به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه تحلیل و اطلاع رسانی صبح زاگرس، این روزها مسئولان ذره بین در دست گرفته و به دنبال سرنخ آسیب های اجتماعی می گردند در این میان کمترین نقد را به خود و عملکردشان دارند و بیشترین مسئولیت را متوجه جامعه ای می دانند که رفتارش بازتاب عملکرد های غیر کارشناسی و بدون فکر خودشان است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح زاگرس,به عنوان مثال مساله گدایی در استان کهگیلویه و بویراحمد به یک بحران تبدیل شده است.بحران یعنی اینکه در گذشته فقط افراد خاصی در جامعه گدایی می کردند و گدایی عملی مذموم به شمار می آمد. اما این روزها همه گدا شده اند.منظور از گدایی آن آدمهای کاسه به دست سر چهار راه ها نیست بلکه تفکری است که در سیستم اداری پدید آمده و روز به روز ریشه می دواند و کم کم به یک فرهنگ تبدیل می شود.فرهنگی که این روزها در همه ابعاد زندگی مردم این استان خود را نشان می دهد.
,شاید به خیلی ها بر بخورد اما شروع کننده این نوع گدایی خود مدیران ارشد استانی هستند.در نظام اداری استان، گداها و گدایی سیستمی شده است. گدایان سیستمی به صرف اینکه دستشان را جلوی مردم دراز نمی کنند متوجه عواقب رفتارشان نیستند. اما سیستم گدا باعث شکل گیری نگرشی در جامعه شده که آثار مخرب آن چندین برابر وجود خود گداهاست.
,نگرش گدایی از همان روزی وارد فرهنگ مردم این استان شد که مسئولان برای ساخت یک مدرسه بیست میلیون تومانی تا لوازم التحریر مورد نیاز کودکان یک روستا و حتی برق، آب و گاز در تریبون های رسمی از خیرین درخواست کمک کردند. اینگونه می شود که کودکان در مدارس می آموزند که برای رسیدن به هر خواسته ای می توان جلوی لنز دوربینها اشک ریخت تا دل مردم بسوزد.
,اگرچه انگیزه خدمت در ذات این عمل نهفته است و نمی توان آن را انکار کرد اما پیامی که به جامعه صادر می شود این است.
,ای مردم؛ دولت و به طور کلی سیستم نمی تواند نیاز اولیه ای مانند آموزش و پرورش شما را تامین کند. پس ما منتظر می مانیم تا خیرین وارد صحنه شوند.در غیر اینصورت کاری از دست ما بر نمی آید.
,اما پیام اصلی و بخش نگران کننده این درخواست از خیرین این است که “دست دراز کردن جلوی دیگران همچون گذشته کار مذمومی نیست ومردم هر کجا کم آوردند ،می توانند دستشان را جلوی افراد دراز کنند و اینگونه می شود که در روستاهای این استان که روزگاری نه چندان دور مردم نان شب نداشتند اما عزت و آبرو از هر چیزی برایشان مهمتر بود حالا کافیست رهگذری رد شود. فرقی نمی کند این رهگذر یک گردشگر یا مسئول درجه یک کشوری باشد .مردم عزت خود را برای نیازهای بسیار کوچک زیر پا می گذارند و کاسه گدایی دست می گیرند.
,در واقع مسئولان با ناتوان جلوه دادن حکومتها در برطرف کردن نیازهای عمومی به مردم این مجوز را می دهند برای همه چیز دستشان دراز باشد.
,مدیران استانی بدون اینکه متوجه عواقب کار خود باشند در حوزه هایی مانند آموزش، گردشگری، صنعت، شهرسازی،سلامت و غیره هر گاه کم می آورند روبروی لنز دوربینها و چشم در چشم جامعه از خیرین درخواست کمک می کنند.
,فقر همیشه بوده و هست اما احساس فقر با کلمه فقر متفاوت است. اینکه مدیران به بهانه هر مساله ای دست به دامن خیرین می شوند خود احساس فقر را درجامعه تقویت می کند. احساس فقر،احساس نا امیدی هم می آورد. عزت نفس جامعه را نیز می گیرد و هزاران دنباله دیگر دارد که به مرور زمان خود را در همه بخشهای زندگی مردم یک منطقه نشان می دهد.
,البته نمی توان منکر ظرفیت خیرین شد با این حال مسئولان اجازه ندارند تنگدستی سازمانها را در برآورده کردن نیازهای مردم، اینگونه علنی به روی جامعه بیاورند .تمامی دستگاه های عریض و طویلی که در این کشور به وجود آمده می توانند با خیرین وارد مذاکرده شوند اگرچه آنها هم نمی توانند به خیرین بگویند کجا وارد شوند و چه کنند .تجربه نشان داده هرکجا با تهییج احساسات و یا فشار اجتماعی و سیاسی به خیرین جهت داده اند نه تنها نیاز آن منطقه و یا آن حوزه برطرف نشده بلکه مشکلی بر مشکلات اضافه شده است.
,در همه جای دنیا آدمها و کمپانی های ثروتمند بخشی از دارایی خود را به جای اینکه برای نسل بعد خود نگه دارند به کارهای عام المنفعه اختصاص می دهند. اما هیچ کس اجازه ندارد به بهانه آمدن یا نیامدن خیرین اززیر بار مسئولیتهایش،شانه خالی کنند.
,,
فاطمه رشیدی
,,
انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه