به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از صبح الوند، دانشگاه بوعلی‌سینا قطب دانشگاهی شهر همدان است. شهری که با داشتن حدود 100 هزار نفر دانشجو از جمله شهرهای دانشگاهی کشور محسوب می‌شود و در این زمینه در غرب کشور از جایگاه ممتازی برخوردار است. دانشگاه بوعلی‌سینا در ردیف دانشگاه‌های متوسط کشور قرار می‌گیرد و در برخی از رشته‌ها چون شیمی جایگاه ممتازی دارد.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,
با این حال دانشگاه بوعلی‌سینا با اینکه هویت خود را از همدان می‌گیرد و اعتبارش به دلیل استقرار در این شهر رقم خورده است نسبت خاصی با همدان ندارد و مسئولیتی در قبال همدان احساس نمی‌کند. این ادعا بی‌راهه نیست و از خلال عناوین پژوهش‌ها و پایان‌نامه‌هایی که در دانشکده‌های ریز و درشت بوعلی‌سینا تدوین شده است به آسانی می‌توان مشاهده کرد که همدان مسأله این مرکز علمی محسوب نمی‌شود و کمتر پایان‌نامه و رساله دانشگاهی حول موضوع و محور همدان تدوین شده است.
بدون شک مسأله‌یابی و یافتن راه حل برای بهبود مسائل اجتماعی از جمله وظایف بدیهی هر جامعه دانشگاهی در جهان جدید است. در واقع دانشگاه نمی‌تواند با برج عاج‌نشینی، خود را تافته جدابافته‌ای از جامعه بداند که تنها حق دریافت اعتبار و امکانات از جامعه را دارد؛ بی‌آنکه تکلیف متقابلی داشته باشد. اصولاً دانشگاه باید مدعی باشد که در کنار آموزش، برای گسترش مرزهای دانش، آن هم دانشی که به درد جامعه می‌خورد و به تولید ثروت و حل مسائل اجتماعی کمک می‌کند، ایجاد شده است.
با این حال اولویت دانشگاه بوعلی‌سینا حل مسائل همدان نیست و برای نمونه مروری بر عناوین پایان‌نامه‌های دانشجویان رشته‌هایی چون اقتصاد یا علوم اجتماعی گواه صریح این ادعاست. حال پرسش این است که به چه دلیل دانشگاه بوعلی‌سینا وارد مقوله "همدان" نشده است و موضوعات این بوم و منطقه در اولویت ذهن استادان و دانشجویانش نیست؟ آیا دانشگاه قادر به مسأله‌یابی در این موضوع نیست؛ مسأله‌یابی می‌کند اما توان حل مسأله را ندارد؛ یا اینکه اساساً خودش را مکلف به درگیر شدن در این موضوع نمی‌داند؟
در سند راهبردی 20 ساله این دانشگاه هدف کلان آن رسیدن به جایگاه برتر در میان هشت دانشگاه جامع کشور پیش‌بینی شده است و دغدغه‌ای در مورد بومی شدن دانشگاه و پاسخگو بودنش در قبال همدان را نمی‌توان مشاهده کرد. البته در راستای هدف یاد شده یکی از 10 راهبرد کلان دانشگاه، ایجاد ارتباط و ارائه خدمات مناسب به شهر و استان همدان در نظر گرفته شده است. حال که هفت سال از تدوین این سند سپری شده، شایسته است مسئولان دانشگاه در مورد عملکرد آن گزارشی ارائه دهند تا مشخص شود تاکنون کدام برنامه عملیاتی در چارچوب این راهبرد تدوین و اجرا شده است.
به نظر می‌رسد امروز خروج دانشگاه بوعلی‌سینا از موضع انفعالی خود در قبال همدان و بی‌توجهی به مسائل موجود در این شهر و استان حیاتی‌تر از پیش شده باشد؛ در حالی که موضوعات مهم و متعددی در جامعه شهری و روستایی این منطقه وجود دارد دلیلی ندارد این دانشگاه دغدغه‌اش صرفاً ارتقای شاخص برای رسیدن به سطح هشت دانشگاه برتر باشد و شاخص با اهمیتی چون توجه به همدان را نادیده بگیرد.
هدفگذاری دانشگاه روی جامعه همدان و ارتباط دانشگاه با جامعه هدف می‌تواند ضمن توانمندسازی دانشگاه در برخورد با مسائل پیرامون خود شرایطی را برای بهره‌ور کردن دانش و کاربردی کردن آن در جامعه فراهم کند و دانشگاهی را که به نام حکیمی عملگرا مزین شده است درگیر مسائل ریز و درشت این وادی کند.
امید است مسئولان این دانشگاه با وجود تأخیر هفت ساله در بی‌توجهی به این بخش از سند راهبردی، به این موضوع توجه کنند و برای آن چاره‌ای بیندیشند.
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه