خانه بیرون می‌گذارند تا مایحتاج زندگی‌شان را تامین کنند، تورم را لمس می‌‌نمایند، با مراجعه به ادارات بروکراسی طاقت‌فرسا و فساد اداری را مشاهده می‌کنند، نظاره‌گر جوانان بیکار هستند و خبر تعطیلی کارخانه ایکس و ایگرگ را می‌شنوند، حالا ما هرچقدر هم بیاییم از تک‌نرخی شدن تورم، ایجاد اشتغال و حل معضلات روزمره حرف بزنیم، تنها بر سر خود کلاه گذاشته‌ایم.
,بقال سرکوچه هم از مشکلات می‌نالد، رئیس‌جمهور یک کشور نیز از وجود همان معضلات گلایه می‌کند، پس چه کسی قرار است نقطه‌ی پایانی مقابل این نقطه‌ضعف‌ها قرار دهد و مانع ایجاد فاصله مابین نظام و مردم شود؟ بعضاً آدمی احساس می‌کند هرچه آمار از زبان مسئولین بیرون می‌آید کذب محض است و این مردم عاملی هستند تا برخی‌ها را به پول و قدرت برسانند و خود به تماشای چپاول سرمایه‌هایشان بشینند.
,یکی از نمایندگان مجلس می‌گفت در زمان جنگ خوب‌ها رفتند و بدها ماندند تا به میز تکیه کنند اما من می‌گویم این‌ها که اکنون می‌بینید در آن 8 سال جزو خوبان بودند لکن در گذر زمان دچارِ خطا شدند و در قبال جهادشان، سهم مادی خواستند. در جریان‌های سیاسی حل شدند و از مردم فاصله گرفتند.
,فهم سیاسی خوب است اما دیگر علوم سیاسی ایرانی‌ها لبریز شده و همه منتظر گشایش‌های اقتصادی هستند، همان‌هایی که روحانی در سال 92 وعده‌اش را می‌داد و بعد از گذشت 3 سال و شش ماه هنوز در رسیدن به آن ناکام مانده است.
,نگارنده ادامه‌ی وضعیت فعلی را به مصلحت نمی‌داند و از استمرار آن سخت واهمه دارد. همیشه هم با نانِ سیاست و شام نسیه نمی‌توان ایمانِ گرسنه‌ها را زنده نگه داشت!
]
ارسال دیدگاه