به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا سعی میکنم بر اعصابم مسلط شوم و سوالی را که در دلم پنهان کرده بودم،بالاخره از خودم میپرسم.چرا منتظر خبری از این دست بودم؟ذهنم به عقب برمیگردد و مرگ پسر جوانی در روستای شوکل حاجی وند اندیکا بعلت عقرب زدگی و نبود دکتر در سال ۹۱ به ذهنم میرسد.مرگ معصومه سه ساله نوزاد اهل منطقه کوشک اندیکا در سال ۹۲ بعلت عقرب زدگی و سهل انگاری پزشک به ذهنم میرسد و صدها خبر ناگواری که هر روز از وضعیت بهداشت و درمان شهرستان اندیکا به گوشم میرسد را در ذهن ام مرور میکنم.اتفاقات اولین جلسه شورای سلامت شهرستان در سال ۹۳ را که مسئولین شبکه بهداشت و درمان سعی در کتمان واقعیت های بهداشتی شهرستان و کذاب خواندن رسانه های محلی داشتند را به یاد می آورم.به یاد می آورم چگونه وقتی یکی از مردم اندیکا از برخورد زننده و زشت پرستاران و پزشک سخن گفت و صحبت های او در رسانه ها منعکس شد،یکی از مسئولین شهرستان با احضار او،از او خواست که مشکلات شهرستان را به رسانه ها نکشاند.به یاد می آورم ناله های دو روز پیش یکی از همشهریانم که از منطقه پاآب شلال به درمانگاه مرکز شهر مراجعه کرده بود و نه دکتری برای ویزیت او وجود داشت و نه التماس های او برای گرفتن یک قرص از پرستاران نتیجه داد.به یاد می آورم برخورد های زشت مسئولین تنها داروخانه شهرستان با مردم و خیلی نابخردیها و ستم هایی از این باب که نمیتوان ذکر کرد که عقوبتی جانفرسا دارد و البته اگر چشم و گوش باز باشد نیاز به ذکرشان نیست.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,بارها نوشته ام از ستمی که بر این مردم میرود و فاجعه ای که در پی اش خواهد آمد.وظیفه من بوده است که بنویسم.اما انگار دیوار بلندی مسئولین استان و شهرستان را از مردم اندیکا جدا کرده است و آنها هیچ نه می بینند و نه می شنوند.وای بر ما که گوش شنوایی نمی یابیم و وای بر مسئولینی که نمی دانم چه چیزی مشغولشان کرده است که مظلومیت مردم اندیکا را نمی بینند.مردمی که جز صبر و نجابت در این سالها چیزی نشان نداده اند.
,آقایان و خانم های مسئول،اگر سخن لحن تندی به خود میگیرد،بر من ببخشایید.اما بس جواب های عاقل به سفیه در توجیه درخواست های مردم شنیده ام که دیگر حوصله ام سر رفته است.
,جناب آقای دکتر جلیلی،نماینده مردم اندیکا در مجلس شورای اسلامی،شما منتخب مردم هستید و وقتی که میدانید مردم امروز دلنگران چه هستند و از کدام درد می نالند،از همین دلنگرانی ها و از همین دردها بگوئید و نه صرفا در لفاف مصلحت.
,آقای جلیلی،شما کم سخن نمی گویید و کم سخنرانی نمی کنید،اما نگذارید مردم شما را مشمول این حکم کنند که<<به وقت سخن گفتن خاموش است و به وقت خاموشی سخن میگوید>>.بگذارید مردم فریاد مظلومیت شان را از صحن علنی مجلس و از زبان نماینده شان بشنوند.
,آقای وزیر بهداشت،استاندار خوزستان،رئیس دانشگاه علوم پزشکی استان خوزستان،فرماندار شهرستان و رئیس شبکه بهداشت و درمان شهرستان،ردای مسئولیت بر قامت کسی برازنده است که درد ارباب رجوعش را لمس کند و برای آن چاره ای بیاندیشد.نمی خواهم شما به مثابه مسئولین بعضی کشورها خودکشی کنید، بیائید و حداقل استعفا دهید.
,استعفاء نشانه ضعف نیست بلکه نشان دهنده احترامی است که یک مدیر به افکار عمومی می گذارد. در کشور ما اینکه جمع بسیاری از مردم که احساسات آنها بارها جریحه دار شده از یک مسئول بخواهند که استعفا دهد گناه نابشخودنی نیست.
,آقایان مسئول،برای تصحیح امور و التیام رنج ها و زخم های جامعه مسوولیت پذیرفته و استعفا بدهید.
]
ارسال دیدگاه