آیا مردم ایران حقوق خود را نمی‌دانند؟!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از آناج، شاید پیامک روحانی و دعوت او برای آشنایی با حقوق شهروندی را دیده باشید. با یک جست‌وجوی ساده در  اینترنت نیز می‌توانید به متن کامل این حقوق دست یابید و مواد آن را یک‌به‌یک مشاهده کنید، آنچه که در برابرتان خواهید دید منشوری است که دولت‌مردان می‌گویند تدوین آن سه سال به طول انجامیده است اما آنان که اهلِ مطالعه‌ی حقوق هستند و با کتاب‌های امثال کاتوزیان و امامی سروکار دارند خیلی خوب می‌دانند آنچه که دولت‌مردان از آن به عنوان حقوق شهروندی یاد و تدوین آن را در بوق و کرنا می‌کنند، از قبل نیز وجود داشته است.

اکثر قریب‌ به اتفاق مفاد حقوق شهروندی در اصول قانون اساسی، قانون مدنی و سایر قوانین آمده است و تنها کاری که دولت‌مردان کرده‌اند، گردآوری آن‌ها به صورت یک کتابچه بوده است. حتی آن‌هایی که حقوق‌خوان و حقوقدان نیز نمی‌باشند، به صورتِ کاملاً عرفی با حقوقِ خود آشنایند.

پسر 10 ساله نیز می‌داند در این جامعه حق حیات دارد و باید دولت تفریحات سالم و آموزشی رایگان برای او فراهم کند، زنان نیز با حقوق خود خیلی بهتر از هرکس دیگری آشنا هستند و تک‌ تکِ مردم ایران نه از روی مطالعه، بلکه با تکیه بر منطق و انصاف می‌توانند خوب را از بد تشکیل دهند.

علی‌ایحال با تمام این اوصاف روحانی در آستانه انتخابات از منشوری رونمایی می‌کند که بندهای آن را مردم از قبل حفظ بودند اما رئیس‌جمهور می‌خواهد بگوید قبل از این چنین چیزهایی وجود نداشت و دولت تدبیر و امید ایرانی‌ها را با حقوق خود آشنا کرد.

چنانچه رؤسای جمهور در طول سال‌های اخیر قانون اساسی را به نحو احسن اجرا می‌کردند، دیگر نیازی به این بازی‌ها نبود. این حقوقی که دولت‌مردان از آن‌ها دم می‌زنند پیش از این نیز وجود داشته و با رونمایی از منشور حقوق شهروندی به وجود نیامده اما مشکل اینجاست که بسیاری از آن‌ها در عمل روی زمین مانده است.

کاش دولت‌مردان به جای آنکه برای گردآوری این حقوق 3 سال زمان خرج می‌کردند و هزینه‌ی اضافی برجای می‌گذاشتند، نصف این مدت را صرف اجرای این حقوق می‌کردند. آنوقت دیگر طبق ماده 3 همان منشور، معلولین از حقوق خود محروم نمی‌شدند، ماده 10 در برابر دیدگان عموم بارها نقض نمی‌شد و ماده 24 که از آن به عنوان ویژگی‌های دولت یاد می‌گردد در حد یک شعار باقی نمی‌ماند!

دولت‌مردان می‌توانند منشور حقوقی را تابلو کنند و در اقصی‌نقاط کشور نصب نمایند و با مواد آن را با طلا بنویسند و حتی به خط نستعلیق منتشر نمایند تا زیبایی‌اش افزون‌تر گردد لکن تا آن هنگامی که این حقوق در عمل به حق‌دار نمی‌رسد، پشیزی ارزش ندارد.