به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اروم نیوز،این روزها دیگر زمان کافی برای تحقیق و پرس‌و‌جو در خصوص اتفاقات تلخ و شیرین رخ‌داده در پیرامون وجود ندارد. فضای مجازی بلایی بر سر اطلاع‌رسانی آورده که دیگر کمتر اتفاقی حتی در طبقه‌بندی بالای امنیتی می‌تواند چند ساعتی را در سکوت به‌سر ببرد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, اروم نیوز,مدتی است در میان اخبار منتشر شده در رسانه‌ها به خصوص در شبکه‌های مجازی حاکی از تاثیرگذاری بالای رویدادهای مربوط به قتل و خودکشی دارد. اخباری که بیشتر کانال‌ها با هدف جذب اعضا نسبت به پوشش آن اقدام می‌کنند اما شاید کمتر کسی به عواقب این عمل توجه داشته باشد.
,با مشاهده این موارد سراغ تیم تکنسین اورژانس 115رفتیم که در یکی از همین موارد قتل حضور داشته و خاطراتی از لحظات سخت رسیدگی به وضعیت مضروبین دارند.
,متن زیر از زبان همان تکنسین‌های اورژانس بازگو می‌شود که در صحنه حاضر بوده و تمام وقایع را به یاد دارند. تکنسین‌هایی که باید با هربار مرورو آن وقایع احساسات خود را کنترل کرده و زمان را بر احساسات پیروز دارند.
,*
,در مسیر با خود آنالیز می‌کردیم که چاقوخوردگی سطحی است شاید هم تا ما برسیم، خودشان راهی بیمارستان شده اند. رسیدیم محل. ابتدا با خانمی مواجه شدیم که از 20 نقطه بدنش خون می‌آمد! با خود گفتم نباید تحت تاثیر محیط قرار بگیرم، باید تریاژ کنم، مصدوم اولی را دوست عزیزم معاینه کرد. وارد حیاط خانه شدم. فردی از ناحیه شکم چاقو خورده و تمام روده‌هایش بیرون بود و یخ زده و دچار ایست قلبی تنفسی!
,گفتم رنگ تریاژ ایشان سیاه است. رد شدم. با خانمی دیگر در حیاط خانه روبرو شدم. خونریزی شدید و سطح هوشیاری پایین.
,گفتم ایشان قرمز است. خواستم بروم داخل منزل. ولی دخترکی شش یا هفت ساله مرا صدا زد؛ «عمو چرا از روی پدرم رد شدی؟»! میخواهی مرا یتیم کنی؟ برگرد و پدرم را زنده کن!
,رنگ تریاژ پدر سیاه بود، اما...!
,رنگ اعمال من؟ رنگ فرهنگ جامعه؟ رنگ بیگناهی دخترک؟ رنگ خشونت؟ رنگ دنیای ما؟!
,خدایا چرا مرا انتخاب کردی؟! دوباره برگشتم سراغ پدر. واقعاً ایست قلبی تنفسی داشت. و کاری نمی‌شد کرد. تریاژ را رها کردم. برگشتم بیرون منزل و از دوستم سراغی بگیرم. دیدم دوستم در اثر تهدید با چاقو مجبور به انتقال مصدوم اول به داخل آمبولانس شده!
,دخترک را سپردم به خدای خودش. دیگر توان شنیدن ناله هایش را نداشتم. آمبولانس‌های بعدی از راه رسیدند. و من مجبور شدم به همراه دوستم مصدوم اولی را انتقال دهم.
,اینبار نوبت PHTLS بود. راه هوایی، با خانم صحبت کردم تا ببینم راه هوایی باز است. او گفت دخترم کجاست؟ شوهرم مرده و من هم نمی‌خواهم زنده بمانم!
,نوبت چک تنفس بود یا تامل؟
,نفرین بر این دنیای هزار رنگ که فقط چند رنگ را در تریاژ گنجانده. نفرین بر این دنیا که در آن مرحله بغض تکنسین‌های اورژانس ۱۱۵ از یاد رفته! آری بعد از راه هوایی مرحله بغض و نفرین بر کسانی بود که حق شاد بودن را از آن کودک گرفت. کمی به خود آمدم و مایع درمانی را شروع کردم. و ندانستم کی و چگونه به بیمارستان رسیدیم. داخل بیمارستان همکاران دیگرم را دیدم.
,آن‌ها همان مصدومانی را آورده بودند که من فرصت نکرده بودم! همگی بدحال!
,اگر تکنسینی کارش را انجام می‌دهد، فارغ از هر نمره‌ای، او یک فرشته است. اگر ایراد در جایی دارد و سهواً یادش رفته او یک فرشته است.
,اگر دنیا فقط عیب‌های اورا ببینند، او یک فرشته است.
,اوفرشته است و فرشته خواهد بود چون خدا او را برای این کار انتخاب کرده است.
,راستی رنگ تریاژ دخترک چه بود؟!
,اما رنگی که پرسنل اورژانس خصوصاً پنج نفر که در این حادثه همت کردند...
,رنگشان، رنگ خدا بود.
,*
,این تمام شرح واقعه‌ای بود که در یک حادثه قتل برای تیم تکنسین رخ داده است. شاید برای نخستین بار چنین اتفاقی را مسخره‌آمیز و برای مزاح بدانیم! اما آیا واقعا اندکی به این مسئله تفکر کرده‌ایم که انتشار اخبار در سطح وسیع و با استفاده از شبکه‌های مجازی تا چه حد می‌تواند تاثیرگذار باشد؟ واقعا این‌همه مانور تبلیغاتی روی پدیده‌هایی نظیر خودکشی و قتل آن‌هم با دادن آدرس‌های نادرست و البته بدون اطلاع از منبع اصلی کار درستی است؟!
,من و شما تا چه اندازه به فردای زندگیمان آگاهیم؟ از کجا معلوم که فردای این روزگار چنین رخدادی را برای ما رقم نزند؟ آیا بازهم با همین آب و تاب می‌توانیم به پوشش خبر قتل یا خودکشی عزیزانمان بپردازیم؟!
,دوستان و همکاران رسانه‌ای؛ لطفا اندکی و فقط اندکی تفکر...
,سجاد امیرکردلر ـ خبرنگار اروم‌نیوز
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه